" ဗုဒၶဘာသာဆုိတာ ဘယ္လုိဘာသာမ်ဳိးလဲ"
********************************
“ဗုဒၶဘာသာဆုိသည္မွာ မည္ကဲ့သုိ႔ေသာ ဘာသာမ်ဳိးျဖစ္သည္” ဟူေသာ အခ်က္မ်ားကုိ ဗုဒၶဘာသာဝင္တုိင္း သိထားရန္လုိ၏။ ဗုဒၶဘာသာတြင္ အျခားေသာဘာသာတုိ႔ႏွင့္မတူ ကြဲျပားထူးျခားေသာ ဝိေသသလကၡဏာ ဂုဏ္အဂၤ ါၾကီး (၄)ရပ္ရွိ၏။ထုိဗုဒၶဘာသာ၏ ဝိေသသလကၡဏာ ဂုဏ္အဂၤ ါၾကီး (၄)ရပ္ကုိ သိျမင္နားလည္ထား လ်ွင္ ဗုဒၶဘာသာသည္ မည္ကဲ့သုိ႔ေသာ ဘာသာမ်ဳိးျဖစ္သည္ဟု ကုိယ္တုိင္သိရွိမည့္အျပင္ အျခားသူမ်ားအား လည္း နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပနုိင္မည္ျဖစ္ပါသည္။ ထုိဝိေသသလကၡဏာ ဂုဏ္အဂၤ ါၾကီး(၄)ရပ္ကုိ မေဖာ္ျပမီ ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ ဗုဒၶသာသနာကုိဦးစြာသိထားရန္လုိ၏။

ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ ဗုဒၶသာသနာ
ေရွးအခါက ဗုဒၶဘာသာကုိ “သမၼာဒိ႒ိ” (မွန္ကန္ေသာ အယူအျမင္)၊ ဗုဒၶဘာသာဝင္ကုိ “သမၼဒိ႒ိက” (မွန္ကန္ေသာ အယူအျမင္ရွိသူ) ဟု သုံးစြဲခဲ့ၾကသည္ကုိ ပါဠိ အ႒ကထာစေသာ က်မ္းဂန္မ်ား၌ ေတြ႕ရ၏။ ယခုအခါ က်မ္းဂန္မ်ား၌သုံးစြဲခဲ့ေသာ သမၼာဒိ႒ိကုိ ဗုဒၶဘာသာဟူ၍လည္းေကာင္း၊ သမၼာဒိ႒ိကကုိ ဗုဒၶဘာသာဝင္ ဟူ၍လည္းေကာင္း ေခၚေဝၚသုံးစြဲလ်က္ ရွိၾကသည္။ ဤဗုဒၶဘာသာဟူေသာ ေဝါဟာရကုိ အဂၤလိပ္- ျမန္မာ အဘိဓာန္က်မ္းျပဳ ဆရာၾကီး ယုဒႆန္(ဂ်ပ္ဆင္)က ပထမဆုံးတီထြင္ခဲ့သည္ဟု အခ်ဳိ႕ကဆုိၾက၏။ ထုိ႔ျပင္ အခ်ဳိ႕ပညာရွင္မ်ားကမူ သာလြန္မင္းတရားၾကီး အမိန္႔ေတာ္ျဖင့္ ေတာင္ဖီလာပုဂၢဳိလ္ေက်ာ္ ဆရာေတာ္ႏွင့္ ကုိင္းရြာစားအမတ္ၾကီးမနုရာဇာတုိ႔ ျမန္မာသကၠရာဇ္ (၉၉၁)ခု (၁၆၂၉ ေအဒီ) တြင္ စီရင္ျပဳစုခဲ့ၾကသည့္ မနုသာရေရႊမ်ဥ္း ဓမၼသတ္ေခၚ မဟာရာဇာသတ္ၾကီး စာမ်က္ႏွာ ၁၇၅ ၌ “အရွင္ေဂါတမ သာသနာဝင္ ဗုဒၶဘာသာ ရဟန္းေတာ္တုိ႔” ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ “ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူမ်ဳိး ဗုဒၶဘာသာဝင္ လူရွင္အေပါင္းတုိ႔” ဟူ၍လည္းေကာင္း ေခၚေဝၚသုံးစြဲခဲ့သည္ကုိေတြ႕ရ၍ သာလြန္မင္းၾကီးလက္ထက္ကပင္ “ဗုဒၶဘာသာ” ဟူေသာ အသုံးအႏွဳန္းရွိခဲ့ေၾကာင္း ဆုိၾက၏။

ထုိသုိ႔ ယူဆေျပာဆုိၾကေသာ္လည္း မ်က္ေမွာက္ေခတ္တြင္ ထုိေဝါဟာရမွာ ျမန္မာစာေပေလာကတြင္ အလြန္တြင္က်ယ္ေနျပီျဖစ္၍ စတင္သုံးစြဲသူႏွင့္ပတ္သတ္၍ ျပႆနာမရွိပါ။ ျပႆနာရွိသည္မွာ ထုိေဝါဟာရ သည္ ဆုိလုိသည့္အဓိပၸာယ္ကုိ အံဝင္ခြင္က် အျပည့္အစုံေဖာ္ေဆာင္နုိင္၊ မေဆာင္နုိင္၊ က်မ္းဂန္သုံး “သမၼာဒိ႒ိ” ေဝါဟာရႏွင့္လုိက္ေလ်ာညီေထြ (ရွိ - မရွိ)ပင္ျဖစ္၏။ အခ်ဳိ႕ပညာရွင္မ်ားက ပါဠိစာေပက်မ္းဂန္မ်ား၌ “ဗုဒၶဘာသာ” ဟူေသာ ေဝါဟာရမရွိ၊ “ဗုဒၶသာသနာ” ဟူေသာ ေဝါဟာရသာရွိ၍ ဗုဒၶဘာသာအစား “ဗုဒၶသာသနာ” ကုိသုံးစြဲသင့္သည္ဟု ဆုိၾက၏။ အသုံးအလြန္တြင္က်ယ္ေနျပီျဖစ္၍ ေျပာင္းလဲသုံးစြဲရာ၌ မလြယ္ကူလွေပ။ ေျပာင္းလဲသုံးစြဲပါက ဗုဒၶဘာသာဝင္ကုိ ဗုဒၶသာသနာဝင္ဟုပင္ ေျပာင္းလဲသုံးစြဲရမည္ျဖစ္ရာ ဗုဒၶဘာသာဝင္ လူသူေတာ္စင္တုိ႔မွာ သာသနာ့ဝန္ထမ္း ရွင္ရဟန္းမ်ားႏွင့္ ေရာေႏွာသြားဖြယ္ရာရွိ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အသုံးတြင္က်ယ္ေနျပီျဖစ္ေသာ ဗုဒၶဘာသာ ေဝါဟာရသည္လည္း က်မ္းဂန္လာ မဟုတ္ေစကာမူ ဆုိလုိသည့္ အဓိပၸာယ္ကုိ အံဝင္ခြင္က် ေဖာ္ေဆာင္နုိင္သည့္အျပင္ ေရွးက က်မ္းဂန္သုံး သမၼာဒိ႒ိပုဒ္ႏွင့္လည္း အဓိပၸာယ္ခ်င္း လုိက္ေလ်ာညီေထြရွိရကား ထုိဗုဒၶဘာသာဟူေသာ ေဝါဟာရကုိပင္ ဆက္လက္သုံးစြဲသင့္သည္ဟု ယူဆမိပါသည္။

ရွင္းျပပါဦးမည္။ ဗုဒၶဘာသာဟူေသာ ပါဠိေဝါဟာရသည္ ဗုဒၶႏွင့္ ဘာသာႏွစ္ခုကုိ “ဗုဒၶါနံဘာသာ ဗုဒၶဘာသာ” ဟု ပုဒ္တြဲစပ္ထားေသာ ေဝါဟာရျဖစ္၏။ သဗၺညဳဘုရားရွင္တုိ႔၏ စကားေတာ္ဟု အဓိပၸာယ္ရ၏။( ဗုဒၶ= သဗၺညဳ၊ ဘုရားရွင္တုိ႔၏+ ဘာသာ= စကားေတာ္)၊ စကားေတာ္ဆုိသည္မွာ တရားေတာ္(ဓမၼ)၊ အဆုံးအမေတာ္ (သာသန) တုိ႔ႏွင့္ အဓိပၸာယ္အတူတူပင္ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာဟူေသာ ေဝါဟာရသည္ ဗုဒၶဓမၼ၊ ဗုဒၶသာသန ဟူေသာ ေဝါဟာရတုိ႔ႏွင့္ ပုဒ္ကြဲျပားျခားနားေသာ္လည္း အဓိပၸာယ္အတူတူပင္ျဖစ္ပါသည္။

ထုိ႔ျပင္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ စကားေတာ္၊ အဆုံးအမေတာ္တုိ႔သည္ မွန္ကန္ေသာ အယူအျမင္(သမၼာဒိ႒ိ)မ်ားပင္ ျဖစ္ၾက၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ စကားေတာ္ တရားေတာ္ အဆုံးအမေတာ္ဟု အဓိပၸာယ္ရွိေသာ ဗုဒၶဘာသာဟူေသာ ပုဒ္သည္ မွန္ကန္ေသာ အယူအျမင္ဟု အဓိပၸာယ္ရေသာ က်မ္းဂန္သုံး သမၼာဒိ႒ိပုဒ္ႏွင့္ လည္း အဓိပၸာယ္ခ်င္း လုိက္ေလ်ာညီေထြ ရွိပါေပသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာဆုိသည္မွာ “သဗၺညဳဘုရားရွင္တုိ႔၏ စကားေတာ္ တရားေတာ္ အဆုံးအမေတာ္မ်ား” ျဖစ္၍ ထုိသဗၺညဳဘုရားရွင္တုိ႔၏ စကားေတာ္ တရားေတာ္ အဆုံးအမေတာ္မ်ားကုိ ေလးစားစြာလုိက္နာက်င့္သုံး သူမ်ားကုိ “ဗုဒၶဘာသာဝင္” ဟုေခၚဆုိပါသည္။ ဤသည္မွာ “ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ ဗုဒၶဘာသာဝင္” တုိ႔၏ အဓိပၸာယ္အက်ဥ္းခ်ဳပ္ျဖစ္ပါသည္။

ဆက္လက္ျပီး အေပၚမွာေဖာ္ျပထားခဲ့သည့္ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ ဝိေသသလကၡဏာ ဂုဏ္အဂၤ ါၾကီး (၄)ရပ္ကုိ ဆက္လက္ျပီး ေဖာ္ျပပါ့မယ္။ ထုိဝိေသသလကၡဏာ ဂုဏ္အဂၤါၾကီး(၄)ရပ္မွာ

(၁)။ ဗုဒၶဘာသာသည္ သတၱဝါတုိ႔၌ အတိတ္ကံ၊ ပစၥဳပၸန္ကံ ႏွစ္တန္ေသာ ကံရွိ၏။ ထုိကံမ်ား၏ အက်ဳိးမ်ားလည္း ရွိ၏ဟု ကံကုိ အေျခခံထားသည့္ ကမၼဝါဒီဘာသာျဖစ္ျခင္း။

(၂)။ ကံကုိ အေျခခံထားေသာ ဘာသာျဖစ္ေသာ္လည္း အျခားကမၼဝါဒီမ်ားကဲ့သုိ႔ အတၱဝါဒကုိ လက္မခံ၊ အနတၱဝါဒကုိသာ အထြတ္အထိပ္ထားေသာ ဘာသာျဖစ္ျခင္း။

(၃)။ ကံကုိ အေျခခံ၍ အနတၱဝါဒကုိ အထြက္အထိပ္ထားေသာ ဘာသာျဖစ္၍ ထုိဝါဒမ်ားႏွင့္ လုိက္ေလ်ာညီေထြ ျဖစ္သည့္ “ဒါန၊ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ” ဟူေသာ က်င့္စဥ္ၾကီးေလးျဖာ ရွိေသာ ဘာသာျဖစ္ျခင္း။

