ဗုဒၶအလိုေတာ္က် ဓမၼယၾတာ

••••••••••••••••••••••••••••

ေလာကလူသားတို႔သည္ မိမိတို႔ဘ၀တြင္ အလိုမရွိ၊ မျမတ္ႏိုး၊ မႏွစ္သက္၊ မေတာင့္တ အပ္ေသာ ေဘးဆိုး၊ ကပ္ဆိုး၊ အႏၱရာယ္ဆိုး၊ ေရာဂါဆိုးအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔ႏွင့္ ၾကံဳေတြ႔လာရေသာအခါ ဆင္းရဲဒုကၡ ေရာက္္ၾကရ၏။ ယူၾကံဳးမရ ျဖစ္ၾကရ၏။ ေဆာက္တည္ရာမရ ငိုေၾကြးၾကရ၏။ စိုးရိမ္ပူေဆြးၾကရ၏။ ဘာလုပ္၍ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိေအာင္ ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိ ျဖစ္တတ္ၾက၏။ ဤသို႔ဆင္းရဲဒုကၡ ေတြ႔ၾကံဳရ၍ မိမိကိုယ္တိုင္ ကံနိမ့္ေနျခင္းကို သိကားသိ၏။ သို႔ေသာ္ ထိုနိမ့္ေနေသာကံကို ျမင့္လာေအာင္ မည္သို႔ေသာနည္းလမ္းျဖင့္ ျပဳလုပ္ရမည္ကို မသိ။ ေက်ာ္လႊားရမည္ကို နားမလည္။ ျပဳျပင္ရမည္ကို သေဘာမေပါက္ၾကေခ်။

ထိုေၾကာင့္ အားကိုးရာကို ရွာၾက၏။ ထိုသို႔ရွာရာတြင္ မိမိတို႔ အျမဲကိုးကြယ္ေသာ ေလာကုတၱရာ ဗုဒၶတရားေတာ္မ်ားကို ေမ့ေလ်ာ့ကာ ေလာကီ ေဗဒင္ဆရာကို အားကိုးၾက၏။ ဆည္းကပ္ၾက၏။ ယၾတာေခ်ၾက၏။ ယၾတာဟူသည္ အဘယ္နည္း?။ ယၾကာဟူသည္ ေကာင္းဆိုး ႏွစ္တန္ကို ျဖစ္ေစ ပ်က္ေစတတ္သည္ဟု အဓိပၸါယ္ ရွိပါ၏္။ ေကာင္းက်ိဳးမ်ားကို ျဖစ္ေစႏိုင္သလို ပ်က္ေစႏိုင္ ေအာင္လည္း ဖန္တီးႏုိင္သည္သာ။ ဆိုးက်ိဳးမ်ားကို ျဖစ္ေစႏိုင္သလို ပ်က္ေစႏိုင္ေအာင္လည္း ဖန္တီးႏုိင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ရာႏႈန္းျပည့္ ျပဳလုပ္ႏိုင္စြမ္းမည္ကား မဟုတ္ပါေပ။

ထိုသို႔ယၾတာေခ်ရာတြင္ အျပစ္ကင္းေသာ ယၾတာေခ်နည္းျဖစ္လွ်င္ မေထာင္းသာ၊ ေတာ္ေသး၏။ အကုသိုလ္အျပစ္ျပဳလုပ္၍ ေခ်ရေသာ ယၾတာျဖစ္လွ်င္ “ေပါ့ေစလို၍ ေၾကာင္ရုပ္ထိုး ေဆးအတြက္ေၾကာင့္ပို၍ေလး” ဆိုသလို ယၾတာေခ်ကာမွ ယၾတာမေက်၊ မေပါ့ဘဲ၊ မကင္းေပ်ာက္ဘဲ၊ ပိုဆိုးေသာအျဖစ္မ်ိဳး၊ ၾကမၼာဆိုးႏွင့္ ၾကံဳရကိန္းဆိုက္ေပေတာ့မည္။

♦ ထာ၀ရ ေအးျငိမ္းခ်မ္းသာေရးသို ့♦
-----------------------------------
ဤေနရာ၌ ေရးျပလိုေသာ ယၾတာသည္ ေလာကီယၾတာျဖစ္ေသာ ဓာတ္ယၾတာ၊ နတ္ယၾတာ မဟုတ္။ ျမတ္ဗုဒၶေဟာေတာ္မူခဲ့ေသာ ဓမၼယၾတာပင္ ျဖစ္ပါ၏။ ဓမၼယၾတာသည္ တစ္ၾကိမ္မွ်သာ ေဘးအႏၱရာယ္ ကင္းျငိမ္းျခင္းကို မရည္ရြယ္။ တစ္ဘ၀လံုး ေဘးအႏၱရာယ္ ကင္းျငိမ္းျခင္းမွသည္ ထိုေဘအႏၱရာယ္အေပါင္းမွ ထာ၀ရ ကင္းေပ်ာက္၍ ေအျငိမ္းရာမွန္ ျမတ္နိဗၺာန္သို႔တိုင္ ဦးတည္သည္။ ထိုရည္ရြယ္ခ်က္ ဦးတည္ခ်က္တို႔ ထေျမာက္ ေအာင္ျမင္ရန္အတြက္ ေဖာ္ျပထားေသာ အခ်က္အလတ္တို႔မွာ…..

“အေဒြစၥ ၀စနာ ဗုဒၶါ” “ဘုရားစကား အမွားမရွိ”
ဟူသည္ႏွင့္အညီ တကယ္လိုက္နာက်င့္သံုးလွ်င္ လက္ေတြ႔အက်ိဳးရွိသည့္ ဘုရားေပးေသာ အခ်က္အလတ္မ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ စိတ္ခ်ယံုၾကည္ထိုက္ေၾကာင္း အထူးေဖာ္ျပရန္ မလိုပါေခ်။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ဗုဒၶဘုရားအေပၚ ယံုၾကည္မႈ အားနည္းသူ ျဖစ္လွ်င္ေသာ္မွ ေျပာသူ၊ ေရးသူကို ဖယ္ထားျပီး၊ တင္ျပထားေသာ အခ်က္အလတ္မ်ားကို အကဲျဖတ္၍ လက္ေတြ႔ အသံုးခ် ၾကည့္အားျဖင့္ ဦးတည္ခ်က္မွန္ကန္ေၾကာင္း ေတြ႔ျမင္ သိရွိႏိုင္ပါသည္။

ေဘးအႏၱရာယ္မ်ား က်ေရာက္လာျခင္းသည္ အက်ိဳးတရားသာ ျဖစ္၏။ ေဘးအႏၱရာယ္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ျဖစ္ရသနည္း? ဟု အေျဖရွာရာတြင္ အေၾကာင္းတရားကို ေတြ႔ရ၏။ ထိုေဘးအႏၱရာယ္ ျဖစ္ရသည့္ အေၾကာင္းဟူရာ၌ အနီးကပ္အေၾကာင္း (သႏၱိေကနိဒါန္း) ႏွင့္ အေျခခံအေၾကာင္း၊ သို႔မဟုတ္ ေ၀းေသာအေၾကာင္း (ဒူေရနိဒါန္း) ဟူ၍ရွိ၏။ 

 

 ေဘးအႏၱရာယ္ ဟူေသာ အက်ိဳးတစ္ခု ျဖစ္ေပၚလာရန္အတြက္ အျဖစ္အပ်က္၊ သတ၊ၱိ ကိစၥအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔ ပါ၀င္လ်က္ရွိသည္။ ေဘးအႏၱရာယ္တစ္ခုခုႏွင့္ ေတြ႔ၾကံဳလာရေသာအခါ ထိုေဘးအႏၱရာယ္ ျဖစ္ရသည့္ အေျခခံအေၾကာင္းကိုသာ စူးစမ္း၍ ေပ်ာက္ျငိမ္းေအာင္ လုပ္ႏိုင္မွသာလွ်င္ ေဘးအႏၱရာယမ်ား္ အျမစ္ပ်က္ႏိုင္မည္ ျဖစ္ပါသည္။ အေၾကာင္းမျငိမ္း၊ အျမစ္မပ်က္ပါက တစ္မ်ိဳးျပီးတစ္မ်ိဳး လွည့္ပတ္ကာ ျဖစ္ေပၚေနမည္သာ ျဖစ္သည္။ ေဘးအႏၱရာယ္ကင္းေရး အသိဉာဏ္သည္ ေဘးအႏၱရာယ္ ကင္းရွင္းရံုသာမက၊ အသက္ရွည္၊ က်န္းမာ၊ ခ်မ္းသာေရး အတြက္ပါ အသံုးက်သျဖင့္ ထိုသို႔ေသာအသိဉာဏ္ ရင့္သန္ေအာင္ အားထုတ္သင့္ပါ၏။ ဤသို႔အားထုတ္ျခင္းသည္ ေဘးအႏၱရာယ္ျဖစ္၍ ဆင္းရဲ ဒုကၡ ၾကံဳေတြ႔ ခံစားရသေလာက္ ပင္ပန္းမည္ မဟုတ္ေပ။

♦ အႏၱရာယ္ ♦
----------------
မိမိတို႔ဘ၀၀ယ္ ၾကံဳေတြ႕လာရသည့္ ေဘးအႏၱရာယ္ဟူေသာ စကားလံုးကို ရွင္းျပပါဦးမည္။ “ေဘး”ဟူသည္ “ဘယ”ဟူေသာ ပါဠိမွဆင္းသက္လာေသာ ျမန္မာစကားျဖစ္၏။ မလိုလားအပ္ေသာအရာ၊ မခ်စ္ မႏွစ္သက္အပ္ေသာအရာ၊ ေၾကာက္စရာ၊ မုန္းစရာျဖစ္ေသာ ဆင္းရဲဒုကၡဟူ၍ အဓိပၸါယ္ရပါသည္။ “အႏၱရာယ္” ဟူသည္ “အႏၱရာယ” ဟူေသာပါဠိစကားလံုးမွ ဆင္းသက္လာျခင္း ျဖစ္၏။ “အႏၱရာယ” ဟူသည္ “အႏၱရာယ=အၾကားကာလ”ဟု တိုက္ရိုက္ သဒၵါအနက္ရ၏။ “အၾကားကာလ၌ ၀င္ေရာက္လာကာ အက်ိဳးေပးတတ္ေသာအရာ” ဟူ၍ အဓိပၸါယ္ရ၏။

မည္သည့္အၾကား ကာလနည္းဟူမူ မိမိတို႔ဘ၀တြင္ ယခင္ဘ၀က ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကေသာ ကုသိုလ္၊ အကုသိုလ္ကံမ်ားလည္း ပါရွိၾကျမဲတည္း။ ယခုဘ၀၌လည္း အသစ္ထပ္မံ ျပဳလုပ္ေသာ ကုသိုလ္၊ အကုသိုလ္ကံမ်ားလည္း ရွိၾကသည္သာ။ ထိုတြင္ မိမိတို႔ဘ၀၀ယ္္ ရွိျပီးေသာ ကုသို္လ္ကံတို႔ နည္းလာ၊ ပါးလာေသာအခါ အေပါက္အၾကား ျဖစ္လာ၏။ ၾကားကာလ ေပၚလာ၏။ ထိုကုသိုလ္ကံတို႔၏ ၾကားကာလ၌ အကုသိုလ္ကံတို႔က ၀င္ေရာက္ကာ အက်ိဳးေပးတတ္၏။ ထိုသို႔ကုသိုလ္ကံတို႔၏ အၾကား၌ ၀င္ေရာက္ကာ အက်ိဳးေပးတတ္ေသာ အကုသိုလ္ကံတို႔၏ အက်ိဳးေပးျဖစ္သည့္ မေကာင္းေသာ ေဘးဆိုး၊ ကပ္ဆိုး၊ အႏၱရာယ္ဆိုး၊ ေရာဂါဆိုးမ်ားကို ေဘးႏွင့္ အႏၱရာယ္ေပါင္းကာ “ေဘးအႏၱရာယ္” ဟု ေခၚဆိုျခင္း ျဖစ္ပါ၏။ ဆိုလိုျခင္းမွာ ကုသိုလ္ကံမ်ား နည္းလာေသာအခါတြင္ အကုသိုလ္ကံက ၀င္ေရာက္ကာ အက်ိဳးေပးတတ္၏။ ထိုအကုသိုလ္ကံတို႔၏ အက်ိဳးေပးကို “ေဘးအႏၱရာယ္” ဟုေခၚဆိုပါသည္။ ထိုအကုသိုလ္တို႔၏ အက်ိဳးဟူသည္ ေဘးဆိုး၊ ကပ္ဆိုး၊ အႏၱရာယ္ဆိုး၊ ေရာဂါဆိုး အမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

♦ အာပါတ္ေျဖနည္း/ အျပစ္ေျဖေဖ်ာက္နည္း ♦
-------------------------------------------------
၀ိနည္းပိဋကတ္၌ အာပါတ္သင့္လွ်င္ အာပတ္ေျဖနည္းရွိသကဲ့သို႔ သဘာ၀တရား၌လည္း ၀င္ေပါက္ရွိသလို ထြက္ေပါက္လည္း ရွိသည္သာတည္း။ ၀ိနည္း၌ ပါရာဇိကလို အာပတ္ၾကီးမ်ားအတြက္ အာပတ္ေျဖ၍မရ။ သို႔ေသာ္ အေပါ့စား ပါစိတ္၊ ဒုကၠဋ္ စေသာ အာပတ္ငယ္ေလးမ်ား အတြက္မူ အာပတ္ေျဖ၍ရ၏။ ရဟန္းေတာ္မ်ားအတြက္ အာပတ္ေျဖနည္း(ေဒသနာၾကားနည္း)ကို ၀ိနည္းပိဋကတ္ ပါဠိေတာ္တြင္ ဗုဒၶက အတိအက် ေဟာေတာ္မူခဲ့၏။ သဘာ၀တရား၌လည္း နိယတမိစၦာဒိ႒ိကံ၊ ပဥၥာန ႏၱရိယကံ ၾကီးမ်ိဳးတို႕ကဲ့သို႔ ၾကီးေလးေသာကံ၀င္ေပါက္သို႔ ၀င္မိလွ်င္ ထြက္ေပါက္မရွိေခ်။ သို႔ေသာ္ အက်ိဳးေပးမျမဲေသာ အပယိက သာမန္အကုသိုလ္အေပါက္သို႔ ၀င္မိရာ၌မူ ထြက္ေပါက္ရွိေပသည္။ 

 

သူ႔အသက္သတ္ျခင္း၊ သူ႔ဥစၥာခိုးယူျခင္း၊ သူတစ္ပါးသားမယား ျပစ္မွားျခင္း၊ လိမ္ညာေျပာျခင္း၊ ေသရည္ အရက္ ေသာက္ျခင္း စေသာမေကာင္းမႈတို႔သည္ အကုသိုလ္ျဖစ္၏။ အျပစ္ရွိ၏။ ဆိုးျပစ္မ်ားကို ျဖစ္ေစႏိုင္၏။ ဤကား အမွန္တရားတည္း။ ဤကား သဘာ၀၏ ၀င္ေပါက္တည္း။ သို႔ေသာ္ သဘာ၀၏ ထြက္ေပါက္လည္း ရွိေပသည္။ ယင္းသဘာ၀တရား၏ ၀င္ေပါက ္ထြက္ေပါက္ကို ျမတ္စြာဘုရားက အထင္အရွား ျပခဲ့ျပီး ျဖစ္ပါ၏။ ယင္းသဘာ၀၏ ထြက္ေပါက္ကား အျခားမဟုတ္။

၁။ ကံတို႔၏ အက်ိဳးေပးသေဘာကို သိရမည္။
၂။ သမၼပၸဓါန္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရမည္။ ဤကား ထြက္ေပါက္တည္း။

ဤနည္းကို “လူအာပါတ္ေျဖနည္း”ဟုဆိုေသာ္ ျဖစ္ႏိုင္သည္သာ။ လူတို႔အတြက္ အာပါတ္ေျဖနည္း (အျပစ္ေျဖနည္း)ဟူေသာ နာမည္ျဖင့္ ဗုဒၶက သီးျခား ေဟာေတာ္မမူခဲ့ေသာ္လည္း ဤသမၼပၸဓါန္နည္းကို္ “လူအာပါတ္ေျဖနည္း” ဟု အမည္ေပးေသာ္ ရႏိုင္သည္သာတည္း။ ဤသမၼပၸဓါန္နည္းသည္လညး္ ဗုဒၶေဟာေတာ္မူခဲ့ေသာ တရားပင္ မဟုတ္ပါေလာ။ သို႔ေသာ္လည္း
ေသးငယ္ေသာ အျပစ္မ်ားဆိုလွ်င္ အာပတ္ေျဖနည္းျဖင့္ ေျဖေဖ်ာက္ႏိုင္ပါ၏။ ၾကီးမားေသာ ပဥၥာန ႏၱရိယကံ အျပစ္မ်ားကိုကား မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် ေျဖေဖ်ာက္၍ ရႏိုင္မည္ မဟုတ္ေပ။

♦ ကံတို႔၏ အက်ိဳးေပးျခင္း သေဘာ ♦
---------------------------------------
ကံတို႔၏သေဘာသည္ အကုသိုလ္ကံျဖစ္ေစ၊ ကုသိုလ္ကံျဖစ္ေစ တစ္ခုတည္းႏွင့္ အက်ိဳးမေပးႏိုင္ေပ။ တစ္ခုတည္းဟူသည္ အရွိန္အဟုန္ အင္အားမရွိျခင္းကို ဆိုလိုလိုပါ၏။ (ျပဳလုပ္ဆဲခဏ၌ ျဖစ္ေသာစိတ္သည္ စိတၱကၡဏ တစ္ခ်က္သာျဖစ္၍ ခ်ဳဳပ္ေပ်ာက္၏။ ဆက္ကာဆက္ကာ သတိရေနေသာအခါ ထိုစိတ္သည္ ဆက္ကာဆက္ကာျဖစ္၍ တိုးပြါး၏။)

(က) အထပ္ထပ္အျပန္ျပန္ အထံုရ၍ (သတိရ၍) အားရွိရင့္က်က္ေသာအခ်ိန္၊
(ခ) မိမိထက္ အားေကာင္းေသာ အျခားေသာကံတစ္ခုခုက မျဖတ္၊ မသတ္၊ မႏွိပ္ကြက္ႏိုင္ေသာအခ်ိန္၊
ဤ(၂)မ်ိဳးေသာ အခ်ိန္အခါတို႔၌သာ အက်ိဳးေပးႏိ္ုင္ေလသည္။

ဥပမာ။ ။လူတစ္ေယာက္သည္ အကုသိုလ္မႈအျပစ္ကို မျပတ္ျပလုပ္ျခင္း၊ မျပတ္သတိရျခင္း၊ မျပတ္သာယာျခင္းတို႔ ရွိေနလွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အျခားေသာ ကုသိုလ္ကံ တစ္ခုခုမွ် မရွိလွ်င္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ထိုအျခအေနမ်ိဳးတြင္ ကိုယ္လုပ္ခဲ့ေသာ အကုသိုလ္ကံက အက်ိဳးေပးေတာ့၏။ အကယ္၍ လူတစ္ေယာက္သည္ အကုသိုလ္မႈအျပစ္ကို ျပဳလုပ္ျပီး မျပတ္္အထံုျပဳျခင္း၊ သတိရျခင္း မရွိလွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ကုသိုလ္ကံက ထိုမိမိျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ အကုသိုလ္ကံကို ပယ္သတ္လိုက္လွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အက်ိဳးေပးရမည့္အခ်ိန္ လြန္သြားလွ်င္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ထိုမိမိ၏ အကုသိုလ္ကံသည္ အေဟာသိကံ (အခ်ည္းႏွီး) ျဖစ္သြားေလေတာ့သည္။ အက်ိဳးမေပးႏိုင္သည့္ကံ ျဖစ္သြားသည္ဟု ဆိုလိုပါသည္။

ထို႕ေၾကာင့္ ကံတို႔၏ အက်ိဳးေပးျခင္းသေဘာကို္ “ေရမ်ားေရႏိုင္၊ မီးမ်ားမီးႏိုင္” ကဲ့သို႔ မွတ္ယူရပါမည္။ မိမိဘ၀၀ယ္ ကုသိုလ္ကံက မ်ားေနလွ်င္ ထိုမ်ားေသာကုသိုလ္ကံက အရင္အက်ိဳးေပး၏။ အကုသိုလ္ကံက မ်ားေနလွ်င္ ထိုမ်ားေသာ အကုသိုလ္ကံက အရင္အက်ိဳးေပး၏။ ထို႔ေၾကာင့္ မိမိတို႔ဘ၀တြင္ မည္သည့္ကံက မ်ားေနသနည္း ျပန္လည္ စဥ္းစားသင့္၏။ လူအမ်ားစု ထင္ေနၾကသည္ကား “မေကာင္းေသာ အေတြးအၾကံ၊ အေျပာ၊ အလုပ္တို႔ကို မၾကံ၊ မေျပာ၊ မလုပ္လွ်င္ မိမိဘ၀မွာ အကုသိုလ္ မျဖစ္္” ဟူ၍ ေယဘုယ် ထင္ေနၾက၏။ သို႔ေသာ္ ဤသည္လည္း တထစ္က် မွန္သည္ဟု မဆိုႏိုင္ေပ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဗုဒၶအလို ပိဋကတ္ေတာ္အရ ေမြးခ်ိန္၊ ေသခ်ိန္၊ အိပ္ခ်ိန္၌ ျဖစ္ေသာစိတ္ကို ၀ိပါက္္စိတ္ (၀ိပါက စိတ္)ဟုေခၚ၏။ ထို၀ိပါတ္စိတ္မွ လြဲ၍ က်န္အခ်ိန္မ်ားတြင္ ကုသိုလ္၊ သို႔မဟုတ္ အကုသိုလ္ တစ္ခုခုျဖစ္ျမဲပင္တည္း။

အထက္မွာဆိုခဲ့သလို စိတ္ဆိုးျခင္း၊ ရန္ျဖစ္ျခင္းစသည္ျဖစ္လွ်င္ ေဒါသျဖစ္၏။ သူတစ္ပါးပစၥည္းကို မတရားလိုခ်င္ျခင္း စသည္ျဖစ္္လွ်င္ ေလာဘတည္း။ မိမိတို႔မွာ ထိုသို႔ေသာ ေလာဘ၊ ေဒါသတို႔ မရွိၾက။ စိတ္ဆိုး စိတ္ယုတ္မာတို႔ မရွိၾက။ ထို႔ေၾကာင့္ မေကာင္းမႈ အကုသိုလ္ကံတို႔ မျဖစ္ဟူ၍ ထင္ၾက၏။ ေလာဘ၊ ေဒါသတို႔သည္သာ အကုသိုလ္ကံမ်ား မဟုတ္ၾက။ 

 

မသိျခင္း=ေမာဟ သည္လည္း အကုသိုလ္ကံပင္တည္း။ သို႔ျဖစ္၍ မိမိမွာ ေလာဘ၊ ေဒါသ တရားတို႔လို သိသာထင္ရွားစြာ မျဖစ္ဘဲ၊ က်န္ေသာ အခ်ိန္၊ ဘယ္အရာဟု အတိအက် မရွိေသာ ေ၀ေလေလ အခ်ိန္မ်ားတြင္လည္း ေမာဟ အကုသိုလ္ကံ ျဖစ္ေနသည္ဟု မွတ္ရေပမည္။ အတိအက် ဆိုရေသာ္ မိမိမွာ ကုသိုလ္ျဖစ္ေနသလား၊ မျဖစ္သလားကိုသာ အဓိက ၾကည့္ရေပမည္။ တစ္ေန႔လံုးတြင္ မိမိမွာ ကုသိုလ္မျဖစ္ဘူးဆိုလွ်င္ ေသခ်ာေပါက္ အဲဒီအခ်ိန္တြင္ အကုသိုလ္ ျဖစ္ေနသည္ဟု တထစ္က် နားလည္ သေဘာေပါက္ရမည္။ ဤသို႔ဆိုလွ်င္ ေလာကလူတို႔တြင္ ကုသိုလ္၊ အကုသိုလ္ (၂)မ်ိဳးတြင္ အကုသိုလ္ျဖစ္သူမ်ားေနေၾကာင္း ေတြ႔ျမင္ သေဘာေပါက္ ၾကပါလိမ့္မည္။

♦ ဓမၼယၾတာ ♦
-------------------------
အကယ္၍ မိမိမွာ မလိုလားအပ္ေသာ ေဘးဆိုး၊ ကပ္ဆိုး၊ အႏၱရာယ္ဆိုး၊ ေရာဂါဆိုး တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးက်ေရာက္လာလွ်င္ ကံနိမ့္ေနေပျပီဟုကား လူတိုင္း သိၾကပါ၏။ သို႔ေသာ္ ထိုသို႔ေသာ အေျခအေနကို မည္သို႔ေသာနည္းျဖင့္ ေက်ာ္လႊား လြန္ေျမာက္ရန္ ျပဳလုပ္ရမည္ကို နားမလည္ၾကေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ အားကိုးရွာမွားကာ ေဗဒင္ယၾတာကို အားကိုးၾကရျခင္း ျဖစ္ပါ၏။ ထိုယၾတာသည္ ဓမၼနည္းက်က်ဆိုလွ်င္ ေတာ္ပါေသး၏။ ဓမၼနည္းလမ္းမက်၍ အျပစ္ရွိေသာ ယၾတာေခ်နည္း ျဖစ္လွ်င္ ခက္ရခ်ည္ရဲ့။

ဆိုလိုသည္မွာ မူလကမွ ကုသိုလ္ကံကနည္း၊ အကုသိုလ္ကံက မ်ားေန၍ ကံနိမ့္ျပီး၊ မေကာင္းေသာအက်ိဳးေပးမ်ား က်ေရာက္ေနရခ်ိန္၊ ယၾတာအေခ်မတတ္၍ အျပစ္ရွိေသာ ယၾတာကိုသာ ထပ္မံျပဳလုပ္မိပါက “ဗူးေလးရာ ဖရံုဆင့္” သလို ျဖစ္ေန၍ “ကံဆိုးမသြားရာ မိုးလိုက္လို႔ရြာ” ကိန္းဆိုက္ေရာက္ေပေတာ့မည္။ မေကာင္းေသာကံၾကမၼာဆိုးမ်ားကို လက္ယက္ေခၚသလို ျဖစ္ေနေပေတာ့မည္သာတည္း။

ဗုဒၶနည္းက် ဓမၼယၾတာ ဟူသည္ အျခားမဟုတ္ေပ။ ကံနိမ့္လွ်င္ ကံျမင့္ေအာင္ ကံဆင့္ေပးရမည္ ျဖစ္ပါ၏။ ကံဆင့္ျခင္းဟူသည္ နိမ့္ေနေသာ၊ နည္းေနေသာ ကုသိုလ္ကံတို႔ ျမင့္မားလာေအာင္၊ တိုးပြါးလာေအာင္၊ မ်ားျပားလာေအာင္ ထပ္မံျပဳလုပ္ေပးျခင္းပင္ ျဖစ္၏။ ဒါနမႈ၊ သီလမႈ၊ ဘာ၀နာမႈကို ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ျပဳလုပ္ႏိုင္လွ်င္ အေကာင္းဆံုးတည္း။ အေၾကာင္းမညီညြတ္၍ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ မျပဳလုပ္ႏိုင္လွ်င္လည္း ကိစၥမရွိ။ ဥပမာ.. အဓိ႒ာန္ျဖင့္ ပုတီးစိပ္ျခင္း၊ တရားထိုင္ျခင္း၊ ပရိတ္တရားေတာ္ ရြတ္ဖတ္ျခင္း၊ ဘုရားရွိခိုးျခင္း စသည္တို႔ကို မိမိတတ္ႏိုင္သမွ် ျပဳလုပ္ႏိုင္၏။ 

 

ထိုသို႔ေသာ အေျခအေနဆိုး တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ၾကံဳေတြ႔လာရျပီဆိုလွ်င္၊ ကံနိမ့္ေသာ အေနအထားမ်ိဳး ေတြ႔ျမင္လာရျပီဆိုလွ်င္ မိမိမွာ ကုသိုလ္ကံတို႔ နည္းေနျပီ။ ရွိႏွင့္ျပီးေသာ ကုသိုလ္တို႔ျဖင့္ လံုေလာက္မႈ မရွိေတာ့။ အခါတိုင္းထက္ပိုျပီး ကုသိုလ္ေကာင္းမႈကို ျပဳလုပ္ေပးဖို႔လိုေနျပီ ဆိုသည္ကို သေဘာေပါက္နားလည္ရေပမည္။ ထိုသို႔ျပဳလုပ္ေပးျခင္းျဖင့္ ကုသိုလ္ကံအရွိန္အ၀ါ ၾကီးမားလာလွ်င္ အကုသိုလ္ကံတို႔သည္ ေရွာင္ခြါအေ၀း ေျပးရျမဲ ဓမၼတာပင္တည္း။

♦ အဘိဓမၼာအျမင္ ♦
------------------------
အဘိဓမၼာအျမင္ျဖင့္ သံုးသပ္ရေသာ္ ကုသိုလ္ကံႏွင့္ အကုသိုလ္ကံတို႔၏ အက်ိဳးေပးသည္ အင္းအားၾကီးေသာကံက အရင္အက်ိဳးေပးျမဲဓမၼတာတည္း။ ေကာင္းျပီ၊ ‘ကံ(၂)မ်ိဳးလံုးသည္ သူမသာ ကိုယ္မသာ အင္းအားညီမွ်ေနလွ်င္ေကာ’ ဟု ေမးစရာရွိ၏။ ထိုသို႔ေသာ အေျခအေနမ်ိဳးဆိုလွ်င္ ကုသိုလ္ကံက သာျမဲ၊ အင္းအားၾကီးျမဲ၊ အရင္အက်ိဳးေပးျမဲတည္း။

အဘယ့္ေၾကာင့္ဤသို႔ဆိုရသနည္းဟူမူ..ကုသိုလ္ကံ၏သေဘာတရားကို အဘိဓမၼာ(၇)က်မ္း၌ ပါ၀င္ေသာ ဓမၼသဂၤဏီ ပါဠိေတာ္တြင္ ဘုရားရွင္က “ကုသလံ အန၀ဇၨသုခ၀ိပါက လကၡဏာ၊ အကုသလ ၀ိဒၶံသန ရသာ။” စသည္ျဖင့္ ေဟာထားပါသည္။ ကုသိုလ္ကံ(ကုသိုလ္) ဟူသည္ အျပစ္မရွိျခင္း၊ ေကာင္းေသာအက်ိဳးကို ေပးတတ္ျခင္း လကၡဏာရွိ၏။ အကုသိုလ္၏ အက်ိဳးေပးျဖစ္ေသာ မေကာင္းေသာ ေဘးဆိုး၊ ကပ္ဆိုး၊ အႏၱရာယ္ဆိုး၊ ေရာဂါဆိုးမ်ား က်ေရာက္ျခင္းတို႔ကို တားဆီးျခင္း၊ ပယ္ျမစ္ျခင္း၊ ေဖ်ာက္ဖ်က္ႏိုင္ျခင္း အစြမ္းသတၱိရွိ၏ ဟူ၍ အဓိပၸါယ္ရပါသည္။

ဆိုလိုသည္မွာ ကုသိုလ္သည္ ေကာင္းေသာအလုပ္ျဖစ္၏။ ထိုသို႔ ေကာင္းေသာအလုပ္ျဖစ္၍ အျပစ္မရွိ။ မည္သူ႔ကိုမွ် မထိခိုက္ေပ။ ေကာင္းေသာအလုပ္ျဖစ္၍ ေကာင္းေသာအက်ိဳးျဖစ္သည့္ က်န္းမာျခင္း၊ ခ်မ္းသာျခင္း၊ အႏၱရာယ္ကင္း ေဘးကင္းျခင္း၊ လိုအင္ဆႏၵ ျပည့္၀ျခင္း စေသာအက်ိဳးတို႔ကို ရရွိေစႏိုင္ပါ၏။ မိမိမွာ ကုသိုလ္ကံအားၾကီးေနလွ်င္ အကုသိုလ္ကံမ်ား ရွိေနဦးေတာ့ အက်ိဳးေပးႏိုင္စြမ္း မရွိေတာ့ေပ။ ကုသိုလ္ကံ၏ တားဆီး ပယ္သတ္မႈေၾကာင့္ ေသးငယ္ေသာ အကုသိုလ္ကံမ်ားျဖစ္လွ်င္ လံုး၀ကြယ္ေပ်ာက္၍ အက်ိဳးမေပးႏိုင္ေတာ့ေသာ “အေဟာသိကံ” ျဖစ္သြားေလ၏။ ၾကီးမားေသာအကုသိုလ္ကံမ်ားျဖစ္လွ်င္ ခ်က္ခ်င္း အက်ိဳးမေပးႏိုင္ေအာင္၊ ၾကီးသည့္အမႈ ေသးေအာင္၊ ေသးသည့္အမႈ ပေပ်ာက္ေအာင္ ကုသိုလ္ကံက ျပဳလုပ္ႏိုင္စြမ္း ရွိေၾကာင္း ယံုၾကည္ၾကပါကုန္။

သို႔ေသာ္လည္း ပဥၥာန ႏၱရိယကံ (၁။အမိသတ္ျခင္း။ ၂။အဖသတ္ျခင္း။ ၃။ရဟႏၱာသတ္ျခင္း။ ၄။ဘုရားရွင္ကို ေသြးထြက္သံယိုျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ျခင္း။ ၅။သံဃာဂိုဏ္းကြဲေအာင္ ျပဳလုပ္ျခင္။) ဟူေသာ ၾကီးေလးေသာကံမ်ားကို က်ဴးလြန္မိေသာသူသည္ကား ထိုအကုသိုလ္ကံတို႔ကို ကုသိုလ္ကံတို႔ျဖင့္ ပယ္သတ္ျခင္း၊ တားျမစ္ျခင္းငွါ မတတ္စြမ္းႏိုင္ေတာ့ေၾကာင္းလည္း နားလည္ၾကရေပမည္။

♦ သမၼပၸဓါန္ ျဖစ္ေအာင္လုပ္နည္း ♦
-----------------------------------
ပိဋကတ္(၃)ပံုကို အႏွစ္ခ်ဳပ္လွ်င္ ေဗာဓိပကၡိယတရား (၃၇)ပါးသာရွိေၾကာင္း ဗုဒၶစာေပ ေလ့လာသူတိုင္း နားလည္သေဘာေပါက္ျပီး ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ေဗာဓိပကၡိယတရားဟူသည္ ေဗာဓိဉာဏ္၏ အသင္း၀င္တရား၊ ေဗာဓိဟူေသာ မဂ္ဉာဏ္ ဖိုလ္ဉာဏ္တို႔ကို ရရွိေစႏိုင္ေသာ တရား(၃၇)ပါးဟု အဓိပၸါယ္ရ၏။ ထိုတြင္ ပထမကား သတိပ႒ာန္တရား(၄)ပါး၊ ႏွစ္ခုေျမာက္ကား ယခုဆိုလတံ့ေသာ သမၼပၸဓါန္တရား (၄)ပါးပင္တည္း။ သမၼပၸဓါန=သမၼပၸဓါန္ဟူသည္ ၾကိဳးစားအားထုတ္ေၾကာင္းတရား ဟုဆိုလိုပါ၏။ အရေကာက္ယူေသာ္ လံု႔လ ၾကိဳးကုတ္ အားထုတ္မႈ ၀ီရိယပင္တည္း။
ထို(၄)ပါးကား…

၁။ မျပဳလုပ္ရေသးေသာ မေကာင္းမႈ အကုသိုလ္တရားတို႔ကို မျပဳလုပ္မိေစရန္ ၾကိဳးစား ေရွာင္ၾကဥ္ရမည္။
၂။ မျပဳလုပ္ရေသးေသာ ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္တရားတို႔ကို ၾကိဳးစားျပဳလုပ္ရမည္။
၃။ ျပဳလုပ္ျပီးေသာ မေကာင္းမႈ အကုသိုလ္တရားတို႔ကို ေမ့ေဖ်ာက္ပစ္ရမည္။
၄။ ျပဳလုပ္ျပီးေသာ ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္တရားတို႔ကို တိုးပြါးေအာင္ ၾကိဳးစား၍ မျပတ္သတိရ ေအာက္ေမ့ေနရမည္။ ဤကား သမၼပၸဓါန္တရား (၄)ပါး၏ သရုပ္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ (သမၼပၸဓါန၀ိဘင္း၊ အဘိ၊၂။ ပါ၊ ၂၁၆။)