(၄)။ ဘဝသံသရာမွ လြတ္ေျမာက္ရာ နိဗၺာန္ကုိ ေနာက္ဆုံးပန္းတုိင္ထားသည့္ ဘာသာျဖစ္၍ ထုိက်င့္စဥ္ၾကီးေလးရပ္တုိ႔ကုိ က်င့္ျခင္းျဖင့္ ေနာက္ဆုံး ပန္းတုိင္သုိ႔ေရာက္ရမည္ဟု ယုံၾကည္ေသာ ဘာသာျဖစ္ျခင္းတုိ႔ ျဖစ္ပါသည္။
ဤအခ်က္တုိ႔သည္ ဗုဒၶဘာသာဆုိတာ ဘယ္လုိဘာသာမ်ဳိးျဖစ္ေၾကာင္း ျပဆုိသည့္ ဝိေသသလကၡဏာ ဂုဏ္အဂၤ ါၾကီးငယ္တုိ႔ျဖစ္၏။ ထုိေလးခ်က္သည္ အက်ဥ္းမ်ွသာျဖစ္၏။

စာဖတ္သူအားလုံး သက္ရွည္က်န္းမာစိတ္ခ်မ္းသာ၍ လုိရာဆႏၵမ်ား တစ္လုံးတစ္ဝတည္းျပည့္စုံၾကပါေစ။
အရွင္ဝိမလဝံသ(နာလႏၵာတကၠသုိလ္)

Credit to @၀ီရဓမၼ

"ပုဂၢိဳလ္စြဲ၍ ၾကည္ညိဳမႈေၾကာင့္ ျဖစ္တတ္ေသာ အျပစ္ငါးမ်ိဳး"

"ပုဂၢိဳလ္စြဲ၍ ၾကည္ညိဳမႈေၾကာင့္ ျဖစ္တတ္ေသာ အျပစ္ငါးမ်ိဳး"

ရဟန္းတို႔ ပုဂၢိဳလ္ကို ၾကည္ညိဳျခင္း၌ အျပစ္တို႔သည္ ဤငါးမ်ဳိးတို႔တည္း။

အဘယ္ငါးမ်ဳိးတို႔နည္းဟူမူ-

ရဟန္းတို႔ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦး၏ အၾကည္ညိဳခံရေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ သံဃာက ႏွင္ထုတ္သင့္ေသာသေဘာရွိသည့္ အာပတ္သို႔ ေရာက္မႈေၾကာင့္ ႏွင္ထုတ္ခဲ့အံ့၊ ထိုၾကည္ညိဳေသာ ပုဂၢိဳလ္အား ဤသို႔ ျဖစ္တတ္၏။

- ''ငါခ်စ္အပ္ ျမတ္ႏိုးအပ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ကို သံဃာသည္ ႏွင္ထုတ္၏''ဟု ရဟန္းတို႔၌ မၾကည္ညိဳမႈ မ်ားစြာျဖစ္၏။

- ရဟန္းတို႔၌ မၾကည္ညိဳမႈ မ်ားစြာျဖစ္သည္ရွိေသာ္ အျခားရဟန္းတို႔ကို မဆည္းကပ္၊

- အျခားရဟန္းတို႔ကို မဆည္းကပ္သည္ရွွိေသာ္ သူေတာ္ေကာင္းတရားကို မနာယူရ၊

- သူေတာ္ေကာင္းတရားကို မနာယူရသည္ရွိေသာ္ သူေတာ္ေကာင္းတရားမွ ယုတ္ေလ်ာ့၏။

ရဟန္းတို႔ ဤသည္ကား ပုဂၢိဳလ္ကို ၾကည္ညိဳရာ၌ ပဌမ အျပစ္တည္း။
......................................................

ရဟန္းတို႔ ေနာက္တစ္မ်ဳိးကား ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦး၏ အၾကည္ညိဳခံရေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ သံဃာကအစြန္အဖ်ား၌ ေနေစသင့္ေသာ သေဘာရွိသည့္ အာပတ္သို႔ ေရာက္မႈေၾကာင့္ အစြန္အဖ်ား၌ ေနေစအံ့၊ ထိုၾကည္ညိဳေသာ ပုဂၢိဳလ္အား ဤသို႔ ျဖစ္တတ္၏-

- ''ငါခ်စ္အပ္ ျမတ္ႏိုးအပ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ကို သံဃာသည္ အစြန္အဖ်ား၌ ေနေစ၏''ဟု ရဟန္းတို႔၌ မၾကည္ညိဳမႈ မ်ားစြာ ျဖစ္၏။

- ရဟန္းတို႔၌ မၾကည္ညိဳမႈ မ်ားစြာျဖစ္သည္ရွိေသာ္ အျခားရဟန္းတို႔ကို မဆည္းကပ္။

- အျခားရဟန္းတို႔ကို မဆည္းကပ္သည္ရွွိေသာ္ သူေတာ္ေကာင္းတရားကို မနာယူရ။

- သူေတာ္ေကာင္းတရားကို မနာယူရသည္ရွိေသာ္ သူေတာ္ေကာင္းတရားမွ ယုတ္ေလ်ာ့၏။

ရဟန္းတို႔ ဤသည္ကား ပုဂၢိဳလ္ကို ၾကည္ညိဳရာ၌ ဒုတိယ အျပစ္တည္း။
..........................................................

ရဟန္းတို႔ ေနာက္တစ္မ်ဳိးကား ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦး၏ အၾကည္ညိဳခံရေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ အရပ္တစ္ပါးသို႔ဖဲသြားခဲ့မူ ထိုၾကည္ညိဳေသာ ပုဂၢိဳလ္အား ဤသို႔ ျဖစ္တတ္၏။

''ငါခ်စ္အပ္ ျမတ္ႏိုးအပ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ အရပ္တစ္ပါးသို႔ ဖဲသြား၏" ဟု အျခားရဟန္းတို႔ကို မဆည္းကပ္။

- အျခားရဟန္းတို႔ကို မဆည္းကပ္သည္ရွွိေသာ္ သူေတာ္ေကာင္းတရားကို မနာယူရ။

- သူေတာ္ေကာင္းတရားကို မနာယူရသည္ရွိေသာ္ သူေတာ္ေကာင္းတရားမွ ယုတ္ေလ်ာ့၏။

ရဟန္းတို႔ ဤသည္ကား ပုဂၢိဳလ္ကို ၾကည္ညိဳရာ၌ တတိယ အျပစ္တည္း။
................................................................

အၾကည္ညိဳခံရေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ လူထြက္ခဲ့မူ ထိုၾကည္ညိဳေသာ ပုဂၢိဳလ္အား ဤသို႔ ျဖစ္တတ္၏။

''ငါခ်စ္အပ္ ျမတ္ႏိုးအပ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ လူထြက္သြား၏" ဟု အျခားရဟန္းတို႔ကို မဆည္းကပ္။

- အျခားရဟန္းတို႔ကို မဆည္းကပ္သည္ရွွိေသာ္ သူေတာ္ေကာင္းတရားကို မနာယူရ။

- သူေတာ္ေကာင္းတရားကို မနာယူရသည္ရွိေသာ္ သူေတာ္ေကာင္းတရားမွ ယုတ္ေလ်ာ့၏။

ရဟန္းတို႔ ဤသည္ကား ပုဂၢိဳလ္ကို ၾကည္ညိဳရာ၌ စတုတၳ အျပစ္တည္း။
............................................................

အၾကည္ညိဳခံရေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ကြယ္လြန္ခဲ့မူ ထိုၾကည္ညိဳေသာ ပုဂၢိဳလ္အား ဤသို႔ ျဖစ္တတ္၏-

''ငါခ်စ္အပ္ ျမတ္ႏိုးအပ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ကြယ္လြန္၏''ဟု အျခားရဟန္းတို႔ကို မဆည္းကပ္။

- အျခားရဟန္းတို႔ကို မဆည္းကပ္သည္ရွွိေသာ္ သူေတာ္ေကာင္းတရားကို မနာယူရ။

- သူေတာ္ေကာင္းတရားကို မနာယူရသည္ရွိေသာ္ သူေတာ္ေကာင္းတရားမွ ယုတ္ေလ်ာ့၏။

ရဟန္းတို႔ ဤသည္ကား ပုဂၢိဳလ္ကို ၾကည္ညိဳရာ၌ ပၪၥမအျပစ္တည္း။

ရဟန္းတို႔ ပုဂၢိဳလ္ကို ၾကည္ညိဳျခင္း၌ အျပစ္တို႔သည္ ဤငါးမ်ဳိးတို႔တည္းဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

{အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ ပဥၥကနိပါတ္၊ ပဥၥမပဏၰာသက၊ ဒုစၥရိတဝဂ္၊ ပုဂၢလပၸသာဒသုတ္}

"မိုးလပတ္လံုး ျမတ္ေခါင္ဘုန္း သီတင္းဘယ္သို႔သံုးသလဲ"

အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဣစၧာနဂၤလရြာ ဣစၧာနဂၤလေတာအုပ္၌ (သီတင္းသံုး) ေနေတာ္မူ၏၊ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ရဟန္းတို႔ကို- ''ရဟန္းတို႔ ငါသည္ သံုးလပတ္လံုး (တစ္ပါးတည္း) ကိန္းေအာင္း ေနလို၏၊ ဆြမ္းပို႔မည့္ ရဟန္းမွ တစ္ပါး ငါ၏ ထံသို႔ မည္သူမွ် မခ်ဥ္းကပ္ရ''ဟုမိန္႔ေတာ္မူ၏၊ ထိုရဟန္းတို႔သည္ ''ေကာင္းပါၿပီ အသွ်င္ဘုရား''ဟု ျမတ္စြာဘုရားအား ဝန္ခံ၍ ျမတ္စြာဘုရားထံသို႔ ဆြမ္းပို႔ေသာ ရဟန္းမွ တစ္ပါး မည္သူမွ် မခ်ဥ္းကပ္ကုန္။

ထို႔ေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ထိုသံုးလလြန္သျဖင့္ (တစ္ပါးတည္း) ကိန္းေအာင္းရာမွ ထေတာ္မူ၍ရဟန္းတို႔ကို မိန္႔ေတာ္မူ၏-

- ရဟန္းတို႔၊ သာသနာ့ျပင္ပအယူရွိကုန္ေသာ ပရိဗိုဇ္တို႔က ''ငါ့သွ်င္တို႔ ရဟန္းေဂါတမသည္ မိုးလပတ္လံုး အဘယ္ေနျခင္းမ်ဳိးျဖင့္ အေနမ်ားသနည္း''ဟု အကယ္၍ ေမးကုန္ျငားအံ့။

- ရဟန္းတို႔ ဤသို႔ အေမးခံရကုန္ေသာ သင္တို႔သည္ သာသနာ့ျပင္ပအယူ ရွိကုန္ေသာ ပရိဗိုဇ္တို႔အား''ငါ့သွ်င္တို႔ ျမတ္စြာဘုရားသည္ မိုးလပတ္လံုး အာနာပါနႆတိသမာဓိျဖင့္ အေနမ်ား၏''ဟု ေျဖကုန္ရာ၏။
.........................................................