ဤေနရာ၌ ဗုဒၶဆိုလိုေသာ အဓိပၸါယကို အလြယ္မွတ္ရန္္မွာ ကုသိုလ္ႏွင့္ပါတ္သက္၍ (၂)ခ်က္၊ အကုသိုလ္ႏွင့္ ပါတ္သက္၍ (၂)ခ်က္ မွတ္ရပါမည္။ အကုသိုလ္(၂)ခ်က္တြင္လည္း အတိတ္က ျပဳခဲ့ျပီးေသာ အကုသိုလ္ႏွင့္ မျပဳလုပ္ရေသားေသာ အနာဂတ္ အကုသိုလ္ဟူ၍ ခြဲျခားမွတ္သားပါေလ။ ထို႔အတူ ကုသိုလ္သည္လည္း အတိတ္က ျပဳခဲ့ျပီးေသာ ကုသိုလ္ႏွင့္ မျပဳလုပ္ရေသားေသာ အနာဂတ္ ကုသိုလ္ဟူ၍ ရွိၾကသည္သာတည္း။ ထိုတြင္ အနာဂတ္တြင္ မျပဳလုပ္ရေသးသည့္ အကုသိုလ္ႏွင့္ ကုသိုလ္မ်ားသည္ မၾကံဳေတြ႔ရေသး။ မျပဳလုပ္ရေသး၍ ၾကံဳလာလွ်င္ အကုသိုလ္ျဖစ္လွ်င္ ေရွာင္ၾကဥ္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရမည္။ ကုသိုလ္ျဖစ္လွ်င္ ျပဳလုပ္ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရမည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အနာဂတ္ အေၾကာင္းအရာႏွင့္ ပါတ္သက္၍ အထူးရွင္းျပဖြယ္ လိုမည္မထင္ေပ။

အတိတ္အေၾကာင္းျဖစ္သည့္ ျပဳလုပ္ခဲ့ျပီးေသာ အကုသိုလ္ျဖစ္လွ်င္ ၾကိဳးစား ေမ့ေဖ်ာက္ပစ္ရမည္။ ကုသိုလ္ျဖစ္လွ်င္ အျမဲသတိရေနေအာင္ ၾကိဳးစားရမည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဤသို႔ဆိုသနည္းဟူမူ ကုသုိလ္ျဖစ္ေစ၊ အကုသိုလ္ျဖစ္ေစ အျမဲသတိရေနလွ်င္ ထိုကုသိုလ္ကံ၊ အကုသိုလ္ကံတို႔သည္ တိုပါြးလာျမဲ ဓမၼတာပင္တည္း။ သတိမရလွ်င္ မတိုးပြါးေတာ့ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ ‘အကုသိုလ္ျဖစ္လွ်င္ ေမ့ပစ္၊ ကုသိုလ္ျဖစ္လွ်င္ အျမဲသတိရေန’ ဟုဆိုျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
မိမိျပဳလုပ္ခဲ့ျပီးေသာ ကံပ်က္ပ်ယ္ေစရန္၊ သို႔မဟုတ္ ေလ်ာ့ပါးေစရန္အတြက္ သမၼပၸဓါန္ျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ရမည္မွာ……

၁။ လုပ္မိသည့္၊ သတ္မိသည့္ကိစၥ၊ အကုသိုလ္ အျပစ္မ်ားကို ေမ့ေပ်ာက္ပစ္ရန္ ၾကိဳးစားရမည္။ ေမ့ပစ္ရမည္။ စိတ္ထဲမွာ လံုး၀သတိမရလွ်င္ အကုသိုလ္ထပ္မပြါးေပ။ သတိရလွ်င္ သတိရတိုင္း ကိုယ္လုပ္ခဲ့ေသာ အျပစ္မ်ား၊ အကုသိုလ္မ်ား ပို၍ပို၍ တိုးပြါးလာေလသည္။ သတိမရလွ်င္ တစ္ခါထဲျပတ္ေလ၏။

၂။ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈကို မ်ာမ်ားျပဳလုပ္ေပးရမည္။ ထိုမိမိျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ ကုသို္လ္ေကာင္းမႈကို ထပ္ခါထပ္ခါ သတိရေနရမည္။ အထံုမ်ားလွ်င္ ကုသိုလ္မ်ား တိုးပြါးလာ၍ “ေရမ်ား ေရႏိုင္၊ မီးမ်ားမီးႏိုင္” ဆိုသကဲ့သို႔ အကုသိုလ္မ်ား ေခါင္းမေထာင္ႏိုင္ပါေခ်။
ဤေနရာ၌ ပိုမို ရွင္းလင္းစြာ နားလည္ေစရန္ သက္ေသ သာဓကမ်ားႏွင့္တကြ ရွင္းလင္းျပပါမည္။

♦ သာဓက(၁) ♦
-----------------------
အႏွစ္(၆၀)ၾကာတရားအားထုတ္ခဲ့ေသာ ေတာေနရဟန္း။ ။
တစ္ခ်ိန္က ေတာထြက္ကာ တရားအားထုတ္ေနေသာ ရဟန္းၾကီး တစ္ပါးရွိခဲ့ပါ၏။ သူသည္ ေတာထြက္ကာ တရားအားထုတ္လာသည္မွာ ႏွစ္ေပါင္း(၆၀)ပင္ ၾကာလာခဲ့ေပျပီ။ သို႔ေသာ္ ပါရမီမရင့္က်တ္ေသး၍ တရားထူးကား မရရွိခဲ့ေပ။ တစ္ေန႔ေသာအခါ အစားအစာအတြက္ သစ္သီးသစ္ဥ ရွာေဖြထြက္ရာမွ အျပန္တြင္ မိုးၾကီးစြာ ရြာခ်ခဲ့၏။ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေရ ထိုးဆင္းလာေသာအခါ ရဟန္းၾကီးလည္း ထိုေတာင္က်ေရႏွင့္ ေမွ်ာပါသြား၍ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ဆြဲမိဆြဲရာ ဆြဲကိုင္လိုက္ရာ သစ္ကိုင္းတစ္ခုကို ဆြဲမိျပီး၊ အသက္ေဘးမကားွ လြတ္ေျမာက္ခဲ့ပါ၏။ သို႔ေသာ္ သူဆြဲကိုင္မိေသာ သစ္ကိုင္းမွာ က်ိဳးပဲ့သြားခဲ့ေသာၾကာင့္ ရဟန္းၾကီးမွာ အာပတ္ အျပစ္သင့္ခဲ့ေလသည္။

သူ၏ဘ၀၀ယ္ တစ္စံုတစ္ခုေသာ အျပစ္္မွ် မက်ဴးလြန္ခဲ့ဘူးေသာေၾကာင့္ ထိုေသးငယ္ေသာ အျပစ္ေလးသည္ သူ႔အတြက္မူ ၾကီးေလးေသာ အျပစ္ၾကီးအျဖစ္ သူ၏စိတ္၀ယ္ ထင္္ေန၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္းပင္ ထိုအျပစ္ကို ေတြးျမင္ကာ စိတ္မခ်မ္းမသာ ျဖစ္ေန၏။ ထိုအျပစ္ေလးသည္ ၀ိနည္းအျပစ္ျဖစ္္ေသာ္လည္း ၾကီးမားေသာအျပစ္ကား မဟုတ္ေပ။ အျခားေသာ ရဟန္းတစ္္ပါးပါး ရွိပါလွ်င္ ေဒသနာၾကားျခင္းဟူေသာ အာပတ္ေျဖျခင္းကို ျပဳလုပ္ကာ ေျပေပ်ာက္ႏိုင္ေသာ အျပစ္ျဖစ္ပါ၏။ သို႔ေသာ္ သူ၏အနား၀ယ္ ေဒသနာၾကားရန္အတြက္ ရဟန္းတစ္ပါးတေလမွ် မရွိျခင္းပင္တည္း။ ဤသို႔အားျဖင့္ ထိုရဟန္းၾကီးသည္ ထိုအာပတ္ျဖင့္ စုေတေသလြန္ေသာအခါ တိရစၦာန္ေျမြဘ၀၀ယ္ (၇)ရက္တာမွ် ျဖစ္ခဲ့ရေလ၏။

ဤဇာတ္ေတာ္ကို ျပန္လည္သံုးသပ္ရလွ်င္္ ထိုရဟန္းၾကီးသည္ သူက်ဴးလြန္ခဲ့ေသာ အျပစ္သက္သက္ေၾကာင့္ တိရစၦာန္ဘ၀ ေရာက္ခဲ့ရျခင္းကား မဟုတ္ပါေပ။ ထိုေသးငယ္ေသာ အျပစ္ေလးကို မကုစား မပယ္ေဖ်ာက္ႏိုင္ျခင္း၊ ထိုအျပစ္ေလးကို အျမဲသတိရကာ ႏွလုံးမသာမယာ (၀ိပၸဋိသာရ၊ ကုကၠဳစၥ) ျဖစ္ေနျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ထိုေသးငယ္ေသာ အျပစ္ေလးသည္ ၾကီးမားအစြမ္းထက္လာကာ အက်ိဳးေပးႏိုင္ေသာကံအျဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိုလာျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

♦ သာဓက(၂) ဘာသာျခား ကိုးကြယ္ေသာ ေဗဒင္တတ္ ပုဏၰားၾကီး ♦
---------------------------------------------------------------------
ဘုရားရွင္ သက္ေတာ္ထင္ရွား ရွိစဥ္က ေဗဒင္အရာတြင္ တစ္ဖက္ကမ္းခတ္ တတ္က်ြမ္းေသာ ပုဏၰားးလင္မယား(၂)ေယာက္ရွိ၏။ အသက္အရြယ္ရလာေသာ တစ္ေန႔တြင္ ပုဏၰားၾကီးသည္ သူ၏ကံဇာတာကို သူကိုယ္တိုင္ ျပန္လည္ စစ္ေဆးၾကည့္ခဲ့၏။ သူမၾကာခင္ အခ်ိန္ကာလတြင္ ေသရမည္ကို ေတြ႔ရွိသိျမင္ခဲ့ေလ၏။ ပုေဏၰးးမကို ေျပာ၍ သူ၏ဇာတာ ကံၾကမၼာကို ကူညီစစ္ေဆး ၾကည့္ခိုင္းေသာအခါတြင္လည္း အေျဖကား အတူတူသာတည္း။ 

 

သူတို႔တတ္ေသာ ေေဗဒင္ပညာျဖင့္ ပုဏၰားးၾကီး မၾကာခင္ ေသမည္ကိုကား သိ၏။ သို႔ေသာ္ ေသျပီးေနာက္ ဘာဆက္ျဖစ္မည္ကို မသိေပ။ ထိုမသိေသာအရာကို သိခ်င္ေသာေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားထံသို႔ ေရာက္လာကာ ေလွ်ာက္ထားေမးျမန္းေလ၏။
ဘုရားရွင္ကလည္း “ပုဏၰားၾကီးသည္ မၾကာခင္ ေသလိမ့္မည္၏ ေသျပီးေနာက္ ေမ်ာက္ျဖစ္လိမ့္မည္”ဟု ေဟာေတာ္မူလိုက္၏။ ပုဏၰားလင္မယားသည္ အိမ္သို႔ျပန္လာကာ တိုင္ပင္ၾက၏။ 

 

ပုဏၰားၾကီး ေသျပီးေနာက္ ေမ်ာက္ဘ၀ေရာက္ေသာအခါ ေနစရာ၊ စားစရာစသည္တို႔ အဆင္ေျပေစရန္ ေတာအုပ္တစ္ခုတြင္ ဥယ်ာဥ္ၾကီး ျပဳလုပ္ခဲ့ေလသည္။ ထိုဥယ်ာဥ္တြင္္ ေနစရာဇရပ္၊ စားစရာ ငွက္ေပ်ာစေသာ စားပင္မ်ား၊ ေသာက္စရာ ေရတြင္း ေရကန္မ်ားပါ ျပဳလပ္ခဲ့ေလသည္။ ထိုသို႔ျဖင့္ ပုဏၰားၾကီး ေသမည္ဆိုေသာအခ်ိန္သို႔ ေရာက္လာ၏။ သို႔ေသာ္ ပုဏၰားၾကီးကား မေသခဲ့ေပ။

ထို႔သို႔ျဖစ္လာေသာအခါ မိမိတို႔ေဗဒင္ မွားယြင္းေၾကာင္းကိုေတာ့ သတိမရႏိုင္။ ‘ျမတ္စြာဘုရားေဟာတာ မွားတယ္။ တို႔ျမတ္စြာဘုရားကို မုသာ၀ါဒ(လိမ္ေျပာမႈ)ႏွင့္ စြပ္စြဲၾကစို႔’ဟု တိုင္ပင္ျပီး ေက်ာင္းေတာ္သို႔ သြားကာ စြပ္စြဲေတာ့၏။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က “ပုဏၰားၾကီး၊ အမွန္စင္စစ္ အဲဒီအခ်ိန္တြင္ သင္ေသရမည္ပင္။ သို႔ေသာ္ သင္မေသခဲ့ျခင္း အေၾကာင္းကား သင္သည္ တစ္ခုခုေသာ ကုသိုလ္ကံ (ေကာင္းေသာ အလုပ္)ကို ျပဳလုပ္ခဲ့ပါလိမ့္မည္။ သင္ ဘာလုပ္ခဲ့ပါသနည္း” ဟု ေမးျမန္းခဲ့၏။ ထိုအခါ ပုဏၰားၾကီး ျပန္ေျဖသည္ကား “မည္သည့္ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈကိုမွ် မလုပ္ခဲ့ပါ။ သို႔ေသာ္ သူလုပ္ခဲ့တာ တစ္ခုကား ေမ်ာက္ဘ၀ေရာက္လွ်င္ စားဖို႔ ေနဖို႔အတြက္ ဥယ်ာဥ္တည္ျခင္း၊ ဇရပ္ေဆာက္ျခင္း၊ ေရတြင္းေရကန္တူးျခင္း စသည္တို႔ကိုကား ျပဳလုပ္ခဲ့ပါ၏” ဟု ျပန္လည္ ေလွ်ာက္ထားခဲ့ေလသည္။

ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားက ျပန္လည္ရွင္းျပခဲ့ေလသည္ “ပုဏၰားၾကီး၊ သင္ကေတာ့ ေမ်ာက္ဘ၀ေရာက္လွ်င္ စားေသာက္ေနထိုင္ရန္အတြက္ ျပဳလုပ္ျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း ထိုအလုပ္သည္ ေကာင္းေသာအလုပ္( ကုသိုလ္ကံ) ျဖစ္၏။ ထိုသင္ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ ဥယ်ာဥ္တြင္ ခရီးသြားမ်ားအတြက္ တည္းခိုစရာ၊ နားေနစရာ၊ စားေသာက္ အပန္းေျဖစရာ ျဖစ္ခဲ့၏။ ထိုကုသိုလ္ကံ၏ အက်ိဳးေၾကာင့္ သင္ပုဏၰားၾကီးသည္ မေသဘဲ အသက္ရွည္ရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း” ရွင္းျပခဲ့ေလသည္။

ဤသာဓကတြင္ ပုဏၰားၾကီးျပဳလုပ္ခဲ့ေသာကံသည္ ကုသိုလ္ကံ အမည္ရရံုသာတည္း။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ယုံၾကည္မႈ (သဒၶါတရား)၊ ကမၼႆကတာဉာဏ္ (ကံ ကံ၏အက်ိဳးကို သိနားလည္ျခင္း) မပါဘဲ ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုကဲ့သို႔ ကုသိုလ္မည္ကာမွ်သာ ျဖစ္ေသာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈသည္ပင္ အသက္မေသေအာင္ အက်ိဳးေပးႏိုင္သည္ဆိုလွ်င္ ယုံၾကည္မႈ (သဒၶါတရား)၊ ကမၼႆကတာဉာဏ္ (ကံ ကံ၏အက်ိဳးကို သိနားလည္ျခင္း) တို႔ႏွင့္ အတူတကြ ျပဳလုပ္ေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔၏ ကုသိုလ္ေကာင္မႈသည္ မည္မွ်အထိ အက်ိဳးပိုမ်ားမည္ကို ေတြးၾကည့္ရံုႏွင့္ နားလည္သေဘာေပါက္ႏိုင္ပါသည္။

♦ သာဓက(၃) အဂၤုလိမာလ၏ အကုသိုလ္ကံတို႔ အေဟာသိကံ ျဖစ္ပံု♦
----------------------------------------------------------------------------
လူေပါင္းမ်ားစြာကို သတ္၊ လက္ညိဳးမ်ားကို ျဖတ္ယူျပီး၊ ပန္းကုံးျပဳလုပ္လ်က္ စုေဆာင္း၍ လက္ညိဳးေပါင္း တစ္ေထာင္ျပည့္လွ်င္ ဆရာကို ကန္ေတာ့မည့္ လူဆိုးလူမိုက္ၾကီး အဂၤုလိမာလ အေၾကာင္းကို လူတိုင္းၾကားဖူးၾကမည္ ထင္ပါသည္။ သို႔ျဖစ္၍ ဤဇာတ္ေတာ္ကို အက်ယ္မျပေတာ့ျပီ။
ဤဇာတ္ေတာ္ကိုၾကည့္လွ်င္ လူေပါင္းမ်ားစြာကို သတ္ျဖတ္ခဲ့ေသာ အဂၤုလိမာလသည္ အဆံုးတြင္ ဘုရားႏွင့္ေတြ႔ျပီး၊ တရားထူးရကာ ရဟႏၱာျဖစ္ခဲ့ေလသည္။

သူျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ (လူသတ္မႈ) အကုသိုလ္အျပစ္တို႔သည္ ဘယ္သို႔ေရာက္သြားသနည္း။ အဘယ္ေၾကာင့္ အက်ိဳးမေပးေတာ့ဘဲ၊ အဘယ္သို႔ေသာနည္းျဖင့္ အဟာသိကံ (အက်ိဳးေပးႏိုင္စြမ္း မရိွေတာ့ဘဲ အခ်ည္းႏွီးျဖစ္သြားေသာကံ) ျဖစ္သြားရသနည္း။ စဥ္းစားသင့္ေသာအခ်က္ ျဖစ္ပါ၏။

အေၾကာင္းကား အဂၤုလိမာလသည္ ပါရမီျပည့္ျပီးေသာ ပစၦိမဘ၀ိကပုဂၢိလ္ (ဤဘ၀သည္ သူ၏ ေနာက္ဆံုးဘ၀ျဖစ္ကာ ရဟႏၱာျဖစ္မည့္ပုဂၢိဳလ္) ျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ သူသည္ ဘုရားရွင္၏ တရားေတာ္ကို နာယူျပီးသည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ ရဟႏၱာျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ သူရရွိခဲ့ေသာ တရားထူး အရဟတၱမဂ္က သူျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ (လူသတ္မႈ) အကုသိုလ္အျပစ္တို႔ကို အၾကြင္းမဲ့ ပယ္သတ္လိုက္ေသာေၾကာင့္ ထိုအကုသိုလ္ကံတို႔သည္ အဟာသိကံ ျဖစ္သြားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
စာေပစကားျဖင့္ေျပာရလွ်င္ သမုေစၦဒပဟာန္ျဖင့္ ပယ္သတ္လိုက္္ျခင္းေၾကာင့္ပင္တည္း။

♦ ပယ္သတ္နည္း(၃)မ်ိဳး ♦
----------------------------
ဤေနရာတြင္ ကုသိုလ္ကံတို႔၏ ပယ္သတ္နည္း(၃)မ်ိဳးကို နားလည္ရန္ လိုမည္ထင္ပါ၏။
၄င္းတို႔မွာ..
၁။ တဒဂၤပဟာန္ျဖင့္ ပယ္သတ္ျခင္း။
၂။ ၀ိကၡ မၻနပဟာန္ျဖင့္ ပယ္သတ္ျခင္း။
၃။ သမုေစၦဒပဟာန္ျဖင့္ ပယ္သတ္ျခင္းဟူ၍ ပယ္သတ္နည္း(၃)မ်ိဳးရွိပါသည္။

၁။ တဒဂၤပဟာန္ျဖင့္ ပယ္သတ္ျခင္း။ ။
ဥပမာ။ ။တရားထိုင္ေနေသာသူသည္ တရားထိုင္ေနစဥ္ သမာဓိရ၍တည္ျငိမ္ေနလွ်င္ ထိုသမာဓိရေနသမွ်ကာလပတ္လံုး ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ စေသာအကုသိုလ္တရားတို႔ မရွိ။ မလာေတာ့ေပ။ ပယ္သတ္ျပီး ျဖစ္ေတာ့၏။ ထိုနည္းတူ ဘုရားရွိခိုးျခင္း၊ တရားနာျခင္း၊ ပုတီးစိပ္ျခင္း စသည္တ႔ိုကို ျပဳလုပ္ရာတြင္ မိမိစိတ္သည္ ဘုရားအေပၚ ၾကည္ညိဳေသာစိတ္၊ တရားအေပၚ ၀ပ္းေျမာက္မႈ ပီတိစိတ္ စေသာ ကုသိုလ္စိတ္ျဖစ္ေနသမွ် အကုသိုလ္အျပစ္မ်ားကို ကာမာ၀စရကုသိုလ္ကံက တဒဂၤ ပယ္သတ္ျပီးျဖစ္ေၾကာင္း မွတ္ယူႏိုင္ပါ၏။ ဤနည္းျဖင့္ ပယ္သတ္ျခင္းကို တဒဂၤပဟာန္ျဖင့္ ပယ္သတ္ျခင္းဟု ေခၚပါသည္။

၂။ ၀ိကၡ မၻနပဟာန္ျဖင့္ ပယ္သတ္ျခင္း။
တရားအားထုတ္၍ ဈာန္တရားမ်ားရရွိေသာသူသည္ ထိုဈာန္တရားျဖစ္ေနသမွ်
ကာလပတ္လံုး ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ စေသာ
အကုသိုလ္တရားတို႔ မရွိ။ မလာေတာ့ေပ။ ပယ္သတ္ျပီး ျဖစ္ေတာ့၏။ ဈာန္တရားဟူေသာ မဟဂၢဳတ္ကုသိုလ္ကံက ထိုအကုသိုလ္အျပစ္တို႔ကို ၀ိကၡ မၻန ပဟာန္ျဖင့္ ပယ္သတ္လိုက္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ဤနည္းျဖင့္ ပယ္သတ္ျခင္းကို ၀ိကၡ မၻန ပဟာန္ျဖင့္ ပယ္သတ္ျခင္းဟု ေခၚပါသည္။

၃။ သမုေစၦဒပဟာန္ျဖင့္ ပယ္သတ္ျခင္း။
အဂၤုလိမာလ ကဲ့သို႔ ရဟႏၱာအားလံုးသည္ သူတို႔မွာရွိေသာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ စေသာ ကိေလသာ အကုသိုလ္တရားတို႔ကို အရဟတၱမဂ္ (ေလာကုတၱရာကုသိုလ္ကံ)က သမုေစၦဒပဟာန္ျဖင့္ အၾကြင္းမဲ့ ပယ္သတ္လိုက္ေသာၾကာင့္ ျဖစ္ပါ၏။ ဤနည္းျဖင့္ ပယ္သတ္ျခင္းကို သမုေစၦဒပဟာန္ျဖင့္ ပယ္သတ္ျခင္းဟု ေခၚပါသည္။

မိမိတို႔သည္ ပုထုဇဥ္မ်ားျဖစ္ၾက၍ မိမိတို႔လုပ္ႏိုင္စြမ္းေသာ ကာမာ၀စရ ကုသိုလ္ကံကို ျပဳလုပ္ကာ တဒဂၤပဟာန္နည္းျဖင့္သာ မေကာင္းမႈ အကုသိုလ္ကို ပယ္သတ္ႏိုင္ၾကပါ၏။ ဈာန္ရသူတို႔လို ၀ိကၡ မၻနပဟာန္ျဖင့္ ပယ္သတ္ျခင္း၊ ရဟႏၱာတို႔လို သမုေစၦဒပဟာန္ျဖင့္ ပယ္သတ္ျခင္းကိုကား ဤဘ၀တြင္ ျပဳလုပ္ႏိုင္စြမ္းမည္ မဟုတ္ပါ။ (အခ်ိဳ႕ပါရမီရင့္သန္သူ ျဖစ္လွ်င္ ျပဳလုပ္ႏိုင္စြမ္းသည္သာ။) သို႔ေသာ္ ထိုသို႔ျဖစ္သည့္အတြက္ ၀မ္းနည္းဖြယ္ မရွိပါေပ။ မိမိတို႔ ပယ္သတ္ခဲ့ေသာ ထိုတဒဂၤေလးမ်ားသည္ စုေပါင္းကာ မ်ားျပားလာလွ်င္ က်န္းမာ ခ်မ္းသာ ေဘးရန္ကြာမႈ၊ ခ်မ္းသာျငိမ္းေအးမႈတို႔သည္လည္း မ်ားျပားလာမည္သာတည္း။

ပ်ားေကာင္းေလးမ်ား၊ ျခေကာင္ေလးမ်ားကို အတုယူကာ
ထိုသို႔ေသာ တဒဂၤေလးမွသည္ ထာ၀ရအဆင့္သို႔ေရာက္ေအာင္ မိမိ၏ပါရမီကုသိုလ္ကို္ အဆင့္ျမွင့္၍ ရင့္သထက္ရင့္ေစရန္္ ပါရမီျဖည့္က်င့္ျပီး ေဘးအႏၱရာယ္အေပါင္းမွ ကင္းေ၀းကာ ထာ၀ရေအးျငိမ္းရာမွန္ ျမတ္နိဗၺာန္သို႔ ဧကန္မေသြ ေရာက္ရွိေစႏိုင္ေသာ နည္းမွန္လမ္းမွန္ ျဖစ္၍ ေဘးအႏၱရာယ္ ကင္းေ၀းေစသည့္္ ဗုဒဒၶအလိုက် ဓမၼယၾတာမွန္ကို ကိုယ္စီကိုယ္ငွ ၾကိဳးစားျပဳလုပ္ႏိုင္ၾကပါေစဟု ဆႏၵျပဳရင္း
နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ပါသည္။ ။

[စာေရးသူ - အရွင္ဥကၠံသ သာသနတကၠသီလ မဟာဓမၼာစရိယ M.A.(Buddhism)]

က်မ္းကိုး ။ ။ႏွစ္ဖက္လွ ဦးေက်ာ္လြင္ “က်န္းမာေရးအတြက္ ျမတ္ဗုဒၶေဟာၾကားခ်က္မ်ား”
ေတာင္တန္းသာသနာျပဳဆရာေတာ္ ဦးဥတၱမသာရ “အာပတ္ႏွင့္ စုေတလွ်င္”
အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ “အဘိဓမၼတၳသဂၤဟ ဘာသာဋီကာ”
အဘိဓမၼာ၊ ဓမၼသဂၤဏီ အ႒ကထာ၊ ဋီကာ။ ၀ိဘင္းအ႒ကထာ၊ ဋီကာ။ ၀ိသုဒၶိမဂ္။

Dhamma Danã Source ►
www.facebook.com/youngbuddhistassociation.mm

 

ဒီေနရာမွ ကူးယူမွ်ေဝပါသည္ 

" ဗုဒၶဘာသာဆုိတာ ဘယ္လုိဘာသာမ်ဳိးလဲ"
********************************
“ဗုဒၶဘာသာဆုိသည္မွာ မည္ကဲ့သုိ႔ေသာ ဘာသာမ်ဳိးျဖစ္သည္” ဟူေသာ အခ်က္မ်ားကုိ ဗုဒၶဘာသာဝင္တုိင္း သိထားရန္လုိ၏။ ဗုဒၶဘာသာတြင္ အျခားေသာဘာသာတုိ႔ႏွင့္မတူ ကြဲျပားထူးျခားေသာ ဝိေသသလကၡဏာ ဂုဏ္အဂၤ ါၾကီး (၄)ရပ္ရွိ၏။ထုိဗုဒၶဘာသာ၏ ဝိေသသလကၡဏာ ဂုဏ္အဂၤ ါၾကီး (၄)ရပ္ကုိ သိျမင္နားလည္ထား လ်ွင္ ဗုဒၶဘာသာသည္ မည္ကဲ့သုိ႔ေသာ ဘာသာမ်ဳိးျဖစ္သည္ဟု ကုိယ္တုိင္သိရွိမည့္အျပင္ အျခားသူမ်ားအား လည္း နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပနုိင္မည္ျဖစ္ပါသည္။ ထုိဝိေသသလကၡဏာ ဂုဏ္အဂၤ ါၾကီး(၄)ရပ္ကုိ မေဖာ္ျပမီ ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ ဗုဒၶသာသနာကုိဦးစြာသိထားရန္လုိ၏။

ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ ဗုဒၶသာသနာ
ေရွးအခါက ဗုဒၶဘာသာကုိ “သမၼာဒိ႒ိ” (မွန္ကန္ေသာ အယူအျမင္)၊ ဗုဒၶဘာသာဝင္ကုိ “သမၼဒိ႒ိက” (မွန္ကန္ေသာ အယူအျမင္ရွိသူ) ဟု သုံးစြဲခဲ့ၾကသည္ကုိ ပါဠိ အ႒ကထာစေသာ က်မ္းဂန္မ်ား၌ ေတြ႕ရ၏။ ယခုအခါ က်မ္းဂန္မ်ား၌သုံးစြဲခဲ့ေသာ သမၼာဒိ႒ိကုိ ဗုဒၶဘာသာဟူ၍လည္းေကာင္း၊ သမၼာဒိ႒ိကကုိ ဗုဒၶဘာသာဝင္ ဟူ၍လည္းေကာင္း ေခၚေဝၚသုံးစြဲလ်က္ ရွိၾကသည္။ ဤဗုဒၶဘာသာဟူေသာ ေဝါဟာရကုိ အဂၤလိပ္- ျမန္မာ အဘိဓာန္က်မ္းျပဳ ဆရာၾကီး ယုဒႆန္(ဂ်ပ္ဆင္)က ပထမဆုံးတီထြင္ခဲ့သည္ဟု အခ်ဳိ႕ကဆုိၾက၏။ ထုိ႔ျပင္ အခ်ဳိ႕ပညာရွင္မ်ားကမူ သာလြန္မင္းတရားၾကီး အမိန္႔ေတာ္ျဖင့္ ေတာင္ဖီလာပုဂၢဳိလ္ေက်ာ္ ဆရာေတာ္ႏွင့္ ကုိင္းရြာစားအမတ္ၾကီးမနုရာဇာတုိ႔ ျမန္မာသကၠရာဇ္ (၉၉၁)ခု (၁၆၂၉ ေအဒီ) တြင္ စီရင္ျပဳစုခဲ့ၾကသည့္ မနုသာရေရႊမ်ဥ္း ဓမၼသတ္ေခၚ မဟာရာဇာသတ္ၾကီး စာမ်က္ႏွာ ၁၇၅ ၌ “အရွင္ေဂါတမ သာသနာဝင္ ဗုဒၶဘာသာ ရဟန္းေတာ္တုိ႔” ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ “ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူမ်ဳိး ဗုဒၶဘာသာဝင္ လူရွင္အေပါင္းတုိ႔” ဟူ၍လည္းေကာင္း ေခၚေဝၚသုံးစြဲခဲ့သည္ကုိေတြ႕ရ၍ သာလြန္မင္းၾကီးလက္ထက္ကပင္ “ဗုဒၶဘာသာ” ဟူေသာ အသုံးအႏွဳန္းရွိခဲ့ေၾကာင္း ဆုိၾက၏။

ထုိသုိ႔ ယူဆေျပာဆုိၾကေသာ္လည္း မ်က္ေမွာက္ေခတ္တြင္ ထုိေဝါဟာရမွာ ျမန္မာစာေပေလာကတြင္ အလြန္တြင္က်ယ္ေနျပီျဖစ္၍ စတင္သုံးစြဲသူႏွင့္ပတ္သတ္၍ ျပႆနာမရွိပါ။ ျပႆနာရွိသည္မွာ ထုိေဝါဟာရ သည္ ဆုိလုိသည့္အဓိပၸာယ္ကုိ အံဝင္ခြင္က် အျပည့္အစုံေဖာ္ေဆာင္နုိင္၊ မေဆာင္နုိင္၊ က်မ္းဂန္သုံး “သမၼာဒိ႒ိ” ေဝါဟာရႏွင့္လုိက္ေလ်ာညီေထြ (ရွိ - မရွိ)ပင္ျဖစ္၏။ အခ်ဳိ႕ပညာရွင္မ်ားက ပါဠိစာေပက်မ္းဂန္မ်ား၌ “ဗုဒၶဘာသာ” ဟူေသာ ေဝါဟာရမရွိ၊ “ဗုဒၶသာသနာ” ဟူေသာ ေဝါဟာရသာရွိ၍ ဗုဒၶဘာသာအစား “ဗုဒၶသာသနာ” ကုိသုံးစြဲသင့္သည္ဟု ဆုိၾက၏။ အသုံးအလြန္တြင္က်ယ္ေနျပီျဖစ္၍ ေျပာင္းလဲသုံးစြဲရာ၌ မလြယ္ကူလွေပ။ ေျပာင္းလဲသုံးစြဲပါက ဗုဒၶဘာသာဝင္ကုိ ဗုဒၶသာသနာဝင္ဟုပင္ ေျပာင္းလဲသုံးစြဲရမည္ျဖစ္ရာ ဗုဒၶဘာသာဝင္ လူသူေတာ္စင္တုိ႔မွာ သာသနာ့ဝန္ထမ္း ရွင္ရဟန္းမ်ားႏွင့္ ေရာေႏွာသြားဖြယ္ရာရွိ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အသုံးတြင္က်ယ္ေနျပီျဖစ္ေသာ ဗုဒၶဘာသာ ေဝါဟာရသည္လည္း က်မ္းဂန္လာ မဟုတ္ေစကာမူ ဆုိလုိသည့္ အဓိပၸာယ္ကုိ အံဝင္ခြင္က် ေဖာ္ေဆာင္နုိင္သည့္အျပင္ ေရွးက က်မ္းဂန္သုံး သမၼာဒိ႒ိပုဒ္ႏွင့္လည္း အဓိပၸာယ္ခ်င္း လုိက္ေလ်ာညီေထြရွိရကား ထုိဗုဒၶဘာသာဟူေသာ ေဝါဟာရကုိပင္ ဆက္လက္သုံးစြဲသင့္သည္ဟု ယူဆမိပါသည္။

ရွင္းျပပါဦးမည္။ ဗုဒၶဘာသာဟူေသာ ပါဠိေဝါဟာရသည္ ဗုဒၶႏွင့္ ဘာသာႏွစ္ခုကုိ “ဗုဒၶါနံဘာသာ ဗုဒၶဘာသာ” ဟု ပုဒ္တြဲစပ္ထားေသာ ေဝါဟာရျဖစ္၏။ သဗၺညဳဘုရားရွင္တုိ႔၏ စကားေတာ္ဟု အဓိပၸာယ္ရ၏။( ဗုဒၶ= သဗၺညဳ၊ ဘုရားရွင္တုိ႔၏+ ဘာသာ= စကားေတာ္)၊ စကားေတာ္ဆုိသည္မွာ တရားေတာ္(ဓမၼ)၊ အဆုံးအမေတာ္ (သာသန) တုိ႔ႏွင့္ အဓိပၸာယ္အတူတူပင္ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာဟူေသာ ေဝါဟာရသည္ ဗုဒၶဓမၼ၊ ဗုဒၶသာသန ဟူေသာ ေဝါဟာရတုိ႔ႏွင့္ ပုဒ္ကြဲျပားျခားနားေသာ္လည္း အဓိပၸာယ္အတူတူပင္ျဖစ္ပါသည္။

ထုိ႔ျပင္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ စကားေတာ္၊ အဆုံးအမေတာ္တုိ႔သည္ မွန္ကန္ေသာ အယူအျမင္(သမၼာဒိ႒ိ)မ်ားပင္ ျဖစ္ၾက၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ စကားေတာ္ တရားေတာ္ အဆုံးအမေတာ္ဟု အဓိပၸာယ္ရွိေသာ ဗုဒၶဘာသာဟူေသာ ပုဒ္သည္ မွန္ကန္ေသာ အယူအျမင္ဟု အဓိပၸာယ္ရေသာ က်မ္းဂန္သုံး သမၼာဒိ႒ိပုဒ္ႏွင့္ လည္း အဓိပၸာယ္ခ်င္း လုိက္ေလ်ာညီေထြ ရွိပါေပသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာဆုိသည္မွာ “သဗၺညဳဘုရားရွင္တုိ႔၏ စကားေတာ္ တရားေတာ္ အဆုံးအမေတာ္မ်ား” ျဖစ္၍ ထုိသဗၺညဳဘုရားရွင္တုိ႔၏ စကားေတာ္ တရားေတာ္ အဆုံးအမေတာ္မ်ားကုိ ေလးစားစြာလုိက္နာက်င့္သုံး သူမ်ားကုိ “ဗုဒၶဘာသာဝင္” ဟုေခၚဆုိပါသည္။ ဤသည္မွာ “ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ ဗုဒၶဘာသာဝင္” တုိ႔၏ အဓိပၸာယ္အက်ဥ္းခ်ဳပ္ျဖစ္ပါသည္။

ဆက္လက္ျပီး အေပၚမွာေဖာ္ျပထားခဲ့သည့္ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ ဝိေသသလကၡဏာ ဂုဏ္အဂၤ ါၾကီး (၄)ရပ္ကုိ ဆက္လက္ျပီး ေဖာ္ျပပါ့မယ္။ ထုိဝိေသသလကၡဏာ ဂုဏ္အဂၤါၾကီး(၄)ရပ္မွာ