- ရဟန္းတို႔၊ ဤသာသနာေတာ္၌ ငါသည္ သတိရွိလ်က္ ထြက္သက္ေလကို ထုတ္၏၊ သတိရွိလ်က္ဝင္သက္ေလကို ရွဴ၏။

- ရွည္ရွည္ထြက္သက္ေလကို ထုတ္လွ်င္လည္း ''ရွည္ရွည္ထြက္သက္ေလကို ထုတ္၏''ဟု သိ၏၊ ရွည္ရွည္ဝင္သက္ေလကို ရွဴလွ်င္လည္း ''ရွည္ရွည္ဝင္သက္ေလကို ရွဴ၏''ဟု သိ၏။

- တိုတိုထြက္သက္ေလကို ထုတ္လွ်င္လည္း ''တိုတိုထြက္သက္ေလကို ထုတ္၏''ဟု သိ၏၊ တိုတိုဝင္သက္ေလကို ရွဴလွ်င္လည္း ''တိုတိုဝင္သက္ေလကို ရွဴ၏''ဟု သိ၏။

- ''အစအလယ္အဆံုး အလံုးစံုေသာ ထြက္သက္ေလအေပါင္းကို ထင္ရွားသိသည္ ျဖစ္၍ ထြက္သက္ေလကို ထုတ္အံ့''ဟု သိ၏။
။ပ။ ''စြန္႔လႊတ္မႈကို အဖန္တစ္လဲလဲ႐ႈလ်က္ ထြက္သက္ေလကို ထုတ္အံ့''ဟု သိ၏၊ ''စြန္႔လႊတ္မႈကို အဖန္တစ္လဲလဲ႐ႈလ်က္ ဝင္သက္ေလကို ရွဴအံ့''ဟု သိ၏။
..........................................................

- ရဟန္းတို႔၊ အၾကင္ေနျခင္းမ်ဳိးကို ေကာင္းစြာ ဆိုလိုသူသည္ အရိယာတို႔၏ ေနျခင္းဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ျမတ္ေသာ ေနျခင္းဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ျမတ္စြာဘုရား၏ ေနျခင္းဟူ၍လည္းေကာင္း ဆိုရာ၏။

- ထိုေနျခင္းမ်ဳိးကို ေကာင္းစြာ ဆိုလိုသူသည္ အာနာပါနႆတိသမာဓိကို အရိယာတို႔၏ ေနျခင္းဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ျမတ္ေသာ ေနျခင္းဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ျမတ္စြာဘုရား၏ ေနျခင္းဟူ၍လည္းေကာင္း ဆိုရာ၏။
.......................................................

- ရဟန္းတို႔၊ က်င့္ဆဲ 'ေသကၡ'ျဖစ္ကုန္ေသာ အရဟတၱဖိုလ္သို႔ မေရာက္ေသးကုန္ေသာ အတုမရွိေသာေယာဂ၏ ကုန္ရာ (နိဗၺာန္) ကို ေတာင့္တ၍ ေနကုန္ေသာ ရဟန္းတို႔အား အာနာပါနႆတိသမာဓိကို ပြါးမ်ားအပ္ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ျပဳလုပ္အပ္သည္ရွိေသာ္ အာသဝကုန္ျခင္းငွါ ျဖစ္၏။

- ရဟန္းတို႔၊ ပူေဇာ္အထူးကို ခံထိုက္ကုန္ေသာ၊ အာသဝကုန္ၿပီးကုန္ေသာ (မဂ္အက်င့္ကို) က်င့္သံုးၿပီးကုန္ေသာ၊ မဂ္ကိစၥကို ၿပဳၿပီးကုန္ေသာ၊ ခႏၶာဝန္ကို ခ်ၿပီးကုန္ေသာ၊ မိမိအက်ဳိး (အရဟတၱဖိုလ္) သို႔ ေရာက္ၿပီးကုန္ေသာ၊ ဘဝသံေယာဇဥ္ ကုန္ၿပီးကုန္ေသာ၊ ေကာင္းစြာသိ၍ လြတ္ေျမာက္ၿပီးကုန္ေသာ ရဟန္းတို႔အား အာနာပါနႆတိသမာဓိကို ပြါးမ်ားအပ္ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ျပဳလုပ္အပ္သည္ရွိေသာ္ မ်က္ေမွာက္ဘဝ၌့ ခ်မ္းသာစြာ ေနျခင္းငွါလည္းေကာင္း၊ ေအာက္ေမ့မႈ 'သတိ' ဆင္ျခင္ဉာဏ္ 'သမၸဇဥ္'ႏွင့္ျပည့္စံုျခင္းငွါလည္းေကာင္း ျဖစ္၏။
........................................................

- ရဟန္းတို႔ အၾကင္ေနျခင္းမ်ဳိးကို ေကာင္းစြာ ဆိုလိုသူသည္ အရိယာတို႔၏ ေနျခင္းဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ျမတ္ေသာ ေနျခင္းဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ျမတ္စြာဘုရား၏ ေနျခင္းဟူ၍လည္းေကာင္း ဆိုရာ၏။

- ထိုေနျခင္းမ်ဳိးကို ေကာင္းစြာ ဆိုလိုသူသည္ အာနာပါနႆတိသမာဓိကို အရိယာတို႔၏ ေနျခင္းဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ျမတ္ေသာ ေနျခင္းဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ျမတ္စြာဘုရား၏ ေနျခင္းဟူ၍လည္းေကာင္း ဆိုရာ၏ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

{သံယုတၱနိကာယ္၊ မဟာဝဂၢသံယုတ္၊ အာနာပါနသံယုတ္၊ ဒုတိယဝဂ္၊ ဣစၦာနဂၤလသုတ္}

"မီးေလာင္ျပင္မွ ထုတ္ေဆာင္ပါ"

"မီးေလာင္ျပင္မွ ထုတ္ေဆာင္ပါ"

အကြၽႏု္ပ္သည္ ဤသို႔ ၾကားနာခဲ့ရပါသည္-
အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာဝတၳိျပည္ အနာထပိဏ္သူေဌး၏ အရံျဖစ္ေသာ ေဇတဝန္ေက်ာင္း၌ (သီတင္းသံုး) ေနေတာ္မူ၏၊

ထိုအခါ နတ္သား တစ္ေယာက္သည္ အလြန္ႏွစ္သက္ဖြယ္ေသာ အဆင္းရွိသည္ျဖစ္၍ ညဥ့္ဦးယံလြန္ၿပီးေသာ (သန္းေခါင္ယံ) အခ်ိန္၌ ေဇတဝန္တစ္ေက်ာင္းလံုးကို ထြန္းလင္းေစလ်က္ ျမတ္စြာဘုရား အထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ျမတ္စြာဘုရားကို ရွိခိုးၿပီးလွ်င္ တစ္ခုေသာ အရပ္၌ ရပ္တည္ၿပီးေသာ္ ျမတ္စြာဘုရား၏ ထံေတာ္ပါး၌ ဤဂါထာတို႔ကို ေလွ်ာက္၏-
...........................................................................

- မီးေလာင္ေသာ အိမ္၌ အၾကင္အိုးခြက္ကို ထုတ္ေဆာင္၏၊ ထိုအိုးခြက္သည္ ထိုထုတ္ေဆာင္ေသာ သူ၏ အက်ဳိးငွါ ျဖစ္သကဲ့သို႔၊

- ထိုမီးေလာင္ေသာ အိမ္၌ အၾကင္ အိုးခြက္ကို မထုတ္ေဆာင္၊ (ထိုအိုးခြက္သည္) မီးေလာင္ခံရသကဲ့သို႔-

- ထို႔အတူ ေလာကသည္ အိုျခင္းျဖင့္လည္းေကာင္း ၊ ေသျခင္းျဖင့္လည္းေကာင္း တေျပာင္ေျပာင္ ေတာက္ေလာင္ေန၏၊

- ထိုေတာက္ေလာင္ေနေသာ ေလာကထဲမွ ေပးလွဴျခင္းျဖင့္ ထုတ္ေဆာင္ရ၏၊

- ေပးလွဴအပ္ေသာ ဒါနသည္ ေကာင္းစြာ ထုတ္ ေဆာင္ထားၿပီး (ဥစၥာ) မည္၏။
...........................................................................

- ေပးလွဴမႈသည္ ခ်မ္းသာေသာ အက်ဳိးရွိ၏၊
- မေပးလွဴမႈသည္ ခ်မ္းသာေသာ အက်ဳိးမရွိ။

- ထိုမေပးလွဴဘဲ ထားေသာ ဥစၥာကို ခိုးသူတို႔သည္လည္းေကာင္း၊ မင္းတို႔သည္လည္းေကာင္း ေဆာင္ယူႏိုင္ ကုန္၏၊ မီးေလာင္တတ္၏၊ ပ်က္စီးတတ္၏။ ထို႔ေနာက္ ေသဆံုးသျဖင့္ မိမိ သိမ္းဆည္းေသာ ဥစၥာႏွင့္တကြ မိမိကိုယ္ကို စြန္႔ရ၏၊

- ပညာရွိသည္ ဤသေဘာကို သိ၍ သံုးလည္း သံုးေဆာင္ရာ၏၊
ေပးလွဴလည္း ေပးလွဴရာ၏။

- ေပးလွဴၿပီး၍လည္းေကာင္း၊ သံုးေဆာင္ၿပီး၍လည္းေကာင္း အလွဴ၏ အာႏုေဘာ္အေလ်ာက္ အကဲ့ရဲ႕ မခံရဘဲ နတ္ျပည္သို႔ ေရာက္ရ၏''ဟု (ေလွ်ာက္၏)။

{သံယုတၱနိကာယ္၊ သဂါထာဝဂၢသံယုတ္ပါဠိေတာ္၊ ေဒဝတာသံယုတ္၊ အာဒိတၱဝဂ္၊ အာဒိတၱသုတ္}

.ေလးစားတန္ဖိုးထားၾကမယ္ဆိုရင္

ဂုဏ္.ပကာသနေတြ ဖယ္လိုက္ရင္..လူလူခ်င္းအတူတူပါဘဲ..ဘာလို ့မာန္မာန တက္ေနၾကမွာလဲ.ဘာလို ့ၿပိဳင္ေနၾကမွာလဲ... ဂါရဝ ဆိုတာက တစ္ဖက္သားအေပၚ ေလးစားလာတဲ့သေဘာ၊ နိဝါတ ဆိုတာ မိမိကိုယ္ကို ႏွိမ့္ခ်တဲ့သေဘာ၊ က်ိဳးႏြံလာတဲ့သေဘာေပါ့။

ဆရာနဲ ့တပည့္....မိဘနဲ ့သားသၼီး..သူငယ္ခ်င္း.အခ်င္းခ်င္း..မိတ္ေဆြ အခ်င္းခ်င္း..ခ်စ္သူသၼီးရီးစား.အခ်င္းခ်င္းေတြမွာ..အေၿပာအဆို အမူအရာ.အေနအထိုင္.ဆက္ဆံတဲ ့ေနရာမွာ ဒီလိုဘဲ..တစ္ေယာက္နဲ ့တစ္ေယာက္.ေလးစားၾကမယ္.အေလးထားမယ္..တန္ဖိုးထားမယ္..ရိုရိုေသေသ ဆက္ဆံၾကမယ္..ဆိုရင္..အင္မတန္မွေကာင္းၾကမွာပါ..ဆရာက.မာန္မာနဲ ဆိုရင္..အၾကီးတန္လြန္းလွပါတယ္...ဒီလိုပါဘဲ..တပည့္ရဲ မာန္မာန နဲ ့.ေနမယ္ဆိုရင္..မေအးခ်မ္းနိုင္ပါဘူး.အဆင္မေၿပနိုင္ပါဘူး....မိဘနဲ သားသၼီးလဲ .ဒီအတိုင္းပါဘဲ....ခ်စ္သူသၼီးရီးစားေတြလဲ..ဒီအတိုင္ပါဘဲ...သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ..ဒီအတိုင္းပါဘဲ...တစ္ေယာက္နဲ တစ္ေယာက္ေလးစားမႈ ့.သိခံခြင့္ လြတ္မႈ ့..စာာနာသနားညွာတာမႈ ့..ေလးစားတန္ဖိုးထားၾကမယ္ဆိုရင္...ေလာကၾကီးက ေအးခ်မ္းေနမွာပါ..