(၁)။ ဗုဒၶဘာသာသည္ သတၱဝါတုိ႔၌ အတိတ္ကံ၊ ပစၥဳပၸန္ကံ ႏွစ္တန္ေသာ ကံရွိ၏။ ထုိကံမ်ား၏ အက်ဳိးမ်ားလည္း ရွိ၏ဟု ကံကုိ အေျခခံထားသည့္ ကမၼဝါဒီဘာသာျဖစ္ျခင္း။

(၂)။ ကံကုိ အေျခခံထားေသာ ဘာသာျဖစ္ေသာ္လည္း အျခားကမၼဝါဒီမ်ားကဲ့သုိ႔ အတၱဝါဒကုိ လက္မခံ၊ အနတၱဝါဒကုိသာ အထြတ္အထိပ္ထားေသာ ဘာသာျဖစ္ျခင္း။

(၃)။ ကံကုိ အေျခခံ၍ အနတၱဝါဒကုိ အထြက္အထိပ္ထားေသာ ဘာသာျဖစ္၍ ထုိဝါဒမ်ားႏွင့္ လုိက္ေလ်ာညီေထြ ျဖစ္သည့္ “ဒါန၊ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ” ဟူေသာ က်င့္စဥ္ၾကီးေလးျဖာ ရွိေသာ ဘာသာျဖစ္ျခင္း။

(၄)။ ဘဝသံသရာမွ လြတ္ေျမာက္ရာ နိဗၺာန္ကုိ ေနာက္ဆုံးပန္းတုိင္ထားသည့္ ဘာသာျဖစ္၍ ထုိက်င့္စဥ္ၾကီးေလးရပ္တုိ႔ကုိ က်င့္ျခင္းျဖင့္ ေနာက္ဆုံး ပန္းတုိင္သုိ႔ေရာက္ရမည္ဟု ယုံၾကည္ေသာ ဘာသာျဖစ္ျခင္းတုိ႔ ျဖစ္ပါသည္။
ဤအခ်က္တုိ႔သည္ ဗုဒၶဘာသာဆုိတာ ဘယ္လုိဘာသာမ်ဳိးျဖစ္ေၾကာင္း ျပဆုိသည့္ ဝိေသသလကၡဏာ ဂုဏ္အဂၤ ါၾကီးငယ္တုိ႔ျဖစ္၏။ ထုိေလးခ်က္သည္ အက်ဥ္းမ်ွသာျဖစ္၏။

စာဖတ္သူအားလုံး သက္ရွည္က်န္းမာစိတ္ခ်မ္းသာ၍ လုိရာဆႏၵမ်ား တစ္လုံးတစ္ဝတည္းျပည့္စုံၾကပါေစ။
အရွင္ဝိမလဝံသ(နာလႏၵာတကၠသုိလ္)

Credit to @၀ီရဓမၼ

"ပုဂၢိဳလ္စြဲ၍ ၾကည္ညိဳမႈေၾကာင့္ ျဖစ္တတ္ေသာ အျပစ္ငါးမ်ိဳး"

"ပုဂၢိဳလ္စြဲ၍ ၾကည္ညိဳမႈေၾကာင့္ ျဖစ္တတ္ေသာ အျပစ္ငါးမ်ိဳး"

ရဟန္းတို႔ ပုဂၢိဳလ္ကို ၾကည္ညိဳျခင္း၌ အျပစ္တို႔သည္ ဤငါးမ်ဳိးတို႔တည္း။

အဘယ္ငါးမ်ဳိးတို႔နည္းဟူမူ-

ရဟန္းတို႔ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦး၏ အၾကည္ညိဳခံရေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ သံဃာက ႏွင္ထုတ္သင့္ေသာသေဘာရွိသည့္ အာပတ္သို႔ ေရာက္မႈေၾကာင့္ ႏွင္ထုတ္ခဲ့အံ့၊ ထိုၾကည္ညိဳေသာ ပုဂၢိဳလ္အား ဤသို႔ ျဖစ္တတ္၏။

- ''ငါခ်စ္အပ္ ျမတ္ႏိုးအပ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ကို သံဃာသည္ ႏွင္ထုတ္၏''ဟု ရဟန္းတို႔၌ မၾကည္ညိဳမႈ မ်ားစြာျဖစ္၏။

- ရဟန္းတို႔၌ မၾကည္ညိဳမႈ မ်ားစြာျဖစ္သည္ရွိေသာ္ အျခားရဟန္းတို႔ကို မဆည္းကပ္၊

- အျခားရဟန္းတို႔ကို မဆည္းကပ္သည္ရွွိေသာ္ သူေတာ္ေကာင္းတရားကို မနာယူရ၊

- သူေတာ္ေကာင္းတရားကို မနာယူရသည္ရွိေသာ္ သူေတာ္ေကာင္းတရားမွ ယုတ္ေလ်ာ့၏။

ရဟန္းတို႔ ဤသည္ကား ပုဂၢိဳလ္ကို ၾကည္ညိဳရာ၌ ပဌမ အျပစ္တည္း။
......................................................

ရဟန္းတို႔ ေနာက္တစ္မ်ဳိးကား ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦး၏ အၾကည္ညိဳခံရေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ သံဃာကအစြန္အဖ်ား၌ ေနေစသင့္ေသာ သေဘာရွိသည့္ အာပတ္သို႔ ေရာက္မႈေၾကာင့္ အစြန္အဖ်ား၌ ေနေစအံ့၊ ထိုၾကည္ညိဳေသာ ပုဂၢိဳလ္အား ဤသို႔ ျဖစ္တတ္၏-

- ''ငါခ်စ္အပ္ ျမတ္ႏိုးအပ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ကို သံဃာသည္ အစြန္အဖ်ား၌ ေနေစ၏''ဟု ရဟန္းတို႔၌ မၾကည္ညိဳမႈ မ်ားစြာ ျဖစ္၏။

- ရဟန္းတို႔၌ မၾကည္ညိဳမႈ မ်ားစြာျဖစ္သည္ရွိေသာ္ အျခားရဟန္းတို႔ကို မဆည္းကပ္။

- အျခားရဟန္းတို႔ကို မဆည္းကပ္သည္ရွွိေသာ္ သူေတာ္ေကာင္းတရားကို မနာယူရ။

- သူေတာ္ေကာင္းတရားကို မနာယူရသည္ရွိေသာ္ သူေတာ္ေကာင္းတရားမွ ယုတ္ေလ်ာ့၏။

ရဟန္းတို႔ ဤသည္ကား ပုဂၢိဳလ္ကို ၾကည္ညိဳရာ၌ ဒုတိယ အျပစ္တည္း။
..........................................................

ရဟန္းတို႔ ေနာက္တစ္မ်ဳိးကား ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦး၏ အၾကည္ညိဳခံရေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ အရပ္တစ္ပါးသို႔ဖဲသြားခဲ့မူ ထိုၾကည္ညိဳေသာ ပုဂၢိဳလ္အား ဤသို႔ ျဖစ္တတ္၏။

''ငါခ်စ္အပ္ ျမတ္ႏိုးအပ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ အရပ္တစ္ပါးသို႔ ဖဲသြား၏" ဟု အျခားရဟန္းတို႔ကို မဆည္းကပ္။

- အျခားရဟန္းတို႔ကို မဆည္းကပ္သည္ရွွိေသာ္ သူေတာ္ေကာင္းတရားကို မနာယူရ။

- သူေတာ္ေကာင္းတရားကို မနာယူရသည္ရွိေသာ္ သူေတာ္ေကာင္းတရားမွ ယုတ္ေလ်ာ့၏။

ရဟန္းတို႔ ဤသည္ကား ပုဂၢိဳလ္ကို ၾကည္ညိဳရာ၌ တတိယ အျပစ္တည္း။
................................................................

အၾကည္ညိဳခံရေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ လူထြက္ခဲ့မူ ထိုၾကည္ညိဳေသာ ပုဂၢိဳလ္အား ဤသို႔ ျဖစ္တတ္၏။

''ငါခ်စ္အပ္ ျမတ္ႏိုးအပ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ လူထြက္သြား၏" ဟု အျခားရဟန္းတို႔ကို မဆည္းကပ္။

- အျခားရဟန္းတို႔ကို မဆည္းကပ္သည္ရွွိေသာ္ သူေတာ္ေကာင္းတရားကို မနာယူရ။

- သူေတာ္ေကာင္းတရားကို မနာယူရသည္ရွိေသာ္ သူေတာ္ေကာင္းတရားမွ ယုတ္ေလ်ာ့၏။

ရဟန္းတို႔ ဤသည္ကား ပုဂၢိဳလ္ကို ၾကည္ညိဳရာ၌ စတုတၳ အျပစ္တည္း။
............................................................

အၾကည္ညိဳခံရေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ကြယ္လြန္ခဲ့မူ ထိုၾကည္ညိဳေသာ ပုဂၢိဳလ္အား ဤသို႔ ျဖစ္တတ္၏-

''ငါခ်စ္အပ္ ျမတ္ႏိုးအပ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ကြယ္လြန္၏''ဟု အျခားရဟန္းတို႔ကို မဆည္းကပ္။

- အျခားရဟန္းတို႔ကို မဆည္းကပ္သည္ရွွိေသာ္ သူေတာ္ေကာင္းတရားကို မနာယူရ။

- သူေတာ္ေကာင္းတရားကို မနာယူရသည္ရွိေသာ္ သူေတာ္ေကာင္းတရားမွ ယုတ္ေလ်ာ့၏။

ရဟန္းတို႔ ဤသည္ကား ပုဂၢိဳလ္ကို ၾကည္ညိဳရာ၌ ပၪၥမအျပစ္တည္း။

ရဟန္းတို႔ ပုဂၢိဳလ္ကို ၾကည္ညိဳျခင္း၌ အျပစ္တို႔သည္ ဤငါးမ်ဳိးတို႔တည္းဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

{အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ ပဥၥကနိပါတ္၊ ပဥၥမပဏၰာသက၊ ဒုစၥရိတဝဂ္၊ ပုဂၢလပၸသာဒသုတ္}

"မိုးလပတ္လံုး ျမတ္ေခါင္ဘုန္း သီတင္းဘယ္သို႔သံုးသလဲ"

အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဣစၧာနဂၤလရြာ ဣစၧာနဂၤလေတာအုပ္၌ (သီတင္းသံုး) ေနေတာ္မူ၏၊ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ရဟန္းတို႔ကို- ''ရဟန္းတို႔ ငါသည္ သံုးလပတ္လံုး (တစ္ပါးတည္း) ကိန္းေအာင္း ေနလို၏၊ ဆြမ္းပို႔မည့္ ရဟန္းမွ တစ္ပါး ငါ၏ ထံသို႔ မည္သူမွ် မခ်ဥ္းကပ္ရ''ဟုမိန္႔ေတာ္မူ၏၊ ထိုရဟန္းတို႔သည္ ''ေကာင္းပါၿပီ အသွ်င္ဘုရား''ဟု ျမတ္စြာဘုရားအား ဝန္ခံ၍ ျမတ္စြာဘုရားထံသို႔ ဆြမ္းပို႔ေသာ ရဟန္းမွ တစ္ပါး မည္သူမွ် မခ်ဥ္းကပ္ကုန္။

ထို႔ေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ထိုသံုးလလြန္သျဖင့္ (တစ္ပါးတည္း) ကိန္းေအာင္းရာမွ ထေတာ္မူ၍ရဟန္းတို႔ကို မိန္႔ေတာ္မူ၏-

- ရဟန္းတို႔၊ သာသနာ့ျပင္ပအယူရွိကုန္ေသာ ပရိဗိုဇ္တို႔က ''ငါ့သွ်င္တို႔ ရဟန္းေဂါတမသည္ မိုးလပတ္လံုး အဘယ္ေနျခင္းမ်ဳိးျဖင့္ အေနမ်ားသနည္း''ဟု အကယ္၍ ေမးကုန္ျငားအံ့။

- ရဟန္းတို႔ ဤသို႔ အေမးခံရကုန္ေသာ သင္တို႔သည္ သာသနာ့ျပင္ပအယူ ရွိကုန္ေသာ ပရိဗိုဇ္တို႔အား''ငါ့သွ်င္တို႔ ျမတ္စြာဘုရားသည္ မိုးလပတ္လံုး အာနာပါနႆတိသမာဓိျဖင့္ အေနမ်ား၏''ဟု ေျဖကုန္ရာ၏။
.........................................................

- ရဟန္းတို႔၊ ဤသာသနာေတာ္၌ ငါသည္ သတိရွိလ်က္ ထြက္သက္ေလကို ထုတ္၏၊ သတိရွိလ်က္ဝင္သက္ေလကို ရွဴ၏။

- ရွည္ရွည္ထြက္သက္ေလကို ထုတ္လွ်င္လည္း ''ရွည္ရွည္ထြက္သက္ေလကို ထုတ္၏''ဟု သိ၏၊ ရွည္ရွည္ဝင္သက္ေလကို ရွဴလွ်င္လည္း ''ရွည္ရွည္ဝင္သက္ေလကို ရွဴ၏''ဟု သိ၏။

- တိုတိုထြက္သက္ေလကို ထုတ္လွ်င္လည္း ''တိုတိုထြက္သက္ေလကို ထုတ္၏''ဟု သိ၏၊ တိုတိုဝင္သက္ေလကို ရွဴလွ်င္လည္း ''တိုတိုဝင္သက္ေလကို ရွဴ၏''ဟု သိ၏။

- ''အစအလယ္အဆံုး အလံုးစံုေသာ ထြက္သက္ေလအေပါင္းကို ထင္ရွားသိသည္ ျဖစ္၍ ထြက္သက္ေလကို ထုတ္အံ့''ဟု သိ၏။
။ပ။ ''စြန္႔လႊတ္မႈကို အဖန္တစ္လဲလဲ႐ႈလ်က္ ထြက္သက္ေလကို ထုတ္အံ့''ဟု သိ၏၊ ''စြန္႔လႊတ္မႈကို အဖန္တစ္လဲလဲ႐ႈလ်က္ ဝင္သက္ေလကို ရွဴအံ့''ဟု သိ၏။
..........................................................

- ရဟန္းတို႔၊ အၾကင္ေနျခင္းမ်ဳိးကို ေကာင္းစြာ ဆိုလိုသူသည္ အရိယာတို႔၏ ေနျခင္းဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ျမတ္ေသာ ေနျခင္းဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ျမတ္စြာဘုရား၏ ေနျခင္းဟူ၍လည္းေကာင္း ဆိုရာ၏။

- ထိုေနျခင္းမ်ဳိးကို ေကာင္းစြာ ဆိုလိုသူသည္ အာနာပါနႆတိသမာဓိကို အရိယာတို႔၏ ေနျခင္းဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ျမတ္ေသာ ေနျခင္းဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ျမတ္စြာဘုရား၏ ေနျခင္းဟူ၍လည္းေကာင္း ဆိုရာ၏။
.......................................................

- ရဟန္းတို႔၊ က်င့္ဆဲ 'ေသကၡ'ျဖစ္ကုန္ေသာ အရဟတၱဖိုလ္သို႔ မေရာက္ေသးကုန္ေသာ အတုမရွိေသာေယာဂ၏ ကုန္ရာ (နိဗၺာန္) ကို ေတာင့္တ၍ ေနကုန္ေသာ ရဟန္းတို႔အား အာနာပါနႆတိသမာဓိကို ပြါးမ်ားအပ္ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ျပဳလုပ္အပ္သည္ရွိေသာ္ အာသဝကုန္ျခင္းငွါ ျဖစ္၏။

- ရဟန္းတို႔၊ ပူေဇာ္အထူးကို ခံထိုက္ကုန္ေသာ၊ အာသဝကုန္ၿပီးကုန္ေသာ (မဂ္အက်င့္ကို) က်င့္သံုးၿပီးကုန္ေသာ၊ မဂ္ကိစၥကို ၿပဳၿပီးကုန္ေသာ၊ ခႏၶာဝန္ကို ခ်ၿပီးကုန္ေသာ၊ မိမိအက်ဳိး (အရဟတၱဖိုလ္) သို႔ ေရာက္ၿပီးကုန္ေသာ၊ ဘဝသံေယာဇဥ္ ကုန္ၿပီးကုန္ေသာ၊ ေကာင္းစြာသိ၍ လြတ္ေျမာက္ၿပီးကုန္ေသာ ရဟန္းတို႔အား အာနာပါနႆတိသမာဓိကို ပြါးမ်ားအပ္ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ျပဳလုပ္အပ္သည္ရွိေသာ္ မ်က္ေမွာက္ဘဝ၌့ ခ်မ္းသာစြာ ေနျခင္းငွါလည္းေကာင္း၊ ေအာက္ေမ့မႈ 'သတိ' ဆင္ျခင္ဉာဏ္ 'သမၸဇဥ္'ႏွင့္ျပည့္စံုျခင္းငွါလည္းေကာင္း ျဖစ္၏။
........................................................

- ရဟန္းတို႔ အၾကင္ေနျခင္းမ်ဳိးကို ေကာင္းစြာ ဆိုလိုသူသည္ အရိယာတို႔၏ ေနျခင္းဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ျမတ္ေသာ ေနျခင္းဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ျမတ္စြာဘုရား၏ ေနျခင္းဟူ၍လည္းေကာင္း ဆိုရာ၏။

- ထိုေနျခင္းမ်ဳိးကို ေကာင္းစြာ ဆိုလိုသူသည္ အာနာပါနႆတိသမာဓိကို အရိယာတို႔၏ ေနျခင္းဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ျမတ္ေသာ ေနျခင္းဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ျမတ္စြာဘုရား၏ ေနျခင္းဟူ၍လည္းေကာင္း ဆိုရာ၏ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

{သံယုတၱနိကာယ္၊ မဟာဝဂၢသံယုတ္၊ အာနာပါနသံယုတ္၊ ဒုတိယဝဂ္၊ ဣစၦာနဂၤလသုတ္}

"မီးေလာင္ျပင္မွ ထုတ္ေဆာင္ပါ"

"မီးေလာင္ျပင္မွ ထုတ္ေဆာင္ပါ"

အကြၽႏု္ပ္သည္ ဤသို႔ ၾကားနာခဲ့ရပါသည္-
အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာဝတၳိျပည္ အနာထပိဏ္သူေဌး၏ အရံျဖစ္ေသာ ေဇတဝန္ေက်ာင္း၌ (သီတင္းသံုး) ေနေတာ္မူ၏၊

ထိုအခါ နတ္သား တစ္ေယာက္သည္ အလြန္ႏွစ္သက္ဖြယ္ေသာ အဆင္းရွိသည္ျဖစ္၍ ညဥ့္ဦးယံလြန္ၿပီးေသာ (သန္းေခါင္ယံ) အခ်ိန္၌ ေဇတဝန္တစ္ေက်ာင္းလံုးကို ထြန္းလင္းေစလ်က္ ျမတ္စြာဘုရား အထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ျမတ္စြာဘုရားကို ရွိခိုးၿပီးလွ်င္ တစ္ခုေသာ အရပ္၌ ရပ္တည္ၿပီးေသာ္ ျမတ္စြာဘုရား၏ ထံေတာ္ပါး၌ ဤဂါထာတို႔ကို ေလွ်ာက္၏-
...........................................................................