အဘိဝါဒန သီလိႆ ၊ နိစၥံ ဝုၯာပစာယိေနာ ။

စတၱာေရာ ဓမၼာ ဝၯႏိ ၱ ၊ အာယု ဝေဏၰာ သုခံ ဗလံ”

အဘိဝါဒန သီလိႆ - ႐ွိခိုးထိုက္သူကို ႐ုိသစြာ ႐ွိခိုးေလ႔႐ွိေသာ၊ နိစၥံ - အၿမဲမျပတ္၊ ဝုၯာပစာယိေနာ- မိမိထက္ အသက္ ၊ဂုဏ္အားျဖင္႔ ႀကီးသူကို ႐ုိေသေလ႔႐ွိေသာ ပုဂၢဳိလ္အား ၊အာယု -အသက္႐ွည္ျခင္းသည္လည္းေကာင္း ၊ ဝေဏၰာ- အဆင္းလွျခင္းသည္လည္းေကာင္း၊ သုခံ - ကိုယ္စိတ္ခ်မ္းသာျခင္းသည္ လည္းေကာင္း ၊ ဗလံ - ကိုယ္အားဉာဏ္အား ႀကီးျခင္းသည္လည္းေကာင္း ၊ စတၱာေရာ -ေလးပါးကုန္ေသာ ၊ ဓမၼာ -အက်ဳိးတရားတို႔သည္ ၊ ဝၯႏိ ၱ - တစ္ေန႔တျခား တိုးပြားကုန္၏ ။’ တဲ့ဗ်။ ေတာင္းပန္တယ္ ဆိုမွေတာ့ ကန္ေတာ့ၾကေတာ့ တာပဲ၊ အရိုအေသ ေပးၾကေတာ့တာပဲ ..

......

၉။ လူအခ်င္းခ်င္း၊ လွည့္ပတ္ျခင္း၊ ကင္းရွင္းၾကပါေစ။

၁၀။ အထင္ေသးျခင္း၊ အခ်င္းခ်င္း၊ ကင္းရွင္းၾကပါေစ။

၁၁။ ဆင္းရဲလုိျခင္း၊ အခ်င္းခ်င္း၊ ကင္းရွင္းၾကပါေစ။

အားလံုးဘဲ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ေလးစားခ်စ္ခင္ တန္ဖိုး ထားနိုင္ၾကမယ္ဆိုရင္.ခ်မ္းေၿမ ့ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ ့..မိသားစု.ဆရာ.တပည္ ့..ညီအကို ေမာင္ႏွမ..သူငယ္ခ်င္း..မိတ္ေဆြ..ေတြ ၿဖစ္နိုင္.ထားနိုင္..ပိုင္ဆိုင္နိုင္ၾကပါေစ.....လို..

ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္....

kozaw ta { Dhamma Mee Ein }

"အမ်က္ေဒါသကို ျဖတ္ေတာက္ေသာ္

"အမ်က္ေဒါသကို ျဖတ္ေတာက္ေသာ္.."

သာဝတၳိနိဒါန္း။ ထိုအခါ မာဃနတ္သားသည္ ညဥ့္ဦးယံကုန္ၿပီးေသာ (သန္းေခါင္ယံ) အခ်ိန္၌ အလြန္ႏွစ္သက္ဖြယ္ေသာ အဆင္းရွိသည္ ျဖစ္၍ ေဇတဝန္တစ္ေက်ာင္းလံုးကို ထြန္းလင္းေစလ်က္ ျမတ္စြာဘုရားထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ႐ိုေသစြာ ရွိခိုးၿပီးလွ်င္ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ရပ္တည္ၿပီးေသာ္ ျမတ္စြာဘုရားအား ဂါထာတို႔ျဖင့္ ေလွ်ာက္၏-

အသွ်င္ေဂါတမ အဘယ္အရာကို ျဖတ္ေတာက္သည္ ရွိေသာ္ ခ်မ္းသာစြာ ေနရပါ သနည္း၊ အဘယ္အရာကို ျဖတ္ေတာက္သည္ ရွိေသာ္ မစိုးရိမ္ရပါသနည္း၊ အဘယ္ မည္ေသာ တစ္ခုေသာ တရားအား ျဖတ္ေတာက္ျခင္းကို ႏွစ္သက္ပါသနည္း။
.......................................................

- "သိၾကားမင္း အမ်က္ေဒါသကို ျဖတ္ေတာက္သည္ ရွိေသာ္ ခ်မ္းသာစြာ ေနရ၏။

- အမ်က္ေဒါသကို ျဖတ္ေတာက္သည္ ရွိေသာ္ မစိုးရိမ္ရ။

- အဆိပ္လွ်င္ အရင္းအျမစ္ ရွိေသာ၊ ခ်ဳိၿမိန္ျခင္းလွ်င္ အဖ်ားရွိေသာ အမ်က္ေဒါသအား ျဖတ္ေတာက္ျခင္းကို အရိယာတို႔သည္ ခ်ီးမြမ္းကုန္၏။

- ထိုအမ်က္ေဒါသကိုပင္လွ်င္ ျဖတ္ေတာက္သည္ ရွိေသာ္ မစိုးရိမ္ရ" ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

[သံယုတၱနိကာယ္၊ သဂါထာဝဂၢသံယုတ္၊ ေဒဝပုတၱသံယုတ္၊ မာဃသုတ္]

"အာဠဝကဘီလူး၏ အေမးမ်ားႏွင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏အေျဖမ်ား"

"အာဠဝကဘီလူး၏ အေမးမ်ားႏွင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏အေျဖမ်ား"

အကြၽႏု္ပ္သည္ ဤသို႔ ၾကားနာခဲ့ရပါသည္- အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ အာဠဝီျပည္ အာဠဝကဘီလူး၏ ဗိမာန္၌ ေနေတာ္မူ၏၊

ထိုအခါ အာဠဝကဘီလူးသည္ ျမတ္စြာဘုရားထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ လ်က္ ျမတ္စြာဘုရားအား ''ရဟန္း ထြက္ေလာ့''ဟု ဤစကားကို ဆို၏၊ ''ဘီလူး ေကာင္းၿပီ''ဟု ျမတ္စြာဘုရားသည္ ထြက္ေတာ္မူ၏။

''ရဟန္း ဝင္ေလာ့''ဟု ဆို၏၊ ''ဘီလူး ေကာင္းၿပီ''ဟု ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဝင္ေတာ္မူ၏၊ ဤနည္းအတိုင္း သံုးႀကိမ္တိုင္တိုင္ ''ထြက္ေလာ့ ဝင္ေလာ့''ဟု အာဠဝကဘီလူးက ဆို၏၊ ျမတ္စြာဘုရားသည္ သံုးႀကိမ္တိုင္တိုင္ ''ထြက္ခ်ည္ ဝင္ခ်ည္'' ျပဳေတာ္မူ၏၊

ေလးႀကိမ္ေျမာက္ကား အာဠဝက ဘီလူးသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ''ရဟန္း ထြက္ေလာ့''ဟု ဤစကားကို ဆို၏၊ ''ဘီလူး ငါသည္ မထြက္ ေတာ့အ့ံ၊ သင့္အား ျပဳဖြယ္ကိစၥ ရွိအံ့၊ ျပဳဖြယ္ကိစၥကိုသာ ျပဳေလာ့''ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏၊

ရဟန္း သင့္အား ျပႆနာကို ေမးအံ့၊ ငါ့အား အကယ္၍ မေျဖႏိုင္ခဲ့အံ့၊ သင္၏ စိတ္ကိုေသာ္လည္း ပ်ံ႕လြင့္ေစအံ့၊ သင္၏ ႏွလံုးကိုေသာ္လည္း ခြဲအံ့၊ ေျခတို႔၌ ကိုင္၍ ဂဂၤါျမစ္ တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ေသာ္လည္း ပစ္လိုက္အံ့ဟု (ဆို၏)။

''ဘီလူး နတ္ မာရ္နတ္ ျဗဟၼာႏွင့္ တကြေသာ နတ္ေလာကႏွင့္ သမဏ ျဗာဟၼဏ မင္းမ်ား လူမ်ားႏွင့္ တကြေသာ လူ႕ေလာက၌ ငါဘုရား၏ စိတ္ကိုမူလည္း ပ်ံ႕လြင့္ေစႏိုင္ေသာ ႏွလံုးကိုမူလည္း ခြဲေစႏိုင္ေသာ ေျခတို႔၌မူလည္း ကိုင္၍ ဂဂၤါျမစ္တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ ပစ္ႏိုင္ေသာ သူကို စင္စစ္ ငါ မျမင္၊ ဘီလူး သို႔ေသာ္လည္း သင္ အကယ္၍ အလိုရွိသည္ ျဖစ္အံ့၊ ေမးေလာ့''ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။
................................................................

''ဤေလာက၌ ေယာက်္ား၏ ျမတ္ေသာဥစၥာကား အဘယ္နည္း၊ ေကာင္းစြာ ေလ့က်က္အပ္ေသာ အဘယ္တရားသည္ ခ်မ္းသာကို ရြက္ေဆာင္တတ္သနည္း၊ အရသာတို႔တြင္ အဘယ္အရသာသည္ စင္စစ္ အေကာင္းျမတ္ဆံုးေသာ အရသာျဖစ္ သနည္း၊ အဘယ္မည္ေသာ အသက္ေမြးျခင္းကို ျမတ္ေသာ အသက္ေမြးျခင္းဟူ၍ ဆိုကုန္သနည္း''ဟု (ေမး၏)။

- ''ဘီလူး ဤေလာက၌ ေယာက်္ား၏ ျမတ္ေသာဥစၥာကား ယံုၾကည္မႈ 'သဒၶါ'တရား တည္း။

- ေကာင္းစြာ ေလ့က်က္အပ္ေသာ (ဆယ္ပါးေသာ ကုသိုလ္ကမၼပထ) တရား သည္ ခ်မ္းသာကို ရြက္ေဆာင္တတ္၏။

- အရသာတို႔တြင္ (နိဗၺာန္ဟူေသာ) ပရမတၳ သစၥာႏွင့္ ဝစီသစၥာသည္ စင္စစ္ အေကာင္းျမတ္ဆံုးေသာ အရသာတည္း။

- ပညာျဖင့္ အသက္ေမြးျခင္းကို ျမတ္ေသာ အသက္ေမြးျခင္းဟူ၍ ဆိုကုန္၏''ဟု (ေျဖေတာ္မူ၏)။
....................................................................

''အဘယ္မည္ေသာ တရားျဖင့္ သံသရာအလ်ဥ္ 'ၾသဃ'ကို ကူးေျမာက္သနည္း၊ အဘယ္မည္ေသာ တရားျဖင့္ သံသရာသမုဒၵရာကို ကူးေျမာက္သနည္း၊ အဘယ္ မည္ေသာ တရားျဖင့္ ကာမဂုဏ္ဆင္းရဲကို လြန္ေျမာက္သနည္း၊ အဘယ္မည္ေသာ တရားျဖင့္ စင္ၾကယ္သနည္း''ဟု (ေမး၏)။

- ''ဘီလူး ယံုၾကည္မႈ 'သဒၶါ'တရားျဖင့္ သံသရာအလ်ဥ္ကို ကူးေျမာက္၏၊

- မေမ့ မေလ်ာ့မႈ 'အပၸမာဒ'တရားျဖင့္ သံသရာသမုဒၵရာကို ကူးေျမာက္၏၊

- အားထုတ္မႈ 'ဝီရိယ'ျဖင့္ ဆင္းရဲကို လြန္ေျမာက္၏၊

- ပညာျဖင့္ စင္ၾကယ္၏''ဟု (ေျဖေတာ္မူ၏)။
.....................................................................

''အဘယ္သို႔ေသာ သူသည္ ပညာကို ရသနည္း၊ အဘယ္သို႔ေသာ သူသည္ ဥစၥာကို ရသနည္း၊ အဘယ္တရားျဖင့္ ေက်ာ္ေစာျခင္းသို႔ ေရာက္သနည္း၊ အဘယ္ သူသည္ အေဆြခင္ပြန္းတို႔ကို ရသနည္း၊ အဘယ္သူသည္ ဤေလာကမွ တမလြန္ ေလာကသို႔ ေရာက္၍ မစိုးရိမ္ရသနည္း''ဟု (ေမး၏)။

- ''ဘီလူး မေမ့ေလ်ာ့ေသာ ပညာရွိေသာ သူသည္ နိဗၺာန္သို႔ ေရာက္ျခင္းငွါ ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္တို႔၏ တရားကို ယံုၾကည္စြာ နာသည္ျဖစ္၍ ပညာကို ရ၏၊

- သင့္ေလ်ာ္ ေလ်ာက္ပတ္ေသာ အမႈကို ျပဳေလ့ရွိေသာ (ဝီရိယဟူေသာ) ဝန္ရွိေသာ ထႂကြလုံ႔လ ရွိေသာ သူသည္ ဥစၥာကို ရ၏၊

- မွန္ေသာ စကားျဖင့္ ေက်ာ္ေစာျခင္းသို႔ ေရာက္၏၊ ေပးကမ္းေသာ သူသည္ အေဆြခင္ပြန္းတို႔ကို ရ၏၊

ဤဆိုလတၱံ႕ေသာ အေၾကာင္း ေၾကာင့္ ဤေလာကမွ တမလြန္ေလာကသို႔ ေရာက္၍ မစိုးရိမ္ရ။

- ယံုၾကည္မႈ 'သဒၶါ'တရားရွိေသာ အိမ္ေထာင္မႈကို ရွာမွီးေလ့ရွိေသာ အၾကင္သူအား မွန္ကန္မႈ 'သစၥာ'၊ ပညာရေၾကာင္း 'ဒမၼ'၊ အားထုတ္မႈ 'ဓိတိ'၊ စြန္႔ၾကဲမႈ 'စာဂ' ဤ တရားေလးပါးတို႔သည္ အကယ္၍ ရွိကုန္အံ့၊ ထိုသူသည္ စင္စစ္ တမလြန္ဘဝသို႔ ေရာက္၍ မစိုးရိမ္ရ။

- ဘီလူး ဤေလာက၌ မွန္ကန္မႈ 'သစၥာ' ထက္လည္းေကာင္း၊ ပညာရေၾကာင္း 'ဒမၼ' ထက္လည္းေကာင္း၊ စြန္႔ၾကဲမႈ 'စာဂ'ထက္လည္းေကာင္း၊ အားထုတ္မႈ 'ဓိတိ'ထက္လည္းေကာင္း လြန္ကဲေသာတရားသည္ အကယ္၍ ရွိသည္ ျဖစ္အံ့။ ငါ တိုက္တြန္း၏၊ အျခားေသာ မ်ားစြာေသာ သမဏျဗာဟၼဏတို႔ကို ေမးေလဦးေလာ့''ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။
.......................................................................

''ျမတ္စြာဘုရား တမလြန္ဘဝ၌ ျဖစ္ေသာ အေၾကာင္းတရားကို အကြၽႏု္ပ္သည္ ယေန႔ သိရပါ၏၊ ယခုအခါ၌ အဘယ္အေၾကာင္းေၾကာင့္ မ်ားစြာေသာ သမဏ ျဗာဟၼဏတို႔ကို ေမးရပါေတာ့အံ့နည္း။

ျမတ္စြာဘုရားသည္ အကြၽႏု္ပ္၏အက်ဳိးငွါသာ အာဠဝီၿမိဳ႕ေတာ္သို႔ သီတင္းသံုးရန္ ႂကြလာေတာ္မူေပစြတကား၊ အၾကင္ပုဂၢိဳလ္၌ ေပးလွဴအပ္ေသာ အလွဴသည္ ႀကီးေသာ အက်ဳိး ရွိ၏၊ (ထိုအလွဴခံပုဂၢိဳလ္ကို) ယေန႔ အကြၽႏု္ပ္ သိရပါ၏။

ထိုအကြၽႏု္ပ္သည္ ျမတ္စြာဘုရားကို ရွိခိုးလ်က္လည္းေကာင္း၊ တရားေတာ္၏ ေကာင္းေသာ တရား၏ အျဖစ္ကို (ခ်ီးမြမ္းလ်က္လည္းေကာင္း) တစ္ရြာမွ တစ္ရြာ တစ္ျပည္မွ တစ္ျပည္သို႔ လွည့္လည္ပါအံ့''ဟု (ေလွ်ာက္၏)။

[သံယုတၱနိကာယ္၊ သဂါထာဝဂၢသံယုတ္ပါဠိေတာ္၊ ယကၡသံယုတ္၊ အာဠဝကသုတ္]

"ဆင္းရဲကို မိမိကိုယ္တိုင္ျပဳသေလာ၊ သူတပါးျပဳသေလာ၊ အေၾကာင္းမဲ့ျဖစ္သေလာ"

"ဆင္းရဲကို မိမိကိုယ္တိုင္ျပဳသေလာ၊ သူတပါးျပဳသေလာ၊ အေၾကာင္းမဲ့ျဖစ္သေလာ"

အကြၽႏု္ပ္သည္ ဤသို႔ ၾကားနာခဲ့ရပါသည္- အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္ ရွဥ့္နက္တို႔ကို အစာေကြၽး၍ ေမြးရာျဖစ္ေသာ ေဝဠဳဝန္ေက်ာင္း၌ (သီတင္းသံုး) ေနေတာ္မူ၏၊ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ နံနက္အခါ၌ သကၤန္းကို ျပင္ဝတ္၍ သပိတ္သကၤန္းကို ယူၿပီးလွ်င္ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္သို႔ ဆြမ္းခံဝင္ေတာ္မူ၏။

အေစလကႆပသည္ ႂကြလာေသာ ျမတ္စြာဘုရားကို အေဝးမွ ျမင္ေလလွ်င္ ျမတ္စြာဘုရားထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ အတူ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ႏႈတ္ဆက္ေျပာဆို၏၊ ဝမ္းေျမာက္ ဖြယ္ အမွတ္ရဖြယ္ စကားကို ေျပာဆိုၿပီးဆံုး ေစၿပီးလွ်င္ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ရပ္တည္ၿပီးေသာ္ ''အသွ်င္ ေဂါတမသည္ အကြၽႏု္ပ္တို႔၏ အေမးကို ေျဖၾကားျခင္းငွါ ခြင့္ျပဳခဲ့ပါမူ အကြၽႏု္ပ္တို႔သည္ အသွ်င္ေဂါတမအား တစ္စံုတစ္ခုေသာ အေၾကာင္းအရာကို ေမးလိုပါကုန္၏''ဟု ေလွ်ာက္၏။ ကႆပ ေမးခ်ိန္ မဟုတ္ေသး၊ ရြာတြင္းသို႔ ဝင္ဆဲ ျဖစ္ကုန္၏ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္လည္း အေစလကႆပသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ''အသွ်င္ေဂါတမသည္ အကြၽႏု္ပ္တို႔၏ အေမးကို ေျဖ ၾကားျခင္းငွါ ခြင့္ျပဳခဲ့ပါမူ အကြၽႏု္ပ္တို႔သည္ အသွ်င္ေဂါတမအား တစ္စံုတစ္ခုေသာ အေၾကာင္းအရာကို ေမး လိုပါကုန္၏''ဟု ေလွ်ာက္၏။ ကႆပ ေမးခ်ိန္ မဟုတ္ေသး၊ ရြာတြင္းသို႔ ဝင္ဆဲ ျဖစ္ကုန္၏ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)၊ သံုးႀကိမ္ေျမာက္လည္း အေစလကႆပသည္။ပ။ ရြာတြင္းသို႔ ဝင္ဆဲ ျဖစ္ကုန္၏ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)၊ ဤသို႔ မိန္႔ေတာ္မူသည္ရွိေသာ္ အေစလကႆပသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ''အကြၽႏု္ပ္တို႔သည္ အသွ်င္ေဂါတမကို မ်ားစြာ မေမးလိုပါကုန္''ဟု ေလွ်ာက္၏၊ ကႆပ ေမးလိုေသာ အေၾကာင္းအရာကို ေမးေလာ့ဟု ခြင့္ျပဳေတာ္မူ၏။
...................................................................

- အသွ်င္ေဂါတမ အသို႔ပါနည္း၊ ဆင္းရဲကို ကိုယ္တိုင္ ျပဳအပ္ပါသေလာ၊
+ ''ကႆပ ဤသို႔ မဆို လင့္''ဟု ျမတ္စြာဘုရား မိန္႔ေတာ္မူ၏။

- အသွ်င္ေဂါတမ အသို႔ပါနည္း၊ ဆင္းရဲကို သူတစ္ပါး ျပဳအပ္ပါသ ေလာ၊ +''ကႆပ ဤသို႔ မဆိုလင့္''ဟု ျမတ္စြာဘုရား မိန္႔ေတာ္မူ၏။

- အသွ်င္ေဂါတမ အသို႔ပါနည္း၊ ဆင္းရဲကို ကိုယ္တိုင္လည္း ျပဳအပ္၊ သူတစ္ပါးလည္း ျပဳအပ္ပါသေလာဟု ေမးေလွ်ာက္ျပန္၏။
+''ကႆပ ဤသို႔ မဆိုလင့္''ဟု ျမတ္စြာဘုရား မိန္႔ေတာ္မူ၏။

- အသွ်င္ေဂါတမ အသို႔ပါနည္း၊ ဆင္းရဲသည္ ကိုယ္တိုင္ ျပဳအပ္သည္လည္း မဟုတ္၊ သူတစ္ပါး ျပဳအပ္သည္လည္း မဟုတ္၊ အေၾကာင္းမဲ့ ျဖစ္ပါသေလာ။ + ''ကႆပ ဤသို႔ မဆိုလင့္''ဟု ျမတ္စြာဘုရား မိန္႔ေတာ္မူ၏။

- အသွ်င္ေဂါတမ အသို႔ပါနည္း၊ ဆင္းရဲသည္ မရွိပါသ ေလာ။
+ ကႆပ ဆင္းရဲ မရွိသည္ မဟုတ္၊ ကႆပ ဆင္းရဲ ရွိသည္သာတည္း။

- သို႔ျဖစ္လွ်င္ အသွ်င္ ေဂါတမသည္ ဆင္းရဲကို မသိ မျမင္ပါသေလာ။
+ ကႆပ ငါသည္ ဆင္းရဲကို မသိ မျမင္သည္ မဟုတ္၊ ကႆပ ငါသည္ ဆင္းရဲကို သိ၏၊ ဆင္းရဲကို ျမင္၏။
.......................................................................