- မီးေလာင္ေသာ အိမ္၌ အၾကင္အိုးခြက္ကို ထုတ္ေဆာင္၏၊ ထိုအိုးခြက္သည္ ထိုထုတ္ေဆာင္ေသာ သူ၏ အက်ဳိးငွါ ျဖစ္သကဲ့သို႔၊

- ထိုမီးေလာင္ေသာ အိမ္၌ အၾကင္ အိုးခြက္ကို မထုတ္ေဆာင္၊ (ထိုအိုးခြက္သည္) မီးေလာင္ခံရသကဲ့သို႔-

- ထို႔အတူ ေလာကသည္ အိုျခင္းျဖင့္လည္းေကာင္း ၊ ေသျခင္းျဖင့္လည္းေကာင္း တေျပာင္ေျပာင္ ေတာက္ေလာင္ေန၏၊

- ထိုေတာက္ေလာင္ေနေသာ ေလာကထဲမွ ေပးလွဴျခင္းျဖင့္ ထုတ္ေဆာင္ရ၏၊

- ေပးလွဴအပ္ေသာ ဒါနသည္ ေကာင္းစြာ ထုတ္ ေဆာင္ထားၿပီး (ဥစၥာ) မည္၏။
...........................................................................

- ေပးလွဴမႈသည္ ခ်မ္းသာေသာ အက်ဳိးရွိ၏၊
- မေပးလွဴမႈသည္ ခ်မ္းသာေသာ အက်ဳိးမရွိ။

- ထိုမေပးလွဴဘဲ ထားေသာ ဥစၥာကို ခိုးသူတို႔သည္လည္းေကာင္း၊ မင္းတို႔သည္လည္းေကာင္း ေဆာင္ယူႏိုင္ ကုန္၏၊ မီးေလာင္တတ္၏၊ ပ်က္စီးတတ္၏။ ထို႔ေနာက္ ေသဆံုးသျဖင့္ မိမိ သိမ္းဆည္းေသာ ဥစၥာႏွင့္တကြ မိမိကိုယ္ကို စြန္႔ရ၏၊

- ပညာရွိသည္ ဤသေဘာကို သိ၍ သံုးလည္း သံုးေဆာင္ရာ၏၊
ေပးလွဴလည္း ေပးလွဴရာ၏။

- ေပးလွဴၿပီး၍လည္းေကာင္း၊ သံုးေဆာင္ၿပီး၍လည္းေကာင္း အလွဴ၏ အာႏုေဘာ္အေလ်ာက္ အကဲ့ရဲ႕ မခံရဘဲ နတ္ျပည္သို႔ ေရာက္ရ၏''ဟု (ေလွ်ာက္၏)။

{သံယုတၱနိကာယ္၊ သဂါထာဝဂၢသံယုတ္ပါဠိေတာ္၊ ေဒဝတာသံယုတ္၊ အာဒိတၱဝဂ္၊ အာဒိတၱသုတ္}

.ေလးစားတန္ဖိုးထားၾကမယ္ဆိုရင္

ဂုဏ္.ပကာသနေတြ ဖယ္လိုက္ရင္..လူလူခ်င္းအတူတူပါဘဲ..ဘာလို ့မာန္မာန တက္ေနၾကမွာလဲ.ဘာလို ့ၿပိဳင္ေနၾကမွာလဲ... ဂါရဝ ဆိုတာက တစ္ဖက္သားအေပၚ ေလးစားလာတဲ့သေဘာ၊ နိဝါတ ဆိုတာ မိမိကိုယ္ကို ႏွိမ့္ခ်တဲ့သေဘာ၊ က်ိဳးႏြံလာတဲ့သေဘာေပါ့။

ဆရာနဲ ့တပည့္....မိဘနဲ ့သားသၼီး..သူငယ္ခ်င္း.အခ်င္းခ်င္း..မိတ္ေဆြ အခ်င္းခ်င္း..ခ်စ္သူသၼီးရီးစား.အခ်င္းခ်င္းေတြမွာ..အေၿပာအဆို အမူအရာ.အေနအထိုင္.ဆက္ဆံတဲ ့ေနရာမွာ ဒီလိုဘဲ..တစ္ေယာက္နဲ ့တစ္ေယာက္.ေလးစားၾကမယ္.အေလးထားမယ္..တန္ဖိုးထားမယ္..ရိုရိုေသေသ ဆက္ဆံၾကမယ္..ဆိုရင္..အင္မတန္မွေကာင္းၾကမွာပါ..ဆရာက.မာန္မာနဲ ဆိုရင္..အၾကီးတန္လြန္းလွပါတယ္...ဒီလိုပါဘဲ..တပည့္ရဲ မာန္မာန နဲ ့.ေနမယ္ဆိုရင္..မေအးခ်မ္းနိုင္ပါဘူး.အဆင္မေၿပနိုင္ပါဘူး....မိဘနဲ သားသၼီးလဲ .ဒီအတိုင္းပါဘဲ....ခ်စ္သူသၼီးရီးစားေတြလဲ..ဒီအတိုင္ပါဘဲ...သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ..ဒီအတိုင္းပါဘဲ...တစ္ေယာက္နဲ တစ္ေယာက္ေလးစားမႈ ့.သိခံခြင့္ လြတ္မႈ ့..စာာနာသနားညွာတာမႈ ့..ေလးစားတန္ဖိုးထားၾကမယ္ဆိုရင္...ေလာကၾကီးက ေအးခ်မ္းေနမွာပါ..

အဘိဝါဒန သီလိႆ ၊ နိစၥံ ဝုၯာပစာယိေနာ ။

စတၱာေရာ ဓမၼာ ဝၯႏိ ၱ ၊ အာယု ဝေဏၰာ သုခံ ဗလံ”

အဘိဝါဒန သီလိႆ - ႐ွိခိုးထိုက္သူကို ႐ုိသစြာ ႐ွိခိုးေလ႔႐ွိေသာ၊ နိစၥံ - အၿမဲမျပတ္၊ ဝုၯာပစာယိေနာ- မိမိထက္ အသက္ ၊ဂုဏ္အားျဖင္႔ ႀကီးသူကို ႐ုိေသေလ႔႐ွိေသာ ပုဂၢဳိလ္အား ၊အာယု -အသက္႐ွည္ျခင္းသည္လည္းေကာင္း ၊ ဝေဏၰာ- အဆင္းလွျခင္းသည္လည္းေကာင္း၊ သုခံ - ကိုယ္စိတ္ခ်မ္းသာျခင္းသည္ လည္းေကာင္း ၊ ဗလံ - ကိုယ္အားဉာဏ္အား ႀကီးျခင္းသည္လည္းေကာင္း ၊ စတၱာေရာ -ေလးပါးကုန္ေသာ ၊ ဓမၼာ -အက်ဳိးတရားတို႔သည္ ၊ ဝၯႏိ ၱ - တစ္ေန႔တျခား တိုးပြားကုန္၏ ။’ တဲ့ဗ်။ ေတာင္းပန္တယ္ ဆိုမွေတာ့ ကန္ေတာ့ၾကေတာ့ တာပဲ၊ အရိုအေသ ေပးၾကေတာ့တာပဲ ..

......

၉။ လူအခ်င္းခ်င္း၊ လွည့္ပတ္ျခင္း၊ ကင္းရွင္းၾကပါေစ။

၁၀။ အထင္ေသးျခင္း၊ အခ်င္းခ်င္း၊ ကင္းရွင္းၾကပါေစ။

၁၁။ ဆင္းရဲလုိျခင္း၊ အခ်င္းခ်င္း၊ ကင္းရွင္းၾကပါေစ။

အားလံုးဘဲ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ေလးစားခ်စ္ခင္ တန္ဖိုး ထားနိုင္ၾကမယ္ဆိုရင္.ခ်မ္းေၿမ ့ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ ့..မိသားစု.ဆရာ.တပည္ ့..ညီအကို ေမာင္ႏွမ..သူငယ္ခ်င္း..မိတ္ေဆြ..ေတြ ၿဖစ္နိုင္.ထားနိုင္..ပိုင္ဆိုင္နိုင္ၾကပါေစ.....လို..

ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္....

kozaw ta { Dhamma Mee Ein }

"အမ်က္ေဒါသကို ျဖတ္ေတာက္ေသာ္

"အမ်က္ေဒါသကို ျဖတ္ေတာက္ေသာ္.."

သာဝတၳိနိဒါန္း။ ထိုအခါ မာဃနတ္သားသည္ ညဥ့္ဦးယံကုန္ၿပီးေသာ (သန္းေခါင္ယံ) အခ်ိန္၌ အလြန္ႏွစ္သက္ဖြယ္ေသာ အဆင္းရွိသည္ ျဖစ္၍ ေဇတဝန္တစ္ေက်ာင္းလံုးကို ထြန္းလင္းေစလ်က္ ျမတ္စြာဘုရားထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ႐ိုေသစြာ ရွိခိုးၿပီးလွ်င္ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ရပ္တည္ၿပီးေသာ္ ျမတ္စြာဘုရားအား ဂါထာတို႔ျဖင့္ ေလွ်ာက္၏-

အသွ်င္ေဂါတမ အဘယ္အရာကို ျဖတ္ေတာက္သည္ ရွိေသာ္ ခ်မ္းသာစြာ ေနရပါ သနည္း၊ အဘယ္အရာကို ျဖတ္ေတာက္သည္ ရွိေသာ္ မစိုးရိမ္ရပါသနည္း၊ အဘယ္ မည္ေသာ တစ္ခုေသာ တရားအား ျဖတ္ေတာက္ျခင္းကို ႏွစ္သက္ပါသနည္း။
.......................................................

- "သိၾကားမင္း အမ်က္ေဒါသကို ျဖတ္ေတာက္သည္ ရွိေသာ္ ခ်မ္းသာစြာ ေနရ၏။

- အမ်က္ေဒါသကို ျဖတ္ေတာက္သည္ ရွိေသာ္ မစိုးရိမ္ရ။

- အဆိပ္လွ်င္ အရင္းအျမစ္ ရွိေသာ၊ ခ်ဳိၿမိန္ျခင္းလွ်င္ အဖ်ားရွိေသာ အမ်က္ေဒါသအား ျဖတ္ေတာက္ျခင္းကို အရိယာတို႔သည္ ခ်ီးမြမ္းကုန္၏။

- ထိုအမ်က္ေဒါသကိုပင္လွ်င္ ျဖတ္ေတာက္သည္ ရွိေသာ္ မစိုးရိမ္ရ" ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

[သံယုတၱနိကာယ္၊ သဂါထာဝဂၢသံယုတ္၊ ေဒဝပုတၱသံယုတ္၊ မာဃသုတ္]

"အာဠဝကဘီလူး၏ အေမးမ်ားႏွင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏အေျဖမ်ား"

"အာဠဝကဘီလူး၏ အေမးမ်ားႏွင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏အေျဖမ်ား"

အကြၽႏု္ပ္သည္ ဤသို႔ ၾကားနာခဲ့ရပါသည္- အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ အာဠဝီျပည္ အာဠဝကဘီလူး၏ ဗိမာန္၌ ေနေတာ္မူ၏၊

ထိုအခါ အာဠဝကဘီလူးသည္ ျမတ္စြာဘုရားထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ လ်က္ ျမတ္စြာဘုရားအား ''ရဟန္း ထြက္ေလာ့''ဟု ဤစကားကို ဆို၏၊ ''ဘီလူး ေကာင္းၿပီ''ဟု ျမတ္စြာဘုရားသည္ ထြက္ေတာ္မူ၏။

''ရဟန္း ဝင္ေလာ့''ဟု ဆို၏၊ ''ဘီလူး ေကာင္းၿပီ''ဟု ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဝင္ေတာ္မူ၏၊ ဤနည္းအတိုင္း သံုးႀကိမ္တိုင္တိုင္ ''ထြက္ေလာ့ ဝင္ေလာ့''ဟု အာဠဝကဘီလူးက ဆို၏၊ ျမတ္စြာဘုရားသည္ သံုးႀကိမ္တိုင္တိုင္ ''ထြက္ခ်ည္ ဝင္ခ်ည္'' ျပဳေတာ္မူ၏၊

ေလးႀကိမ္ေျမာက္ကား အာဠဝက ဘီလူးသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ''ရဟန္း ထြက္ေလာ့''ဟု ဤစကားကို ဆို၏၊ ''ဘီလူး ငါသည္ မထြက္ ေတာ့အ့ံ၊ သင့္အား ျပဳဖြယ္ကိစၥ ရွိအံ့၊ ျပဳဖြယ္ကိစၥကိုသာ ျပဳေလာ့''ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏၊

ရဟန္း သင့္အား ျပႆနာကို ေမးအံ့၊ ငါ့အား အကယ္၍ မေျဖႏိုင္ခဲ့အံ့၊ သင္၏ စိတ္ကိုေသာ္လည္း ပ်ံ႕လြင့္ေစအံ့၊ သင္၏ ႏွလံုးကိုေသာ္လည္း ခြဲအံ့၊ ေျခတို႔၌ ကိုင္၍ ဂဂၤါျမစ္ တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ေသာ္လည္း ပစ္လိုက္အံ့ဟု (ဆို၏)။

''ဘီလူး နတ္ မာရ္နတ္ ျဗဟၼာႏွင့္ တကြေသာ နတ္ေလာကႏွင့္ သမဏ ျဗာဟၼဏ မင္းမ်ား လူမ်ားႏွင့္ တကြေသာ လူ႕ေလာက၌ ငါဘုရား၏ စိတ္ကိုမူလည္း ပ်ံ႕လြင့္ေစႏိုင္ေသာ ႏွလံုးကိုမူလည္း ခြဲေစႏိုင္ေသာ ေျခတို႔၌မူလည္း ကိုင္၍ ဂဂၤါျမစ္တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ ပစ္ႏိုင္ေသာ သူကို စင္စစ္ ငါ မျမင္၊ ဘီလူး သို႔ေသာ္လည္း သင္ အကယ္၍ အလိုရွိသည္ ျဖစ္အံ့၊ ေမးေလာ့''ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။
................................................................

''ဤေလာက၌ ေယာက်္ား၏ ျမတ္ေသာဥစၥာကား အဘယ္နည္း၊ ေကာင္းစြာ ေလ့က်က္အပ္ေသာ အဘယ္တရားသည္ ခ်မ္းသာကို ရြက္ေဆာင္တတ္သနည္း၊ အရသာတို႔တြင္ အဘယ္အရသာသည္ စင္စစ္ အေကာင္းျမတ္ဆံုးေသာ အရသာျဖစ္ သနည္း၊ အဘယ္မည္ေသာ အသက္ေမြးျခင္းကို ျမတ္ေသာ အသက္ေမြးျခင္းဟူ၍ ဆိုကုန္သနည္း''ဟု (ေမး၏)။

- ''ဘီလူး ဤေလာက၌ ေယာက်္ား၏ ျမတ္ေသာဥစၥာကား ယံုၾကည္မႈ 'သဒၶါ'တရား တည္း။

- ေကာင္းစြာ ေလ့က်က္အပ္ေသာ (ဆယ္ပါးေသာ ကုသိုလ္ကမၼပထ) တရား သည္ ခ်မ္းသာကို ရြက္ေဆာင္တတ္၏။

- အရသာတို႔တြင္ (နိဗၺာန္ဟူေသာ) ပရမတၳ သစၥာႏွင့္ ဝစီသစၥာသည္ စင္စစ္ အေကာင္းျမတ္ဆံုးေသာ အရသာတည္း။

- ပညာျဖင့္ အသက္ေမြးျခင္းကို ျမတ္ေသာ အသက္ေမြးျခင္းဟူ၍ ဆိုကုန္၏''ဟု (ေျဖေတာ္မူ၏)။
....................................................................

''အဘယ္မည္ေသာ တရားျဖင့္ သံသရာအလ်ဥ္ 'ၾသဃ'ကို ကူးေျမာက္သနည္း၊ အဘယ္မည္ေသာ တရားျဖင့္ သံသရာသမုဒၵရာကို ကူးေျမာက္သနည္း၊ အဘယ္ မည္ေသာ တရားျဖင့္ ကာမဂုဏ္ဆင္းရဲကို လြန္ေျမာက္သနည္း၊ အဘယ္မည္ေသာ တရားျဖင့္ စင္ၾကယ္သနည္း''ဟု (ေမး၏)။

- ''ဘီလူး ယံုၾကည္မႈ 'သဒၶါ'တရားျဖင့္ သံသရာအလ်ဥ္ကို ကူးေျမာက္၏၊

- မေမ့ မေလ်ာ့မႈ 'အပၸမာဒ'တရားျဖင့္ သံသရာသမုဒၵရာကို ကူးေျမာက္၏၊

- အားထုတ္မႈ 'ဝီရိယ'ျဖင့္ ဆင္းရဲကို လြန္ေျမာက္၏၊

- ပညာျဖင့္ စင္ၾကယ္၏''ဟု (ေျဖေတာ္မူ၏)။
.....................................................................