''အသွ်င္ေဂါတမ အသို႔ပါနည္း၊ ဆင္းရဲကို ကိုယ္တိုင္ ျပဳအပ္ပါသေလာ''ဟု ဤသို႔ ေမးသည္ရွိေသာ္ ''ကႆပ ဤသို႔ မဆိုလင့္''ဟု ဆိုဘိ၏၊ ''အသွ်င္ေဂါတမ ဆင္းရဲကို သူတစ္ပါး ျပဳအပ္ပါသေလာ''ဟု ေမးသည္ရွိေသာ္ ''ကႆပ ဤသို႔ မဆိုလင့္''ဟု ဆိုဘိ၏၊ ''အသွ်င္ေဂါတမ ဆင္းရဲကို ကိုယ္တိုင္လည္း့ျပဳအပ္၊ သူတစ္ပါးလည္း ျပဳအပ္ပါသေလာ''ဟု ဤသို႔ ေမးသည္ရွိေသာ္ ''ကႆပ ဤသို႔ မဆိုလင့္''ဟု ဆိုဘိ၏၊ ''အသွ်င္ေဂါတမ ဆင္းရဲသည္ ကိုယ္တိုင္လည္း ျပဳအပ္သည္ မဟုတ္၊ သူတစ္ပါးလည္း ျပဳအပ္ သည္ မဟုတ္၊ အေၾကာင္းမဲ့ ျဖစ္ပါသေလာ''ဟု ဤသို႔ ေမးသည္ရွိေသာ္ ''ကႆပ ဤသို႔ မဆိုလင့္''ဟု ဆိုဘိ၏၊ ''အသွ်င္ေဂါတမ ဆင္းရဲဟူသည္ မရွိပါသေလာ''ဟု ဤသို႔ ေမးသည္ရွိေသာ္ ''ကႆပ ဆင္းရဲ သည္ မရွိသည္ မဟုတ္၊ ကႆပ ဆင္းရဲသည္ ရွိသည္သာတည္း''ဟု ဆိုဘိ၏၊ သို႔ျဖစ္လွ်င္ ''အသွ်င္ ေဂါတမသည္ ဆင္းရဲကို မသိ မျမင္ပါသေလာ''ဟု ဤသို႔ ေမးသည္ရွိေသာ္ ''ကႆပ ငါသည္ ဆင္းရဲကို မသိ မျမင္သည္ မဟုတ္၊ ကႆပ ငါသည္ ဆင္းရဲကို သိ၏၊ ဆင္းရဲကို ျမင္၏''ဟု ဆိုဘိ၏။
.......................................................................
အသွ်င္ ဘုရား၊ ျမတ္စြာဘုရားသည္ အကြၽႏု္ပ္အား ဆင္းရဲကို ေျပာၾကားေတာ္မူပါေလာ့၊ အသွ်င္ဘုရား၊ ျမတ္စြာဘုရားသည္ အကြၽႏု္ပ္အား ဆင္းရဲကို ေဟာၾကားေတာ္မူပါေလာ့ဟု (ေလွ်ာက္၏)။

+ ကႆပ ''ထိုသူသည္ ျပဳ၏၊ ထိုသူသည္ ခံစား၏''ဟူ၍ အစကပင္ ရွိခဲ့ေသာ္ ''ဆင္းရဲကို ကိုယ္တိုင္ ျပဳအပ္၏''ဟူ၍ ဆိုေသာ သူသည္ သႆတအယူသို႔ ေရာက္၏။

+ ''ကႆပ သူတစ္ပါး ျပဳ၏၊ သူတစ္ပါး ခံစား၏''ဟု အစကပင္ ရွိခဲ့ေသာ္ ေဝဒနာ ႏွိပ္စက္စဥ္ ''ဆင္းရဲကို သူတစ္ပါး ျပဳအပ္၏''ဟူ၍ ဆိုေသာ သူသည္ ဥေစၧဒဒိ႒ိသို႔ ေရာက္၏။

+ ကႆပ ထိုႏွစ္ပါးေသာ အစြန္းတို႔ကို မကပ္ေရာက္မူ၍ အလယ္ အလတ္အားျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရား တရားေဟာေတာ္မူ၏၊

မသိမႈ 'အဝိဇၨာ' အေၾကာင္းခံေၾကာင့္ ျပဳစီရင္မႈ 'သခၤါရ'တို႔ ျဖစ္ကုန္၏၊ ျပဳစီရင္မႈ 'သခၤါရ' အေၾကာင္းခံေၾကာင့္ သိမႈ 'ဝိညာဏ္' ျဖစ္ရ၏၊ သိမႈ 'ဝိညာဏ္' အေၾကာင္းခံေၾကာင့္ နာမ္႐ုပ္ ျဖစ္ရ၏၊ နာမ္႐ုပ္ အေၾကာင္းခံ ေၾကာင့္ တည္ရာ 'အာယတန'ေျခာက္ပါး ျဖစ္ရ၏၊ အာယတနေျခာက္ပါး အေၾကာင္းခံေၾကာင့္ ေတြ႕ထိမႈ 'ဖႆ' ျဖစ္ရ၏၊ ေတြ႕ထိမႈ 'ဖႆ' အေၾကာင္းခံေၾကာင့္ ခံစားမႈ 'ေဝဒနာ' ျဖစ္ရ၏၊

ခံစားမႈ 'ေဝဒနာ' အ ေၾကာင္းခံေၾကာင့္ တပ္မက္မႈ 'တဏွာ' ျဖစ္ရ၏၊ တပ္မက္မႈ 'တဏွာ' အေၾကာင္းခံေၾကာင့္ ျပင္းစြာ စဲြလမ္းမႈ 'ဥပါဒါန္' ျဖစ္ရ၏၊ ျပင္းစြာ စဲြလမ္းမႈ 'ဥပါဒါန္' အေၾကာင္းခံေၾကာင့္ ဘဝ ျဖစ္ရ၏၊ ဘဝအေၾကာင္းခံေၾကာင့္ ပဋိသေႏၶေနမႈ 'ဇာတိ' ျဖစ္ရ၏၊

ဇာတိ အေၾကာင္းခံေၾကာင့္ အိုမႈ 'ဇရာ'၊ ေသမႈ 'မရဏ'၊ စိုးရိမ္မႈ 'ေသာက'၊ ငိုေႂကြးမႈ 'ပရိေဒဝ'၊ ဆင္းရဲမႈ 'ဒုကၡ'၊ ႏွလံုးမသာမႈ 'ေဒါမနႆ'၊ ျပင္းစြာ ပင္ပန္းမႈ 'ဥပါယာသ'တို႔ ျဖစ္ၾကရ ကုန္၏။ ဤသို႔လွ်င္ အလံုးစံုေသာ ထိုဆင္းရဲအစု ျဖစ္ပြား၏။

မသိမႈ 'အဝိဇၨာ'၏သာလွ်င္ (အရဟတၱမဂ္ျဖင့္) အႂကြင္းမဲ့ ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ ျပဳစီရင္မႈ 'သခၤါရ' ခ်ဳပ္ရ၏၊ ျပဳစီရင္မႈ 'သခၤါရ' ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ သိမႈ 'ဝိညာဏ္' ခ်ဳပ္ရ၏၊ သိမႈ 'ဝိညာဏ္' ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ နာမ္႐ုပ္ ခ်ဳပ္ရ၏၊ နာမ္႐ုပ္ ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ တည္ရာ 'အာယတန'ေျခာက္ပါး ခ်ဳပ္ရ၏၊ တည္ရာ 'အာယတန'ေျခာက္ပါး ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ ေတြ႕ထိမႈ 'ဖႆ' ခ်ဳပ္ရ၏၊ ေတြ႕ထိမႈ 'ဖႆ' ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ ခံစားမႈ 'ေဝဒနာ' ခ်ဳပ္ရ၏၊

ခံစားမႈ 'ေဝဒနာ' ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ တပ္မက္မႈ 'တဏွာ' ခ်ဳပ္ရ၏၊ တပ္မက္မႈ 'တဏွာ' ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ ျပင္း စြာ စဲြလမ္းမႈ 'ဥပါဒါန္' ခ်ဳပ္ရ၏၊ ျပင္းစြာ စဲြလမ္းမႈ 'ဥပါဒါန္' ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ ဘဝ ခ်ဳပ္ရ၏၊ ဘဝ ခ်ဳပ္ျခင္း ေၾကာင့္ ပဋိသေႏၶေနမႈ 'ဇာတိ' ခ်ဳပ္ရ၏၊ ဇာတိ ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ အိုမႈ 'ဇရာ'၊ ေသမႈ 'မရဏ'၊ စိုးရိမ္မႈ 'ေသာက'၊ ငိုေႂကြးမႈ 'ပရိေဒဝ'၊ ဆင္းရဲမႈ 'ဒုကၡ'၊ ႏွလံုးမသာမႈ 'ေဒါမနႆ'၊ ျပင္းစြာ ပင္ပန္းမႈ 'ဥပါယာသ'တို႔ သည္ ခ်ဳပ္ၾကရကုန္၏၊ ဤသို႔လွ်င္ အလံုးစံုေသာ ဆင္းရဲအစု ခ်ဳပ္၏။
....................................................................

ဤသို႔ ေဟာေတာ္မူသည္ရွိေသာ္ အေစလကႆပသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ဤစကားကို ေလွ်ာက္၏ -

''အသွ်င္ဘုရား (တရားေတာ္သည္) အလြန္ႏွစ္သက္ဖြယ္ရွိစြတကား၊ အသွ်င္ဘုရား (တရားေတာ္သည္) အလြန္ႏွစ္သက္ဖြယ္ရွိစြတကား၊ အသွ်င္ဘုရား ေမွာက္၍ ထားေသာဝတၳဳကို လွန္ဘိသကဲ့သို႔လည္းေကာင္း။ပ။ 'မ်က္စိအျမင္ရွိေသာ သူတို႔သည္ အဆင္းတို႔ကို ျမင္ၾကကုန္လတၱံ႕'ဟု အမိုက္ေမွာင္၌ ဆီမီးတန္ေဆာင္ ကို ေဆာင္ျပဘိသကဲ့သို႔လည္းေကာင္း ဤအတူသာလွ်င္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ တရားေတာ္ကို ျပေတာ္မူပါေပ၏။

အသွ်င္ဘုရား ထိုအကြၽႏု္ပ္သည္ ျမတ္စြာဘုရားကို ကိုးကြယ္ရာဟူ၍ ဆည္းကပ္ပါ၏၊ တရားေတာ္ကိုလည္းေကာင္း၊ သံဃာေတာ္ကိုလည္းေကာင္း ကိုးကြယ္ရာဟူ၍ ဆည္းကပ္ ပါ၏၊ အသွ်င္ဘုရား အကြၽႏု္ပ္သည္ ျမတ္စြာဘုရား၏ အထံေတာ္၌ ရွင္အျဖစ္ ရဟန္းအျဖစ္ကို ရလို ပါ၏''ဟု ေလွ်ာက္၏။
...................................................................

''ကႆပ သာသနာေတာ္မွ တစ္ပါးေသာ အယူကို ယူဖူးသူသည္ ဤဓမၼဝိနယ (သာသနာေတာ္) ၌ ရွင္အျဖစ္ကို ရလိုမူ ပၪၥင္းအျဖစ္ကို ရလိုမူ ေလးလတို႔ပတ္လံုး အစမ္းက်င့္သံုးရ၏၊ ေလးလလြန္ေသာအခါ ရဟန္းတို႔သည္ ႏွစ္သက္ေသာ စိတ္ရွိၾကလွ်င္ ရွင္ျပဳေပးၾကကုန္၏၊ ရဟန္းျဖစ္ရန္ ပၪၥင္းျပဳေပးၾကကုန္၏၊ စင္စစ္ေသာ္ကား ဤအရာ၌ ငါဘုရားသည္ ပုဂၢိဳလ္၏ ထူးျခားသည္၏ အျဖစ္ကို သိေတာ္မူ၏''ဟု (မိန္႔ ေတာ္မူ၏)။

''အသွ်င္ဘုရား သာသနာေတာ္မွ တစ္ပါးေသာ အယူကို ယူဖူးသူသည္ ဤဓမၼဝိနယ (သာသနာေတာ္) ၌ ရွင္အျဖစ္ကို ရလိုမူ ပၪၥင္းအျဖစ္ကို ရလိုမူ ေလးလပတ္လံုး အစမ္းက်င့္သံုးရမည္၊ ေလးလလြန္ေသာအခါ ရဟန္းတို႔သည္ ႏွစ္သက္ေသာ စိတ္ရွိၾကလွ်င္ အကယ္၍ ရွင္ျပဳေပးၾကကုန္မူ ရဟန္းျဖစ္ရန္ ပၪၥင္းျပဳေပး ၾကကုန္မူ အကြၽႏု္ပ္သည္ ေလးႏွစ္တို႔ပတ္လံုး အစမ္းက်င့္သံုးပါမည္၊ ေလးႏွစ္လြန္ၿပီးေသာအခါ ရဟန္းတို႔ သည္ ႏွစ္သက္ေသာ စိတ္ရွိၾကလွ်င္ ရွင္ျပဳေပးေတာ္မူၾကပါကုန္၊ ရဟန္းျဖစ္ရန္ ပၪၥင္းျပဳေပးေတာ္မူၾက ပါကုန္''ဟု ေလွ်ာက္၏။