''အဘယ္သို႔ေသာ သူသည္ ပညာကို ရသနည္း၊ အဘယ္သို႔ေသာ သူသည္ ဥစၥာကို ရသနည္း၊ အဘယ္တရားျဖင့္ ေက်ာ္ေစာျခင္းသို႔ ေရာက္သနည္း၊ အဘယ္ သူသည္ အေဆြခင္ပြန္းတို႔ကို ရသနည္း၊ အဘယ္သူသည္ ဤေလာကမွ တမလြန္ ေလာကသို႔ ေရာက္၍ မစိုးရိမ္ရသနည္း''ဟု (ေမး၏)။

- ''ဘီလူး မေမ့ေလ်ာ့ေသာ ပညာရွိေသာ သူသည္ နိဗၺာန္သို႔ ေရာက္ျခင္းငွါ ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္တို႔၏ တရားကို ယံုၾကည္စြာ နာသည္ျဖစ္၍ ပညာကို ရ၏၊

- သင့္ေလ်ာ္ ေလ်ာက္ပတ္ေသာ အမႈကို ျပဳေလ့ရွိေသာ (ဝီရိယဟူေသာ) ဝန္ရွိေသာ ထႂကြလုံ႔လ ရွိေသာ သူသည္ ဥစၥာကို ရ၏၊

- မွန္ေသာ စကားျဖင့္ ေက်ာ္ေစာျခင္းသို႔ ေရာက္၏၊ ေပးကမ္းေသာ သူသည္ အေဆြခင္ပြန္းတို႔ကို ရ၏၊

ဤဆိုလတၱံ႕ေသာ အေၾကာင္း ေၾကာင့္ ဤေလာကမွ တမလြန္ေလာကသို႔ ေရာက္၍ မစိုးရိမ္ရ။

- ယံုၾကည္မႈ 'သဒၶါ'တရားရွိေသာ အိမ္ေထာင္မႈကို ရွာမွီးေလ့ရွိေသာ အၾကင္သူအား မွန္ကန္မႈ 'သစၥာ'၊ ပညာရေၾကာင္း 'ဒမၼ'၊ အားထုတ္မႈ 'ဓိတိ'၊ စြန္႔ၾကဲမႈ 'စာဂ' ဤ တရားေလးပါးတို႔သည္ အကယ္၍ ရွိကုန္အံ့၊ ထိုသူသည္ စင္စစ္ တမလြန္ဘဝသို႔ ေရာက္၍ မစိုးရိမ္ရ။

- ဘီလူး ဤေလာက၌ မွန္ကန္မႈ 'သစၥာ' ထက္လည္းေကာင္း၊ ပညာရေၾကာင္း 'ဒမၼ' ထက္လည္းေကာင္း၊ စြန္႔ၾကဲမႈ 'စာဂ'ထက္လည္းေကာင္း၊ အားထုတ္မႈ 'ဓိတိ'ထက္လည္းေကာင္း လြန္ကဲေသာတရားသည္ အကယ္၍ ရွိသည္ ျဖစ္အံ့။ ငါ တိုက္တြန္း၏၊ အျခားေသာ မ်ားစြာေသာ သမဏျဗာဟၼဏတို႔ကို ေမးေလဦးေလာ့''ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။
.......................................................................

''ျမတ္စြာဘုရား တမလြန္ဘဝ၌ ျဖစ္ေသာ အေၾကာင္းတရားကို အကြၽႏု္ပ္သည္ ယေန႔ သိရပါ၏၊ ယခုအခါ၌ အဘယ္အေၾကာင္းေၾကာင့္ မ်ားစြာေသာ သမဏ ျဗာဟၼဏတို႔ကို ေမးရပါေတာ့အံ့နည္း။

ျမတ္စြာဘုရားသည္ အကြၽႏု္ပ္၏အက်ဳိးငွါသာ အာဠဝီၿမိဳ႕ေတာ္သို႔ သီတင္းသံုးရန္ ႂကြလာေတာ္မူေပစြတကား၊ အၾကင္ပုဂၢိဳလ္၌ ေပးလွဴအပ္ေသာ အလွဴသည္ ႀကီးေသာ အက်ဳိး ရွိ၏၊ (ထိုအလွဴခံပုဂၢိဳလ္ကို) ယေန႔ အကြၽႏု္ပ္ သိရပါ၏။

ထိုအကြၽႏု္ပ္သည္ ျမတ္စြာဘုရားကို ရွိခိုးလ်က္လည္းေကာင္း၊ တရားေတာ္၏ ေကာင္းေသာ တရား၏ အျဖစ္ကို (ခ်ီးမြမ္းလ်က္လည္းေကာင္း) တစ္ရြာမွ တစ္ရြာ တစ္ျပည္မွ တစ္ျပည္သို႔ လွည့္လည္ပါအံ့''ဟု (ေလွ်ာက္၏)။

[သံယုတၱနိကာယ္၊ သဂါထာဝဂၢသံယုတ္ပါဠိေတာ္၊ ယကၡသံယုတ္၊ အာဠဝကသုတ္]

"ဆင္းရဲကို မိမိကိုယ္တိုင္ျပဳသေလာ၊ သူတပါးျပဳသေလာ၊ အေၾကာင္းမဲ့ျဖစ္သေလာ"

"ဆင္းရဲကို မိမိကိုယ္တိုင္ျပဳသေလာ၊ သူတပါးျပဳသေလာ၊ အေၾကာင္းမဲ့ျဖစ္သေလာ"

အကြၽႏု္ပ္သည္ ဤသို႔ ၾကားနာခဲ့ရပါသည္- အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္ ရွဥ့္နက္တို႔ကို အစာေကြၽး၍ ေမြးရာျဖစ္ေသာ ေဝဠဳဝန္ေက်ာင္း၌ (သီတင္းသံုး) ေနေတာ္မူ၏၊ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ နံနက္အခါ၌ သကၤန္းကို ျပင္ဝတ္၍ သပိတ္သကၤန္းကို ယူၿပီးလွ်င္ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္သို႔ ဆြမ္းခံဝင္ေတာ္မူ၏။

အေစလကႆပသည္ ႂကြလာေသာ ျမတ္စြာဘုရားကို အေဝးမွ ျမင္ေလလွ်င္ ျမတ္စြာဘုရားထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ အတူ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ႏႈတ္ဆက္ေျပာဆို၏၊ ဝမ္းေျမာက္ ဖြယ္ အမွတ္ရဖြယ္ စကားကို ေျပာဆိုၿပီးဆံုး ေစၿပီးလွ်င္ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ရပ္တည္ၿပီးေသာ္ ''အသွ်င္ ေဂါတမသည္ အကြၽႏု္ပ္တို႔၏ အေမးကို ေျဖၾကားျခင္းငွါ ခြင့္ျပဳခဲ့ပါမူ အကြၽႏု္ပ္တို႔သည္ အသွ်င္ေဂါတမအား တစ္စံုတစ္ခုေသာ အေၾကာင္းအရာကို ေမးလိုပါကုန္၏''ဟု ေလွ်ာက္၏။ ကႆပ ေမးခ်ိန္ မဟုတ္ေသး၊ ရြာတြင္းသို႔ ဝင္ဆဲ ျဖစ္ကုန္၏ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္လည္း အေစလကႆပသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ''အသွ်င္ေဂါတမသည္ အကြၽႏု္ပ္တို႔၏ အေမးကို ေျဖ ၾကားျခင္းငွါ ခြင့္ျပဳခဲ့ပါမူ အကြၽႏု္ပ္တို႔သည္ အသွ်င္ေဂါတမအား တစ္စံုတစ္ခုေသာ အေၾကာင္းအရာကို ေမး လိုပါကုန္၏''ဟု ေလွ်ာက္၏။ ကႆပ ေမးခ်ိန္ မဟုတ္ေသး၊ ရြာတြင္းသို႔ ဝင္ဆဲ ျဖစ္ကုန္၏ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)၊ သံုးႀကိမ္ေျမာက္လည္း အေစလကႆပသည္။ပ။ ရြာတြင္းသို႔ ဝင္ဆဲ ျဖစ္ကုန္၏ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)၊ ဤသို႔ မိန္႔ေတာ္မူသည္ရွိေသာ္ အေစလကႆပသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ''အကြၽႏု္ပ္တို႔သည္ အသွ်င္ေဂါတမကို မ်ားစြာ မေမးလိုပါကုန္''ဟု ေလွ်ာက္၏၊ ကႆပ ေမးလိုေသာ အေၾကာင္းအရာကို ေမးေလာ့ဟု ခြင့္ျပဳေတာ္မူ၏။
...................................................................

- အသွ်င္ေဂါတမ အသို႔ပါနည္း၊ ဆင္းရဲကို ကိုယ္တိုင္ ျပဳအပ္ပါသေလာ၊
+ ''ကႆပ ဤသို႔ မဆို လင့္''ဟု ျမတ္စြာဘုရား မိန္႔ေတာ္မူ၏။

- အသွ်င္ေဂါတမ အသို႔ပါနည္း၊ ဆင္းရဲကို သူတစ္ပါး ျပဳအပ္ပါသ ေလာ၊ +''ကႆပ ဤသို႔ မဆိုလင့္''ဟု ျမတ္စြာဘုရား မိန္႔ေတာ္မူ၏။

- အသွ်င္ေဂါတမ အသို႔ပါနည္း၊ ဆင္းရဲကို ကိုယ္တိုင္လည္း ျပဳအပ္၊ သူတစ္ပါးလည္း ျပဳအပ္ပါသေလာဟု ေမးေလွ်ာက္ျပန္၏။
+''ကႆပ ဤသို႔ မဆိုလင့္''ဟု ျမတ္စြာဘုရား မိန္႔ေတာ္မူ၏။

- အသွ်င္ေဂါတမ အသို႔ပါနည္း၊ ဆင္းရဲသည္ ကိုယ္တိုင္ ျပဳအပ္သည္လည္း မဟုတ္၊ သူတစ္ပါး ျပဳအပ္သည္လည္း မဟုတ္၊ အေၾကာင္းမဲ့ ျဖစ္ပါသေလာ။ + ''ကႆပ ဤသို႔ မဆိုလင့္''ဟု ျမတ္စြာဘုရား မိန္႔ေတာ္မူ၏။

- အသွ်င္ေဂါတမ အသို႔ပါနည္း၊ ဆင္းရဲသည္ မရွိပါသ ေလာ။
+ ကႆပ ဆင္းရဲ မရွိသည္ မဟုတ္၊ ကႆပ ဆင္းရဲ ရွိသည္သာတည္း။

- သို႔ျဖစ္လွ်င္ အသွ်င္ ေဂါတမသည္ ဆင္းရဲကို မသိ မျမင္ပါသေလာ။
+ ကႆပ ငါသည္ ဆင္းရဲကို မသိ မျမင္သည္ မဟုတ္၊ ကႆပ ငါသည္ ဆင္းရဲကို သိ၏၊ ဆင္းရဲကို ျမင္၏။
.......................................................................

''အသွ်င္ေဂါတမ အသို႔ပါနည္း၊ ဆင္းရဲကို ကိုယ္တိုင္ ျပဳအပ္ပါသေလာ''ဟု ဤသို႔ ေမးသည္ရွိေသာ္ ''ကႆပ ဤသို႔ မဆိုလင့္''ဟု ဆိုဘိ၏၊ ''အသွ်င္ေဂါတမ ဆင္းရဲကို သူတစ္ပါး ျပဳအပ္ပါသေလာ''ဟု ေမးသည္ရွိေသာ္ ''ကႆပ ဤသို႔ မဆိုလင့္''ဟု ဆိုဘိ၏၊ ''အသွ်င္ေဂါတမ ဆင္းရဲကို ကိုယ္တိုင္လည္း့ျပဳအပ္၊ သူတစ္ပါးလည္း ျပဳအပ္ပါသေလာ''ဟု ဤသို႔ ေမးသည္ရွိေသာ္ ''ကႆပ ဤသို႔ မဆိုလင့္''ဟု ဆိုဘိ၏၊ ''အသွ်င္ေဂါတမ ဆင္းရဲသည္ ကိုယ္တိုင္လည္း ျပဳအပ္သည္ မဟုတ္၊ သူတစ္ပါးလည္း ျပဳအပ္ သည္ မဟုတ္၊ အေၾကာင္းမဲ့ ျဖစ္ပါသေလာ''ဟု ဤသို႔ ေမးသည္ရွိေသာ္ ''ကႆပ ဤသို႔ မဆိုလင့္''ဟု ဆိုဘိ၏၊ ''အသွ်င္ေဂါတမ ဆင္းရဲဟူသည္ မရွိပါသေလာ''ဟု ဤသို႔ ေမးသည္ရွိေသာ္ ''ကႆပ ဆင္းရဲ သည္ မရွိသည္ မဟုတ္၊ ကႆပ ဆင္းရဲသည္ ရွိသည္သာတည္း''ဟု ဆိုဘိ၏၊ သို႔ျဖစ္လွ်င္ ''အသွ်င္ ေဂါတမသည္ ဆင္းရဲကို မသိ မျမင္ပါသေလာ''ဟု ဤသို႔ ေမးသည္ရွိေသာ္ ''ကႆပ ငါသည္ ဆင္းရဲကို မသိ မျမင္သည္ မဟုတ္၊ ကႆပ ငါသည္ ဆင္းရဲကို သိ၏၊ ဆင္းရဲကို ျမင္၏''ဟု ဆိုဘိ၏။
.......................................................................
အသွ်င္ ဘုရား၊ ျမတ္စြာဘုရားသည္ အကြၽႏု္ပ္အား ဆင္းရဲကို ေျပာၾကားေတာ္မူပါေလာ့၊ အသွ်င္ဘုရား၊ ျမတ္စြာဘုရားသည္ အကြၽႏု္ပ္အား ဆင္းရဲကို ေဟာၾကားေတာ္မူပါေလာ့ဟု (ေလွ်ာက္၏)။

+ ကႆပ ''ထိုသူသည္ ျပဳ၏၊ ထိုသူသည္ ခံစား၏''ဟူ၍ အစကပင္ ရွိခဲ့ေသာ္ ''ဆင္းရဲကို ကိုယ္တိုင္ ျပဳအပ္၏''ဟူ၍ ဆိုေသာ သူသည္ သႆတအယူသို႔ ေရာက္၏။

+ ''ကႆပ သူတစ္ပါး ျပဳ၏၊ သူတစ္ပါး ခံစား၏''ဟု အစကပင္ ရွိခဲ့ေသာ္ ေဝဒနာ ႏွိပ္စက္စဥ္ ''ဆင္းရဲကို သူတစ္ပါး ျပဳအပ္၏''ဟူ၍ ဆိုေသာ သူသည္ ဥေစၧဒဒိ႒ိသို႔ ေရာက္၏။

+ ကႆပ ထိုႏွစ္ပါးေသာ အစြန္းတို႔ကို မကပ္ေရာက္မူ၍ အလယ္ အလတ္အားျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရား တရားေဟာေတာ္မူ၏၊

မသိမႈ 'အဝိဇၨာ' အေၾကာင္းခံေၾကာင့္ ျပဳစီရင္မႈ 'သခၤါရ'တို႔ ျဖစ္ကုန္၏၊ ျပဳစီရင္မႈ 'သခၤါရ' အေၾကာင္းခံေၾကာင့္ သိမႈ 'ဝိညာဏ္' ျဖစ္ရ၏၊ သိမႈ 'ဝိညာဏ္' အေၾကာင္းခံေၾကာင့္ နာမ္႐ုပ္ ျဖစ္ရ၏၊ နာမ္႐ုပ္ အေၾကာင္းခံ ေၾကာင့္ တည္ရာ 'အာယတန'ေျခာက္ပါး ျဖစ္ရ၏၊ အာယတနေျခာက္ပါး အေၾကာင္းခံေၾကာင့္ ေတြ႕ထိမႈ 'ဖႆ' ျဖစ္ရ၏၊ ေတြ႕ထိမႈ 'ဖႆ' အေၾကာင္းခံေၾကာင့္ ခံစားမႈ 'ေဝဒနာ' ျဖစ္ရ၏၊

ခံစားမႈ 'ေဝဒနာ' အ ေၾကာင္းခံေၾကာင့္ တပ္မက္မႈ 'တဏွာ' ျဖစ္ရ၏၊ တပ္မက္မႈ 'တဏွာ' အေၾကာင္းခံေၾကာင့္ ျပင္းစြာ စဲြလမ္းမႈ 'ဥပါဒါန္' ျဖစ္ရ၏၊ ျပင္းစြာ စဲြလမ္းမႈ 'ဥပါဒါန္' အေၾကာင္းခံေၾကာင့္ ဘဝ ျဖစ္ရ၏၊ ဘဝအေၾကာင္းခံေၾကာင့္ ပဋိသေႏၶေနမႈ 'ဇာတိ' ျဖစ္ရ၏၊

ဇာတိ အေၾကာင္းခံေၾကာင့္ အိုမႈ 'ဇရာ'၊ ေသမႈ 'မရဏ'၊ စိုးရိမ္မႈ 'ေသာက'၊ ငိုေႂကြးမႈ 'ပရိေဒဝ'၊ ဆင္းရဲမႈ 'ဒုကၡ'၊ ႏွလံုးမသာမႈ 'ေဒါမနႆ'၊ ျပင္းစြာ ပင္ပန္းမႈ 'ဥပါယာသ'တို႔ ျဖစ္ၾကရ ကုန္၏။ ဤသို႔လွ်င္ အလံုးစံုေသာ ထိုဆင္းရဲအစု ျဖစ္ပြား၏။

မသိမႈ 'အဝိဇၨာ'၏သာလွ်င္ (အရဟတၱမဂ္ျဖင့္) အႂကြင္းမဲ့ ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ ျပဳစီရင္မႈ 'သခၤါရ' ခ်ဳပ္ရ၏၊ ျပဳစီရင္မႈ 'သခၤါရ' ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ သိမႈ 'ဝိညာဏ္' ခ်ဳပ္ရ၏၊ သိမႈ 'ဝိညာဏ္' ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ နာမ္႐ုပ္ ခ်ဳပ္ရ၏၊ နာမ္႐ုပ္ ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ တည္ရာ 'အာယတန'ေျခာက္ပါး ခ်ဳပ္ရ၏၊ တည္ရာ 'အာယတန'ေျခာက္ပါး ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ ေတြ႕ထိမႈ 'ဖႆ' ခ်ဳပ္ရ၏၊ ေတြ႕ထိမႈ 'ဖႆ' ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ ခံစားမႈ 'ေဝဒနာ' ခ်ဳပ္ရ၏၊

ခံစားမႈ 'ေဝဒနာ' ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ တပ္မက္မႈ 'တဏွာ' ခ်ဳပ္ရ၏၊ တပ္မက္မႈ 'တဏွာ' ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ ျပင္း စြာ စဲြလမ္းမႈ 'ဥပါဒါန္' ခ်ဳပ္ရ၏၊ ျပင္းစြာ စဲြလမ္းမႈ 'ဥပါဒါန္' ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ ဘဝ ခ်ဳပ္ရ၏၊ ဘဝ ခ်ဳပ္ျခင္း ေၾကာင့္ ပဋိသေႏၶေနမႈ 'ဇာတိ' ခ်ဳပ္ရ၏၊ ဇာတိ ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ အိုမႈ 'ဇရာ'၊ ေသမႈ 'မရဏ'၊ စိုးရိမ္မႈ 'ေသာက'၊ ငိုေႂကြးမႈ 'ပရိေဒဝ'၊ ဆင္းရဲမႈ 'ဒုကၡ'၊ ႏွလံုးမသာမႈ 'ေဒါမနႆ'၊ ျပင္းစြာ ပင္ပန္းမႈ 'ဥပါယာသ'တို႔ သည္ ခ်ဳပ္ၾကရကုန္၏၊ ဤသို႔လွ်င္ အလံုးစံုေသာ ဆင္းရဲအစု ခ်ဳပ္၏။
....................................................................