အေစလကႆပသည္ ျမတ္စြာဘုရား၏ အထံေတာ္၌ ရွင္အျဖစ္ကို ရေလ၏၊ ပၪၥင္းအျဖစ္ကို ရေလ၏၊ ပၪၥင္းျဖစ္၍ မၾကာေသးေသာ အသွ်င္ကႆပသည္ တစ္ေယာက္တည္း ဆိတ္ၿငိမ္ရာသို႔ ကပ္လ်က္ မေမ့မေလ်ာ့ ျပင္းစြာ အားထုတ္သည္ ျဖစ္၍ နိဗၺာန္သို႔ ေစလႊတ္ထားေသာ စိတ္ရွိလ်က္ ေနသည္ရွိေသာ္ ေကာင္းစြာသာလွ်င္ အိမ္ရာေထာင္ေသာ လူ႕ေဘာင္မွ အိမ္ရာမေထာင္ေသာ ရဟန္းေဘာင္သို႔ ဝင္ေရာက္ၾက ေသာ အမ်ဳိးေကာင္းသားမ်ား လိုလားအပ္ေသာ အတုမရွိေသာ အက်င့္ျမတ္၏ အဆံုးျဖစ္ေသာ အရဟတၱ ဖိုလ္ကို မၾကာမီ ယခုဘဝ၌ပင္ ကိုယ္တိုင္ ထူးေသာ ဉာဏ္ျဖင့္ မ်က္ေမွာက္ျပဳလ်က္ ေရာက္၍ ေနရ၏၊ ''ပဋိသေႏၶေနမႈ 'ဇာတိ' ကုန္ၿပီ၊ ျမတ္ေသာ အက်င့္ကို က်င့္သံုးၿပီးၿပီ၊ (ဤမဂ္) ကိစၥအလို႔ငွါ တစ္ပါးေသာ ျပဳဖြယ္ကိစၥ မရွိေတာ့ၿပီ''ဟု သိ၏၊ အသွ်င္ကႆပသည္ ရဟႏၲာတို႔တြင္ တစ္ပါးအပါအဝင္ ျဖစ္၏။

{သံယုတၱနိကာယ္၊ နိဒါနဝဂၢသံယုတ္ပါဠိေတာ္၊ နိဒါနသံယုတ္ ၊ အာဟာရဝဂ္၊ အေစလကႆပသုတ္}

* အေစလကႆပ = • ကိုယ္တုံးလုံးေနေလ့ရွိေသာ-တိတၳိ-တကၠတြန္း-ကႆပ

"ဣေျႏၵငါးပါး စင္ၾကယ္ေၾကာင္း အျခင္းအရာ တစ္ဆယ့္ငါးပါး"

"ဣေျႏၵငါးပါး စင္ၾကယ္ေၾကာင္း အျခင္းအရာ တစ္ဆယ့္ငါးပါး"

အကြၽႏု္ပ္သည္ ဤသို႔ ၾကားနာခဲ့ရပါသည္။

အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာဝတၳိျပည္ အနာထပိဏ္သူေဌး၏ အရာမ္ျဖစ္ေသာ ေဇတဝန္ ေက်ာင္းေတာ္၌ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူ၏။ ထိုအခါ၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ရဟန္းတို႔ကို ''ရဟန္းတို႔''ဟုေခၚေတာ္မူ၏။ ''အသွ်င္ဘုရား''ဟု ထိုရဟန္းတို႔သည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ျပန္ၾကားေလွ်ာက္ထားကုန္၏။

ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဤစကားကို မိန္႔ေတာ္မူ၏။

ရဟန္းတို႔ ဣေႁႏၵတို႔သည္ ဤငါးပါးတို႔တည္း။ အဘယ္ငါးပါးတို႔နည္းဟူမူ-

(၁) သဒၶိေႁႏၵ၊

(၂) ဝီရိယိေႁႏၵ၊

(၃) သတိေႁႏၵ၊

(၄) သမာဓိေႁႏၵ၊

(၅) ပညိေႁႏၵတို႔တည္း။

ရဟန္းတို႔ ဣေႁႏၵတို႔သည္ ဤငါးပါးတို႔တည္း။

၁၈၅။ ဤဣေႁႏၵငါးပါးတို႔သည္ အဘယ္မွ်ေသာ အျခင္းအရာတို႔ျဖင့္ စင္ၾကယ္ကုန္သနည္း။ ဤ ဣေႁႏၵငါးပါးတို႔သည္ တစ္ဆယ့္ငါးပါးေသာ အျခင္းအရာတို႔ျဖင့္ စင္ၾကယ္ကုန္၏။
..................................................................

- မယံုၾကည္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ တို႔ကို ေရွာင္ၾကဥ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း၊

- ယံုၾကည္ေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔,ကို မွီဝဲဆည္းကပ္ အနီး အရပ္၌ ႐ိုေသစြာေနေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း၊

- ၾကည္ညဳိဖြယ္ သုတၱန္တို႔ကို ဆင္ျခင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ အားလည္းေကာင္း ဤ အျခင္းအရာ သံုးပါးတို႔ျဖင့္ သိဒၶိေႁႏၵသည္ စင္ၾကယ္၏။
..................................................................

- ပ်င္းရိကုန္ေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔ကို ေရွာင္ၾကဥ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း၊

- အားထုတ္အပ္သည့္ ဝီရိယရွိေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔ကို မွီဝဲဆည္းကပ္ အနီးအရပ္၌ ႐ိုေသစြာေနေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း၊

- ဝီရိယႏွင့္စပ္ေသာ သုတၱန္တို႔ကို ဆင္ျခင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း ဤအျခင္းအရာ သံုးပါးတို႔ျဖင့္ ဝီရိယိေႁႏၵသည္ စင္ၾကယ္၏။
................................................................

- သတိလြတ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔ကို ေရွာင္ၾကဥ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း၊

- ထင္ေသာသတိရွိေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔ကို မွီဝဲဆည္းကပ္ အနီးအရပ္၌ ႐ိုေသစြာေနေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း၊

- သတိပ႒ာန္ သုတၱန္တို႔ကို ဆင္ျခင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း ဤအျခင္းအရာသံုးပါးတို႔ျဖင့္ သတိေႁႏၵသည့္စင္ၾကယ္၏။
................................................................

- မတည္ၾကည္ကုန္ေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔ကို ေရွာင္ၾကဥ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း၊

- တည္ၾကည္ေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔ကို မွီဝဲဆည္းကပ္ အနီးအရပ္၌ ႐ိုေသစြာေနေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း၊

- စ်ာန္ဝိေမာကၡတို႔ ကို ဆင္ျခင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း ဤအျခင္းအရာသံုးပါးတို႔ျဖင့္ သမာဓိေႁႏၵသည္ စင္ၾကယ္၏။
...............................................................

- ပညာနည္းေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔ကို ေရွာင္ၾကဥ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း၊

- ပညာရွိပုဂၢိဳလ္တို႔ကို မွီဝဲဆည္းကပ္ အနီးအရပ္၌ ႐ိုေသစြာေနေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း၊

- နက္နဲေသာဉာဏ္ႏွင့္စပ္ေသာ တရားကို ဆင္ျခင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း ဤအျခင္းအရာသံုးပါးတို႔ျဖင့္ ပညိေႁႏၵသည္ စင္ၾကယ္၏။
..................................................................

ဤသို႔ ဤငါးပါးေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔ကို ေရွာင္ၾကဥ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း၊ ငါးပါးေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔ကို စိတ္ျဖင့္ မွီဝဲဆည္းကပ္ အနီးအရပ္၌ ႐ိုေသစြာေနေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း၊ ငါးပါး ေသာ သုတၱန္အစုတို႔ကို ဆင္ျခင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း ဤတစ္ဆယ့္ငါးပါးေသာ အျခင္းအရာ တို႔ျဖင့္ ဤဣေႁႏၵငါးပါးတို႔သည္ စင္ၾကယ္ကုန္၏။

{ခုဒၵကနိကာယ္၊ ပဋိသမၻိဒါမဂ္ပါဠိေတာ္၊ မဟာဝဂ္၊ ဣႁႏိၵယကထာ၊ ပဌမသုတၱန္ အက်ယ္ျပျခင္း}

"ခ်မ္းသာသုခ၊ တန္ခိုးဘုန္းေမာ္ အာႏုေဘာ္တို႔ ႀကီးလိုေသာ္"

"ခ်မ္းသာသုခ၊ တန္ခိုးဘုန္းေမာ္ အာႏုေဘာ္တို႔ ႀကီးလိုေသာ္"

ဤေဒသနာကို ဘုန္းေတာ္ႀကီးေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေဟာေတာ္မူ၏။ ပူေဇာ္အထူးကို ခံေတာ္မူထိုက္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာေတာ္မူ၏ဟု အကြၽႏု္ပ္ ၾကားနာခဲ့ရပါသည္-

- ရဟန္းတို႔ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈတို႔ကို မေၾကာက္ၾကကုန္လင့္။

- ရဟန္းတို႔ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈတို႔ဟူေသာ ဤအမည္သည္ ထိုအလိုရွိအပ္ ႏွစ္သက္အပ္ ခ်စ္ခင္အပ္ ျမတ္ႏိုးအပ္ေသာ ခ်မ္းသာသုခ၏အမည္ေပတည္း။

- ရဟန္းတို႔ ငါဘုရားသည္ ရွည္ၾကာစြာေသာ ေန႔ညဥ့္ပတ္လံုး မိမိျပဳအပ္ေသာ ကုသိုလ္တို႔၏ အလိုရွိအပ္ ႏွစ္သက္အပ္ ခ်စ္ခင္အပ္ ျမတ္ႏိုးအပ္ေသာ အက်ဳိးကို ခံစားဖူးသည္ကို မ်က္ေမွာက္ထင္ထင္ သိျမင္ေတာ္မူ၏။

- ခုနစ္ႏွစ္တို႔ပတ္လံုး ေမတၱာစိတ္ကို ပြါး၍ ခုနစ္ကမၻာတို႔ပတ္လံုး ဤကာမဘံုသို႔ မလာေရာက္ရေတာ့ေပ။ ရဟန္းတို႔ ကမၻာပ်က္ေသာအခါ၌ အာဘႆရဘံုသို႔ ေရာက္ေနရ၏။ ကမၻာတည္မိေသာအခါ၌ သတၱဝါကင္းေသာ ျဗဟၼာ့ဘံု၌ ျဖစ္လာ၏။

- ရဟန္းတို႔ ထိုျဗဟၼာ့ဘံု၌ ျဗဟၼာ ျဖစ္၏။ မဟာျဗဟၼာ ျဖစ္၏။ လႊမ္းမိုးႏိုင္သူ ျဖစ္၏။ မည္သူကမွ်မလႊမ္းမိုးႏိုင္သူ ျဖစ္၏။ စင္စစ္ (အလံုးစံုကို) ျမင္သူ ျဖစ္၏။ အလိုအတိုင္း ျဖစ္ေစႏိုင္သူ ျဖစ္၏။

- ရဟန္းတို႔ ငါဘုရားသည္ သံုးဆယ့္ေျခာက္ႀကိမ္တိုင္တိုင္ နတ္တို႔အရွင္ သိၾကားမင္း ျဖစ္ဖူး၏။

- အႀကိမ္ရာေပါင္း မ်ားစြာ သမုဒၵရာေလးစင္း အပိုင္းအျခား ရွိသည့္ ေလးကြၽန္းလံုးကို အစိုးရေသာ ရန္သူအေပါင္းတို႔ကို ေအာင္ေသာ တိုင္းႏိုင္ငံ တည္ၿငိမ္ေစေသာ ရတနာခုနစ္ပါးႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ တရားေစာင့္ေသာတရားႏွင့္ အညီ မင္းျပဳေသာ စၾကဝေတးမင္း ျဖစ္ဖူး၏။

- ပေဒသရာဇ္မင္းအျဖစ္မွာကား အဘယ္ဆိုဖြယ္ရွိရာအံ့နည္း။
..............................................................