ဤသို႔ ေဟာေတာ္မူသည္ရွိေသာ္ အေစလကႆပသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ဤစကားကို ေလွ်ာက္၏ -

''အသွ်င္ဘုရား (တရားေတာ္သည္) အလြန္ႏွစ္သက္ဖြယ္ရွိစြတကား၊ အသွ်င္ဘုရား (တရားေတာ္သည္) အလြန္ႏွစ္သက္ဖြယ္ရွိစြတကား၊ အသွ်င္ဘုရား ေမွာက္၍ ထားေသာဝတၳဳကို လွန္ဘိသကဲ့သို႔လည္းေကာင္း။ပ။ 'မ်က္စိအျမင္ရွိေသာ သူတို႔သည္ အဆင္းတို႔ကို ျမင္ၾကကုန္လတၱံ႕'ဟု အမိုက္ေမွာင္၌ ဆီမီးတန္ေဆာင္ ကို ေဆာင္ျပဘိသကဲ့သို႔လည္းေကာင္း ဤအတူသာလွ်င္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ တရားေတာ္ကို ျပေတာ္မူပါေပ၏။

အသွ်င္ဘုရား ထိုအကြၽႏု္ပ္သည္ ျမတ္စြာဘုရားကို ကိုးကြယ္ရာဟူ၍ ဆည္းကပ္ပါ၏၊ တရားေတာ္ကိုလည္းေကာင္း၊ သံဃာေတာ္ကိုလည္းေကာင္း ကိုးကြယ္ရာဟူ၍ ဆည္းကပ္ ပါ၏၊ အသွ်င္ဘုရား အကြၽႏု္ပ္သည္ ျမတ္စြာဘုရား၏ အထံေတာ္၌ ရွင္အျဖစ္ ရဟန္းအျဖစ္ကို ရလို ပါ၏''ဟု ေလွ်ာက္၏။
...................................................................

''ကႆပ သာသနာေတာ္မွ တစ္ပါးေသာ အယူကို ယူဖူးသူသည္ ဤဓမၼဝိနယ (သာသနာေတာ္) ၌ ရွင္အျဖစ္ကို ရလိုမူ ပၪၥင္းအျဖစ္ကို ရလိုမူ ေလးလတို႔ပတ္လံုး အစမ္းက်င့္သံုးရ၏၊ ေလးလလြန္ေသာအခါ ရဟန္းတို႔သည္ ႏွစ္သက္ေသာ စိတ္ရွိၾကလွ်င္ ရွင္ျပဳေပးၾကကုန္၏၊ ရဟန္းျဖစ္ရန္ ပၪၥင္းျပဳေပးၾကကုန္၏၊ စင္စစ္ေသာ္ကား ဤအရာ၌ ငါဘုရားသည္ ပုဂၢိဳလ္၏ ထူးျခားသည္၏ အျဖစ္ကို သိေတာ္မူ၏''ဟု (မိန္႔ ေတာ္မူ၏)။

''အသွ်င္ဘုရား သာသနာေတာ္မွ တစ္ပါးေသာ အယူကို ယူဖူးသူသည္ ဤဓမၼဝိနယ (သာသနာေတာ္) ၌ ရွင္အျဖစ္ကို ရလိုမူ ပၪၥင္းအျဖစ္ကို ရလိုမူ ေလးလပတ္လံုး အစမ္းက်င့္သံုးရမည္၊ ေလးလလြန္ေသာအခါ ရဟန္းတို႔သည္ ႏွစ္သက္ေသာ စိတ္ရွိၾကလွ်င္ အကယ္၍ ရွင္ျပဳေပးၾကကုန္မူ ရဟန္းျဖစ္ရန္ ပၪၥင္းျပဳေပး ၾကကုန္မူ အကြၽႏု္ပ္သည္ ေလးႏွစ္တို႔ပတ္လံုး အစမ္းက်င့္သံုးပါမည္၊ ေလးႏွစ္လြန္ၿပီးေသာအခါ ရဟန္းတို႔ သည္ ႏွစ္သက္ေသာ စိတ္ရွိၾကလွ်င္ ရွင္ျပဳေပးေတာ္မူၾကပါကုန္၊ ရဟန္းျဖစ္ရန္ ပၪၥင္းျပဳေပးေတာ္မူၾက ပါကုန္''ဟု ေလွ်ာက္၏။

အေစလကႆပသည္ ျမတ္စြာဘုရား၏ အထံေတာ္၌ ရွင္အျဖစ္ကို ရေလ၏၊ ပၪၥင္းအျဖစ္ကို ရေလ၏၊ ပၪၥင္းျဖစ္၍ မၾကာေသးေသာ အသွ်င္ကႆပသည္ တစ္ေယာက္တည္း ဆိတ္ၿငိမ္ရာသို႔ ကပ္လ်က္ မေမ့မေလ်ာ့ ျပင္းစြာ အားထုတ္သည္ ျဖစ္၍ နိဗၺာန္သို႔ ေစလႊတ္ထားေသာ စိတ္ရွိလ်က္ ေနသည္ရွိေသာ္ ေကာင္းစြာသာလွ်င္ အိမ္ရာေထာင္ေသာ လူ႕ေဘာင္မွ အိမ္ရာမေထာင္ေသာ ရဟန္းေဘာင္သို႔ ဝင္ေရာက္ၾက ေသာ အမ်ဳိးေကာင္းသားမ်ား လိုလားအပ္ေသာ အတုမရွိေသာ အက်င့္ျမတ္၏ အဆံုးျဖစ္ေသာ အရဟတၱ ဖိုလ္ကို မၾကာမီ ယခုဘဝ၌ပင္ ကိုယ္တိုင္ ထူးေသာ ဉာဏ္ျဖင့္ မ်က္ေမွာက္ျပဳလ်က္ ေရာက္၍ ေနရ၏၊ ''ပဋိသေႏၶေနမႈ 'ဇာတိ' ကုန္ၿပီ၊ ျမတ္ေသာ အက်င့္ကို က်င့္သံုးၿပီးၿပီ၊ (ဤမဂ္) ကိစၥအလို႔ငွါ တစ္ပါးေသာ ျပဳဖြယ္ကိစၥ မရွိေတာ့ၿပီ''ဟု သိ၏၊ အသွ်င္ကႆပသည္ ရဟႏၲာတို႔တြင္ တစ္ပါးအပါအဝင္ ျဖစ္၏။

{သံယုတၱနိကာယ္၊ နိဒါနဝဂၢသံယုတ္ပါဠိေတာ္၊ နိဒါနသံယုတ္ ၊ အာဟာရဝဂ္၊ အေစလကႆပသုတ္}

* အေစလကႆပ = • ကိုယ္တုံးလုံးေနေလ့ရွိေသာ-တိတၳိ-တကၠတြန္း-ကႆပ

"ဣေျႏၵငါးပါး စင္ၾကယ္ေၾကာင္း အျခင္းအရာ တစ္ဆယ့္ငါးပါး"

"ဣေျႏၵငါးပါး စင္ၾကယ္ေၾကာင္း အျခင္းအရာ တစ္ဆယ့္ငါးပါး"

အကြၽႏု္ပ္သည္ ဤသို႔ ၾကားနာခဲ့ရပါသည္။

အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာဝတၳိျပည္ အနာထပိဏ္သူေဌး၏ အရာမ္ျဖစ္ေသာ ေဇတဝန္ ေက်ာင္းေတာ္၌ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူ၏။ ထိုအခါ၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ရဟန္းတို႔ကို ''ရဟန္းတို႔''ဟုေခၚေတာ္မူ၏။ ''အသွ်င္ဘုရား''ဟု ထိုရဟန္းတို႔သည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ျပန္ၾကားေလွ်ာက္ထားကုန္၏။

ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဤစကားကို မိန္႔ေတာ္မူ၏။

ရဟန္းတို႔ ဣေႁႏၵတို႔သည္ ဤငါးပါးတို႔တည္း။ အဘယ္ငါးပါးတို႔နည္းဟူမူ-

(၁) သဒၶိေႁႏၵ၊

(၂) ဝီရိယိေႁႏၵ၊

(၃) သတိေႁႏၵ၊

(၄) သမာဓိေႁႏၵ၊

(၅) ပညိေႁႏၵတို႔တည္း။

ရဟန္းတို႔ ဣေႁႏၵတို႔သည္ ဤငါးပါးတို႔တည္း။

၁၈၅။ ဤဣေႁႏၵငါးပါးတို႔သည္ အဘယ္မွ်ေသာ အျခင္းအရာတို႔ျဖင့္ စင္ၾကယ္ကုန္သနည္း။ ဤ ဣေႁႏၵငါးပါးတို႔သည္ တစ္ဆယ့္ငါးပါးေသာ အျခင္းအရာတို႔ျဖင့္ စင္ၾကယ္ကုန္၏။
..................................................................

- မယံုၾကည္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ တို႔ကို ေရွာင္ၾကဥ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း၊

- ယံုၾကည္ေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔,ကို မွီဝဲဆည္းကပ္ အနီး အရပ္၌ ႐ိုေသစြာေနေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း၊

- ၾကည္ညဳိဖြယ္ သုတၱန္တို႔ကို ဆင္ျခင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ အားလည္းေကာင္း ဤ အျခင္းအရာ သံုးပါးတို႔ျဖင့္ သိဒၶိေႁႏၵသည္ စင္ၾကယ္၏။
..................................................................

- ပ်င္းရိကုန္ေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔ကို ေရွာင္ၾကဥ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း၊

- အားထုတ္အပ္သည့္ ဝီရိယရွိေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔ကို မွီဝဲဆည္းကပ္ အနီးအရပ္၌ ႐ိုေသစြာေနေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း၊

- ဝီရိယႏွင့္စပ္ေသာ သုတၱန္တို႔ကို ဆင္ျခင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း ဤအျခင္းအရာ သံုးပါးတို႔ျဖင့္ ဝီရိယိေႁႏၵသည္ စင္ၾကယ္၏။
................................................................

- သတိလြတ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔ကို ေရွာင္ၾကဥ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း၊

- ထင္ေသာသတိရွိေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔ကို မွီဝဲဆည္းကပ္ အနီးအရပ္၌ ႐ိုေသစြာေနေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း၊

- သတိပ႒ာန္ သုတၱန္တို႔ကို ဆင္ျခင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း ဤအျခင္းအရာသံုးပါးတို႔ျဖင့္ သတိေႁႏၵသည့္စင္ၾကယ္၏။
................................................................

- မတည္ၾကည္ကုန္ေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔ကို ေရွာင္ၾကဥ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း၊

- တည္ၾကည္ေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔ကို မွီဝဲဆည္းကပ္ အနီးအရပ္၌ ႐ိုေသစြာေနေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း၊

- စ်ာန္ဝိေမာကၡတို႔ ကို ဆင္ျခင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း ဤအျခင္းအရာသံုးပါးတို႔ျဖင့္ သမာဓိေႁႏၵသည္ စင္ၾကယ္၏။
...............................................................

- ပညာနည္းေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔ကို ေရွာင္ၾကဥ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း၊

- ပညာရွိပုဂၢိဳလ္တို႔ကို မွီဝဲဆည္းကပ္ အနီးအရပ္၌ ႐ိုေသစြာေနေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း၊

- နက္နဲေသာဉာဏ္ႏွင့္စပ္ေသာ တရားကို ဆင္ျခင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း ဤအျခင္းအရာသံုးပါးတို႔ျဖင့္ ပညိေႁႏၵသည္ စင္ၾကယ္၏။
..................................................................

ဤသို႔ ဤငါးပါးေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔ကို ေရွာင္ၾကဥ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း၊ ငါးပါးေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔ကို စိတ္ျဖင့္ မွီဝဲဆည္းကပ္ အနီးအရပ္၌ ႐ိုေသစြာေနေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း၊ ငါးပါး ေသာ သုတၱန္အစုတို႔ကို ဆင္ျခင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္အားလည္းေကာင္း ဤတစ္ဆယ့္ငါးပါးေသာ အျခင္းအရာ တို႔ျဖင့္ ဤဣေႁႏၵငါးပါးတို႔သည္ စင္ၾကယ္ကုန္၏။

{ခုဒၵကနိကာယ္၊ ပဋိသမၻိဒါမဂ္ပါဠိေတာ္၊ မဟာဝဂ္၊ ဣႁႏိၵယကထာ၊ ပဌမသုတၱန္ အက်ယ္ျပျခင္း}

"ခ်မ္းသာသုခ၊ တန္ခိုးဘုန္းေမာ္ အာႏုေဘာ္တို႔ ႀကီးလိုေသာ္"

"ခ်မ္းသာသုခ၊ တန္ခိုးဘုန္းေမာ္ အာႏုေဘာ္တို႔ ႀကီးလိုေသာ္"

ဤေဒသနာကို ဘုန္းေတာ္ႀကီးေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေဟာေတာ္မူ၏။ ပူေဇာ္အထူးကို ခံေတာ္မူထိုက္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာေတာ္မူ၏ဟု အကြၽႏု္ပ္ ၾကားနာခဲ့ရပါသည္-

- ရဟန္းတို႔ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈတို႔ကို မေၾကာက္ၾကကုန္လင့္။

- ရဟန္းတို႔ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈတို႔ဟူေသာ ဤအမည္သည္ ထိုအလိုရွိအပ္ ႏွစ္သက္အပ္ ခ်စ္ခင္အပ္ ျမတ္ႏိုးအပ္ေသာ ခ်မ္းသာသုခ၏အမည္ေပတည္း။

- ရဟန္းတို႔ ငါဘုရားသည္ ရွည္ၾကာစြာေသာ ေန႔ညဥ့္ပတ္လံုး မိမိျပဳအပ္ေသာ ကုသိုလ္တို႔၏ အလိုရွိအပ္ ႏွစ္သက္အပ္ ခ်စ္ခင္အပ္ ျမတ္ႏိုးအပ္ေသာ အက်ဳိးကို ခံစားဖူးသည္ကို မ်က္ေမွာက္ထင္ထင္ သိျမင္ေတာ္မူ၏။

- ခုနစ္ႏွစ္တို႔ပတ္လံုး ေမတၱာစိတ္ကို ပြါး၍ ခုနစ္ကမၻာတို႔ပတ္လံုး ဤကာမဘံုသို႔ မလာေရာက္ရေတာ့ေပ။ ရဟန္းတို႔ ကမၻာပ်က္ေသာအခါ၌ အာဘႆရဘံုသို႔ ေရာက္ေနရ၏။ ကမၻာတည္မိေသာအခါ၌ သတၱဝါကင္းေသာ ျဗဟၼာ့ဘံု၌ ျဖစ္လာ၏။

- ရဟန္းတို႔ ထိုျဗဟၼာ့ဘံု၌ ျဗဟၼာ ျဖစ္၏။ မဟာျဗဟၼာ ျဖစ္၏။ လႊမ္းမိုးႏိုင္သူ ျဖစ္၏။ မည္သူကမွ်မလႊမ္းမိုးႏိုင္သူ ျဖစ္၏။ စင္စစ္ (အလံုးစံုကို) ျမင္သူ ျဖစ္၏။ အလိုအတိုင္း ျဖစ္ေစႏိုင္သူ ျဖစ္၏။

- ရဟန္းတို႔ ငါဘုရားသည္ သံုးဆယ့္ေျခာက္ႀကိမ္တိုင္တိုင္ နတ္တို႔အရွင္ သိၾကားမင္း ျဖစ္ဖူး၏။

- အႀကိမ္ရာေပါင္း မ်ားစြာ သမုဒၵရာေလးစင္း အပိုင္းအျခား ရွိသည့္ ေလးကြၽန္းလံုးကို အစိုးရေသာ ရန္သူအေပါင္းတို႔ကို ေအာင္ေသာ တိုင္းႏိုင္ငံ တည္ၿငိမ္ေစေသာ ရတနာခုနစ္ပါးႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ တရားေစာင့္ေသာတရားႏွင့္ အညီ မင္းျပဳေသာ စၾကဝေတးမင္း ျဖစ္ဖူး၏။

- ပေဒသရာဇ္မင္းအျဖစ္မွာကား အဘယ္ဆိုဖြယ္ရွိရာအံ့နည္း။
..............................................................

ရဟန္းတို႔

- ''ယခုအခါ ငါဘုရား၏ ဤသို႔ တန္ခိုးႀကီးျခင္း ဤသို႔ အာႏုေဘာ္ႀကီးျခင္းဟူေသာ ဤအက်ဳိး့တရားသည္ အဘယ္ကံ၏ အက်ဳိးနည္း? အဘယ္ကံ၏ ဝိပါက္နည္း''ဟု ဤသို႔ ငါဘုရားအားအၾကံျဖစ္၏။

- ရဟန္းတို႔ ''ယခုအခါ ငါဘုရား၏ ဤသို႔ တန္ခိုးႀကီးျခင္း ဤသို႔ အာႏုေဘာ္ႀကီးျခင္းဟူေသာ ဤအက်ဳိးတရားသည္ ေပးကမ္းလွဴဒါန္းမႈ၊ ဣေႁႏၵကို ဆံုးမမႈ၊ ကိုယ္ႏႈတ္ကို ေစာင့္စည္းမႈဟူေသာ ဤကံသံုးပါးတို႔၏ အက်ဳိးတည္း။ ဤကံသံုးပါး၏ ဝိပါက္တည္း''ဟု ဤသို႔ ငါဘုရားအား အၾကံျဖစ္၏။
............................................................

ဤအနက္သေဘာကို ျမတ္စြာဘုရား ေဟာေတာ္မူ၏။ ထိုသုတ္၌ ဤအနက္သေဘာကို -

- ''ထိုသူသည္ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈကိုသာလွ်င္ က်င့္ရာ၏။

- ေနာင္အခါ၌ ျမတ္ေသာ ခ်မ္းသာက်ဳိးရွိေသာ ဒါနကိုလည္းေကာင္း ၊ ေကာင္းေသာအက်င့္ကိုလည္းေကာင္း၊ ေမတၱာစိတ္ကိုလည္းေကာင္း ပြါးမ်ားရာ၏။

- ပညာရွိသည္ သုခလွ်င္ အာနိသင္ရွိကုန္ေသာ ဤတရားသံုးပါးတို႔ကို ပြါးမ်ား၍ ေၾကာင့္ၾကမႈ 'ဗ်ာပါဒ'ကင္းေသာ၊ ခ်မ္းသာေသာ ေလာကသို႔ ကပ္ေရာက္ရ၏''ဟု ဤဂါထာျဖင့္ဆိုအပ္၏။

ဤအနက္သေဘာကိုလည္း ျမတ္စြာဘုရား ေဟာအပ္၏ဟု အကြၽႏု္ပ္ ၾကားနာခဲ့ရပါသည္။

{ခုဒၵကနိကာယ္၊ ဣတိဝုတၱကပါဠိေတာ္၊ ဧကကနိပါတ္၊ တတိယဝဂ္၊ ေမတၱသုတ္}