ရဟန္းတို႔

- ''ယခုအခါ ငါဘုရား၏ ဤသို႔ တန္ခိုးႀကီးျခင္း ဤသို႔ အာႏုေဘာ္ႀကီးျခင္းဟူေသာ ဤအက်ဳိး့တရားသည္ အဘယ္ကံ၏ အက်ဳိးနည္း? အဘယ္ကံ၏ ဝိပါက္နည္း''ဟု ဤသို႔ ငါဘုရားအားအၾကံျဖစ္၏။

- ရဟန္းတို႔ ''ယခုအခါ ငါဘုရား၏ ဤသို႔ တန္ခိုးႀကီးျခင္း ဤသို႔ အာႏုေဘာ္ႀကီးျခင္းဟူေသာ ဤအက်ဳိးတရားသည္ ေပးကမ္းလွဴဒါန္းမႈ၊ ဣေႁႏၵကို ဆံုးမမႈ၊ ကိုယ္ႏႈတ္ကို ေစာင့္စည္းမႈဟူေသာ ဤကံသံုးပါးတို႔၏ အက်ဳိးတည္း။ ဤကံသံုးပါး၏ ဝိပါက္တည္း''ဟု ဤသို႔ ငါဘုရားအား အၾကံျဖစ္၏။
............................................................

ဤအနက္သေဘာကို ျမတ္စြာဘုရား ေဟာေတာ္မူ၏။ ထိုသုတ္၌ ဤအနက္သေဘာကို -

- ''ထိုသူသည္ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈကိုသာလွ်င္ က်င့္ရာ၏။

- ေနာင္အခါ၌ ျမတ္ေသာ ခ်မ္းသာက်ဳိးရွိေသာ ဒါနကိုလည္းေကာင္း ၊ ေကာင္းေသာအက်င့္ကိုလည္းေကာင္း၊ ေမတၱာစိတ္ကိုလည္းေကာင္း ပြါးမ်ားရာ၏။

- ပညာရွိသည္ သုခလွ်င္ အာနိသင္ရွိကုန္ေသာ ဤတရားသံုးပါးတို႔ကို ပြါးမ်ား၍ ေၾကာင့္ၾကမႈ 'ဗ်ာပါဒ'ကင္းေသာ၊ ခ်မ္းသာေသာ ေလာကသို႔ ကပ္ေရာက္ရ၏''ဟု ဤဂါထာျဖင့္ဆိုအပ္၏။

ဤအနက္သေဘာကိုလည္း ျမတ္စြာဘုရား ေဟာအပ္၏ဟု အကြၽႏု္ပ္ ၾကားနာခဲ့ရပါသည္။

{ခုဒၵကနိကာယ္၊ ဣတိဝုတၱကပါဠိေတာ္၊ ဧကကနိပါတ္၊ တတိယဝဂ္၊ ေမတၱသုတ္}

" ျမင့္ျမတ္ေသာ မဂၤလာတရားေတာ္မ်ား"

" ျမင့္ျမတ္ေသာ မဂၤလာတရားေတာ္မ်ား"

၁။ အကြၽႏု္ပ္သည္ ဤသို႔ ၾကားနာခဲ့ရပါသည္- အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာဝတၳိျပည္ အနာထပိဏ္သူေဌး၏ အရံျဖစ္ေသာ ေဇတဝန္ေက်ာင္း၌ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူ၏။ ထိုအခါ နတ္သားတစ္ေယာက္သည္ (ညဥ့္ဦးယံ) ကုန္လြန္ၿပီးေသာ သန္းေခါင္ယံအခါ၌ အလြန္ႏွစ္လိုဖြယ္ေသာ အဆင္းရွိသည္ျဖစ္၍ ေဇတဝန္တစ္ေက်ာင္းလံုးကို ထြန္းလင္းေစလ်က္ ျမတ္စြာဘုရားထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီးလွ်င္ျမတ္စြာဘုရားကို ရွိခိုးကာ တစ္ခုေသာေနရာ၌ ရပ္တည္ၿပီးေသာ္ ျမတ္စြာဘုရားအား ဂါထာျဖင့္ေလွ်ာက္၏-

၂။ (ျမတ္စြာဘုရား) မ်ားစြာကုန္ေသာ နတ္ လူတို႔သည္ (မိမိ) ခ်မ္းသာကို ေတာင့္တကုန္သည္ျဖစ္၍ မဂၤလာ (တရား)တို႔ကို ၾကံၾကပါကုန္၏။ (အသွ်င္ဘုရားသည္ ) ျမင့္ျမတ္ေသာ (မဂၤလာ) တရားကို ေဟာေတာ္မူပါေလာ့။
.............................................................

၃။ (နတ္သား) သူမိုက္တို႔ကို မမွီဝဲ မဆည္းကပ္ရျခင္းလည္းေကာင္း, ပညာရွိတို႔ကိုမွီဝဲဆည္းကပ္ရျခင္းလည္းေကာင္း, ပူေဇာ္ထိုက္သူတို႔ကို ပူေဇာ္ရျခင္းလည္းေကာင္း၊ ဤတရားသံုးပါးသည္ ျမင့္ျမတ္ေသာ မဂၤလာတရားတည္း။

၄။ (နတ္သား) သင့္ေလ်ာ္ေလ်ာက္ပတ္ေသာအရပ္၌ ေနရျခင္းလည္းေကာင္း, ေရွးဘဝက ျပဳခဲ့ေသာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ ရွိသူျဖစ္ျခင္းလည္းေကာင္း, မိမိ (ကိုယ္ စိတ္) ကို ေကာင္းစြာ ထားျခင္းလည္းေကာင္း၊ ဤတရားသံုးပါးသည္ ျမင့္ျမတ္ေသာ မဂၤလာတရားတည္း။

၅။ (နတ္သား) အၾကားအျမင္မ်ားျခင္းလည္းေကာင္း, (အျပစ္မရွိေသာ) အတတ္ကို တတ္ရျခင္းလည္းေကာင္း, (မိမိတို႔ဆိုင္ရာ) ဝိနည္းဥပေဒကို ေကာင္းစြာ က်င့္သံုးရျခင္းလည္းေကာင္း, စကားကို ေကာင္းစြာ ဆိုျခင္းလည္းေကာင္း၊ ဤတရား ေလးပါးသည္ ျမင့္ျမတ္ေသာ မဂၤလာတရားတည္း။

၆။ (နတ္သား) အမိအဖတို႔ကို လုပ္ေကြၽးျခင္းလည္းေကာင္း, သားမယားကို ခ်ီးေျမႇာက္ေထာက္ပံ့ျခင္းလည္းေကာင္း, ပ်င္းရိဖင့္ႏႊဲျခင္းစေသာ အေႏွာက္အယွက္ မရွိမူ၍ အလုပ္အကိုင္တို႔ကို ျပဳလုပ္ရျခင္းလည္းေကာင္း၊ ဤတရားသံုးပါးသည္ ျမင့္ျမတ္ေသာ မဂၤလာတရားတည္း။

၇။ (နတ္သား) အလွဴေပးရျခင္းလည္းေကာင္း, ကုသိုလ္ကမၼပထတရားကို က်င့္ရျခင္းလည္းေကာင္း, ေဆြမ်ဳိးတို႔ကို ခ်ီးေျမႇာက္ေထာက္ပံ့ရျခင္း လည္းေကာင္း, အျပစ္ကင္းေသာ အမႈတို႔ကို ျပဳရျခင္းလည္းေကာင္း၊ ဤတရားေလးပါးသည္ ျမင့္ျမတ္ေသာ မဂၤလာတရားတည္း။

၈။ (နတ္သား) မေကာင္းမႈမွ (စိတ္ျဖင့္) ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္းလည္းေကာင္း, မေကာင္းမႈမွ (ကိုယ္ႏႈတ္ျဖင့္) ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္းလည္းေကာင္း , ေသအရက္ေသာက္ျခင္းမွ ေစာင့္စည္းျခင္းလည္းေကာင္း, ကုသိုလ္တရားတို႔၌ မေမ့မေလ်ာ့ျခင္းလည္းေကာင္း၊ ဤတရားေလးပါးသည္ ျမင့္ျမတ္ေသာ မဂၤလာတရားတည္း။

၉။ (နတ္သား) (႐ိုေသထိုက္သူတို႔အား) ႐ိုေသျခင္းလည္းေကာင္း, (မိမိကိုယ္ကို) ႏွိမ့္ခ်ျခင္းလည္းေကာင္း, ေရာင့္ရဲလြယ္ျခင္းလည္းေကာင္း, သူျပဳဖူးေသာ ေက်း ဇူးကို သိျခင္းလည္းေကာင္း, သင့္တင့္ေသာအခါ၌ တရားနာျခင္းလည္းေကာင္း၊ ဤတရားငါးပါးသည္ ျမင့္ျမတ္ေသာ မဂၤလာတရားတည္း။

၁ဝ။ (နတ္သား)သည္းခံျခင္းလည္းေကာင္း, သူေတာ္ေကာင္းတို႔၏ ဆံုးမစကားကို နာလြယ္ျခင္းလည္းေကာင္း, ရဟန္းတို႔အား ဖူးျမင္ျခင္းလည္းေကာင္း, သင့္တင့္ေသာအခါ၌ တရားကို ေဆြးေႏြးေမးျမန္းျခင္းလည္းေကာင္း၊ ဤတရားေလးပါးသည္ ျမင့္ျမတ္ေသာ မဂၤလာတရားတည္း။

၁၁။ (နတ္သား) (အကုသိုလ္တရားတို႔ကို) ပူပန္ေစတတ္ေသာအက်င့္ကို က်င့္ျခင္းလည္းေကာင္း, ျမတ္ေသာအက်င့္ကို က်င့္ျခင္းလည္းေကာင္း, အရိယသစၥာတို႔ကို (မဂ္ျဖင့္) ျမင္ျခင္းလည္းေကာင္း, နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းလည္းေကာင္း၊ ဤတရားေလးပါးသည္ ျမင့္ျမတ္ေသာ မဂၤလာတရားတည္း။

၁၂။ (နတ္သား) ေလာကဓံတို႔ႏွင့္ေတြ႕ေသာ အၾကင္ ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္၏ စိတ္သည္ မတုန္လႈပ္, စိုးရိမ္ျခင္းမရွိ, ကိေလသာျမဴ ကင္း၏, ေဘးရန္မရွိ၊ ဤတရားေလးပါးသည္ ျမင့္ျမတ္ေသာ မဂၤလာတရားတည္း။

၁၃။ (နတ္သား) ထိုမဂၤလာတရား သံုးဆယ့္ရွစ္ပါးတို႔ကို ျပဳက်င့္ေသာေၾကာင့္ ရန္သူဟူသမွ်တို႔တြင္ (တစ္ေယာက္မွ်) ရန္သူတို႔ မေအာင္ႏိုင္ကုန္သည္ျဖစ္၍ အလံုးစံုေသာအရပ္တို႔၌ ႀကီးပြါးခ်မ္းသာျခင္းသို႔ ေရာက္ကုန္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုတရား သံုးဆယ့္ရွစ္ပါးသည္ ထိုနတ္လူတို႔၏ ျမင့္ျမတ္ေသာ မဂၤလာတရားမည္၏ဟု (မွတ္ေလေလာ့ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

{ခုဒၵကနိကာယ္၊ ခုဒၵကပါဌပါဠိေတာ္၊ မဂၤလသုတ္}